บทที่ 96 กำหมัดแน่น

บทที่ 96 กำหมัดแน่น

ใบหน้าของคุณชายมืดมนราวกับว่าเธอพูดอะไรผิด

พูดอะไรผิดรึเปล่า?

จิตรกัญญาไม่รู้ เธอรู้แค่ว่าถ้าเธอพูดอะไรผิดจริงๆ

ดังนั้นในเวลานี้ คุณชายรั้งเธอไว้ไม่ใช่ชอบเธอ แต่เพราะอาทิตย์

พระเจ้า คุณชายคงไม่ได้เป็น...

ในตอนนี้จิตรกัญญาถึงกับหัวใจจะวาย

ไม่มีทาง ถ้าคุณชายชอบด้านนั้นจริงๆ ฉันก็ทำใจไม่ได้

และก็เป็นแบบนั้น จักรชัยเฝ้าดูใบหน้าของจิตรกัญญาที่มีอายุหลายพันปี

ในที่สุดเขาก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป

"บอกมา อาทิตย์อยู่ไหน"

จักรชัยไม่อยากยุ่งกับจิตรกัญญามากเกินไป จักรชัยกำลังเตรียมไปดูสถานที่เกิดเหตุ

ความจริงถ้าไม่ใช่เพราะใบหน้าของจิตรกัญญา จักรชัยอยากที่จะฟังว่าเกิดอะไรขึ้นก่อนที่จะไปที่นั่น

ไม่มีทางที่ใครเรียกว่า อาทิตย์นำเข้ามาด้วยตัวเอง

หากเขาประสบเคราะห์จริงๆ คงเป็นไปไม่ได้ที่จะไม่ลากเขาไปเกี่ยวข้อง

แน่นอนว่าหากเรื่องเป็นแบบนั้นจริง จักรชัยจะไม่ไปที่เกิดเหตุอย่างแน่นอน

แต่ตอนนี้ไม่มีทางแล้ว

ผีก็รู้ว่าผลที่ตามมาจะเป็นอย่างไรหลังจากฟังเรื่องจากจิตรกัญญา

"อาทิตย์ อาทิตย์อยู่ในห้องทำงานหัวหน้าหรัณย์"

หลังจากลังเลอยู่นานจิตรกัญญาก็พูดออกมา

ดวงตาของเธอจ้องไปที่จักรชัย

หลังจากเธอพูดไปได้ไม่นาน ความสนใจของคุณชายก็ไม่ได้อยู่ที่เธออีกต่อไป

หลังจากนั้นแม้แต่มือที่วางอยู่บนไหล่ของเธอก็ถูกไม่มีแล้ว

จากนั้นตัวคนก็หายไป

จิตรกัญญาผู้ซึ่งเห็นทุกอย่างด้วยตาของเธอเองก็ปวดใจ

เธอคิดแล้วคิดอีกเป็นพันเป็นหมื่นรอบ เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าคุณชายเธอ...........

หัวใจฉันตายไปแล้วฉันควรไป

ร่างของเธอค่อยๆตกลงไป จิตรกัญญานอนลงบนเตียงของจักรชัยอีกครั้ง

เธอยังจำครั้งแรกที่เธอเห็นจักรชัยก็อยู่บนเตียงนี้

ในเวลานั้นคุณชายยังบอกตัวเอง

“ถ้าวันไหนเขาไม่เกลียดตัวเองแล้ว เขาจะแตะตัวเธอ แต่คงไม่มีวันนั้น”

ใช่แล้ว คงจะไม่มีวันนั้นจริงๆ

เธอหลับตาลงช้าๆ อยู่ดีจิตรกัญญาก็รู้สึกเหนื่อยล้าและอยากนอนหลับสบาย

หลังจักรชัยออกไปจากห้อง เขาก็รีบวิ่งไปที่ห้องทำงานหัวหน้าหรัณย์

เป็นเจ้านายแบบเขา ช่างโชคร้ายเสียจริงต้องคอยตามเช็ดก้นให้ลูกน้องของเขา

จักรชัยในใจรู้สึกรำคาญมาก ในตอนนี้เขาจะรู้ได้อย่างไงว่ามีคนหนึ่งนอนอยู่บนเตียงของเขา

ระหว่างทางจักรชัยรีบร้อนจนในที่สุดก็ไปถึงหน้าห้องทำงานหัวหน้าหรัณย์

แค่ฟังบทสนทนาที่พูดก็ดูแย่มาก

“ดีนัก เจ้าอาทิตย์ กล้าออกไปข้างนอกโดยไม่บอกคุณชายอย่างฉัน”

ไม่รู้ว่าอาทิตย์ทำอะไรแปลกๆ ไม่เช่นนั้นคงไม่ต้องใช้คำว่าวุ่นวายสองคำนี้

อยู่กับหัวหน้าหรัณย์มาระยะหนึ่งแล้ว ยังไงจักรชัยก็รู้จักนิสัยเข้าไม่น้อย

ให้พูดตามจริง ถ้าไม่ใช่เพราะอาทิตย์ทำอะไรที่ไม่น่าให้อภัย จักรชัยมั่นใจได้ว่า หัวหน้าหรัณย์จะไม่พูดแบบนั้น

ตอนนี้ ได้แต่ภาวนาให้อาทิตย์ปลอดภัย

ไม่อย่างนั้น แม้ว่าด้วยฐานะของเขาจะช่วยสั่งห้ามหัวหน้าหรัณย์ แต่เขายังไงเขาก็ไม่สามารถปกป้องเขาได้

แต่ถ้าอาทิตย์สามารถยอมรับความผิดและทำตามอย่างเชื่อฟัง สิ่งต่างๆก็จะจัดการได้ง่ายขึ้น

จักรชัยคิดอยู่ข้างนอกอยากสวยงาม อาทิตย์ในห้องทำงานกลับทำลายฝันกลางวันของเขา

ขอโทษ เรื่องนั่นเป็นสิ่งที่เป็นไปไม่ได้เลย

อาทิตย์ของเขา ไม่เพียงแต่ไม่ขอโทษ แต่ยังยั่วยุอ้างตัวตนของจักรชัย

“ชื่อหรัณย์ คุณถือเป็นตัวอะไร กล้ามายุ่งกับฉัน”