บทที่ 95 อาทิตย์

บทที่ 95 อาทิตย์

“ไม่ใช่ นายพูดแบบนี้หมายความว่าอย่างไง?”

เนื่องจากตื่นตระหนกเกินไป เขาจึงไม่ได้สังเกตเห็นว่าจักรชัยเรียกชื่อเขาเปลี่ยนไป

"คุณหมายถึงอะไร? หมายถึงตามที่พูดแค่นั้น?"

ปฏิกิริยาของปวีร์นั้นเร็วอย่างที่จักรชัยคาดไว้และโดยธรรมชาติแล้วมันจะไม่ทำให้เขาคิดมาก

“ความหมายตามที่พูด?”

ปวีร์คิดอีกรอบ ปวีร์ผู้แข็งกร้าวตอบสนองอย่างช้าๆ

“โอ้ ฉันเข้าใจแล้วเป็นไปได้ไหมว่าอลินดาไม่ใช่รักแรกพบของคุณ"

อึก

ปฏิกิริยาของปวีร์ทำให้จักรชัยพูดไม่ออก ทั้งหมดนี้มันอะไรกัน

ไม่มีทางจริงๆ จักรชัยทำได้แค่พูดไปตรงๆ

“คือว่า อลินดาเป็นรักแรกพบของฉันก็จริง แต่... ”

“แล้วคุณยังทิ้งเธอ”

ฉันไม่รู้ว่าพี่ชายคนนี้ต้องมนต์อะไรอลินดา ไม่อย่างนั้นเขาจะตื่นเต้นได้อย่างไรเมื่อพูดถึงเรื่องนี้

“เฮ้ พี่ชาย ข้าวสามารถมั่วได้ แต่คำพูดไม่สามารถพูดมั่วๆได้นะ”

จักรชัยกุมหน้าผากของเขาด้วยมือของเขา จักรชัยไม่สามารถทนมองตรงไปที่พี่ชายคนนี้ได้

คนประเภทไหนกัน ทั้งหมดนี้

ตัวเองก็พูดอย่างชัดเจน เจ้าเด็กคนนี้ยัง.....................

“อ๋อ เรื่องนี้ฉันรู้ แต่...”

จบลง จักรชัยรู้สึกว่าถ้าเขาปล่อยให้ปวีร์พูดต่อไป ตัวเองคงจะระเบิด

“พอแล้ว พี่ชาย พวกเราจะคุยกันดีๆไม่ได้หรือไง?”

“ไม่ คือว่าฉัน ... ”

“คำพูดนายในแง่มุมไหนที่พูดดีๆ ฉันพูดไปแล้วไม่ใช่ว่าฉันเริ่มทิ้งก่อน ทำไมคุณถึงคิดอย่างนั้นอยู่อีก”

พูดจนจบ จักรชัยคุกเข่าเอามือของเขาไปที่หน้าอกของเขาและถามอย่างไม่เกรงใจ

“เป็นอะไรไปคุณเห็นมันด้วยตาตัวเองหรือเปล่า”

"ยังไม่ถึงขั้นนั้น"

ปวีร์สัมผัสศีรษะของเขาอย่างไม่เกรงใจ ปวีร์แสดงออกอย่างไร้เดียงสา

“แต่.....”

“ไม่มีแต่ โชคชะตาเท่านั้น ทำไมพี่ปวีร์ถึงเชื่อมั่นในตัวเธอมากขนาดนี้ก็ เป็นไปได้...”

"ค่อกๆๆ"

เมื่อพูดถึงเรื่องความรู้สึก เจ้าเด็กนี้มีปฏิกิริยาอย่างรวดเร็วและไอโดยไม่พูดอะไรสักคำ

ความหมายชัดเจน ว่าให้จักรชัยหุบปาก

เพียงแต่ เมื่อกี้เขาทำเรื่องผิดกับจักรชัยอย่างมาก

ตอนนี้เป็นไปไม่ได้ที่จักรชัยจะปล่อยเขาไปง่ายๆ

“มีอะไรเหรอ? พี่ปวีร์ ตาพี่ไม่ดีเหรอ”

ถูกต้อง จักรชัยแกล้งเข้าใจเจตนาปวีร์ผิด ใครให้เขาเป็นหนี้เขามากมายในตอนนี้

เอาล่ะได้เวลาแกล้งเขาแล้ว

มาพูดถึงปวีร์เถอะ ในตอนนี้เขายังไม่รู้ว่าจักรชัยกำลังคิดอะไรอยู่

ไม่ เขากะพริบตาอย่างรวดเร็วอีกครั้งต้องการให้ จักรชัยรู้อะไรบางอย่าง

แววตาของเขาเต็มไปด้วยคำว่าพวกเราไม่ต้องพูดอะไรโอเคไหม?

ฮ่า ๆ มันน่าสนใจมาก

เมื่อเขาเข้าใจความหมายที่แนบมากับดวงตาของปวีร์แล้วปากของจักรชัยก็เปิดกว้าง

ปวีร์เอ๋ย ใครใช้ให้นายแกล้งฉัน

ผลลัพธ์นี้เป็นทางเลือกที่นายเลือกเอง อย่าโทษฉันล่ะ

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ในใจจักรชัยแสยะยิ้มโดยไม่รู้ตัว จากนั้นเขาก็พูดอย่างร่าเริง

“มีอะไรเหรอพี่ปวีร์ถ้าคุณตาไม่ดี ... ”

“ใครบอกว่าฉันสายตาไม่ดี"

ท้ายที่สุดคนดื้อรั้นนี้ จะทนการแกล้งของจักรชัยได้ยังไง

นี่ยัง พูดแค่สองสามคำก็ระเบิดแล้ว

"พอเถอะ คุณควรบอกฉันเกี่ยวกับเรื่องระหว่างคุณกับอลินดาอย่าล้อฉันอีกต่อไป"