บทที่ 97 บุก

บทที่ 97 บุก

ก่อนหน้าหากไม่ใช่เพราะทุกครั้งที่ถูกจับ ถูกขู่เขาไม่มีอาวุธอยู่ในมือ เขาก็คงไม่ต้องโหดเหี้ยมขนาดนี้

มาพูดถึงหัวหน้าหรัณย์

เขาไม่คาดหวังว่าจักรชัยจะมีเก่งกาจมากขนาดนี้ รู้ถึงเหตุผลของเรื่องนี้ด้วยซ้ำ

ยิ่งไปกว่านั้นมือนั้น ...

ถ้าวันไหนถูกคุณชายจับได้ อย่างนั้น.......

ลืมมันไปเถอะ ยิงลูกศรไปแล้วย้อนกลับไม่ได้

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ในใจหัวหน้าหรัณย์ไม่ลังเลพยักหน้าทันทีและพูดอย่างเคารพกับจักรชัย

“โอเค คุณชาย”

“อืม”

โอกาสนี้ตัวเองให้มาหลายครั้งแล้ว ดังนั้นอย่าปล่อยให้ตัวเองไม่มั่นใจ

ส่วนจุดประสงค์ของหัวหน้าหรัณย์ ก็ทำได้เพียงส่งคนมาจับตามองเท่านั้น

ไม่รู้เพราะอะไร จักรชัยรู้สึกว่าผู้มาเยือนในครั้งนี้ไม่ได้มาดี

แม้แต่หัวหน้าหรัณย์ปลาใหญ่เช่นนี้ยังถูกจับได้ เรื่องจะธรรมดาได้ยังไงกัน

ถ้าหัวหน้าหรัณย์เขายอมที่จะพูดความจริงกับเขาจะดีแค่ไหนกัน

แบบนี้ก็คงไม่ต้องเปลืองแรงอีกต่อไป

หากรู้ว่าตัวเองเป็นแค่คนธรรมดาเท่านั้น

จักรชัยกลับไปที่ห้องด้วยใบหน้าทำอะไรไม่ถูก

เดิมทีเขาคิดว่าจิตรกัญญาเห็นเขาออกไปแล้วเธอก็คงไม่อยู่ ห้องคงจะว่างเปล่าและไม่มีใครอยู่แม้แต่คนเดียว

ให้ตายเถอะ ทุกครั้งที่อยากคุยกับใครจริงๆ คนนั้นก็ไม่ได้อยู่ที่นั่น

จิตรกัญญานะจิตรกัญญา ทำไมเธอไม่อยู่นานกว่านี้ ฉันมีบางอย่างจะบอกเธอ

เรื่องนี้เกี่ยวกับความปลอดภัยของเธอ เธอ...

ในขณะที่ถอนหายใจ จักรชัยก็เหลือบมองไปที่กระดาษแผ่นหนึ่งบนโต๊ะ

ใช่ได้ รู้จักแปะโน๊ตทิ้งไว้

ไม่ต้องเดา จักรชัยก็เข้าใจ โน๊ตนี้ต้องเป็นของ จิตรกัญญา

ที่จริงแล้วในโรงพยาบาลแห่งนี้ไม่มีใครกล้าเข้าออกจากห้องของเขาโดยไม่ขอ แม้แต่ทิ้งของสีชมพูไว้อย่างนั้น

ชัดเจนขนาดนี้ กลัวคนอื่นจะไม่รู้หรือไงห้ะ?

หลังจากบ่นในใจสักพัก จักรชัยถึงเข้าไปในห้องและหยิบโน๊ตขึ้นมา

เจ้าเด็กนี้เขียนแค่ประโยคเดียวดีจริง

"คุณชายฉันไปแล้วคุณดูแลตัวเองด้วย"

ไปแล้ว? ไปไหน?

ด้วยความสงสัย จักรชัยเดินหาไปทั่วทั้งโรงพยาบาล

น่าเสียดายที่เขาไม่เห็นจิตรกัญญา

เป็นไปได้ไหมที่เจ้าเด็กคนนี้จากไปจริงๆ ช่างน่าแปลก

เขารู้ว่าจิตรกัญญาเป็นคนบูชาเงินมากขนาดไหน เธอจะยอมทิ้งงานที่มีรายได้ดีนี้ได้อย่างไร?

เมื่อคิดเช่นนี้ จักรชัยก็เดินไปที่หอพักของเธอโดยไม่เชื่อว่าเธอจะไป แต่ผลลัพธ์ก็ยังคงเหมือนเดิม

ไม่มีทางเลือกความจริงก็คือจิตรกัญญาจากไปจริงๆ

หลังจากวุ่นอยู่ครึ่งวันได้รับผลลัพธ์แบบนี้ก็ไม่ถึงกับแย่

เพียงแค่จิตรกัญญาไม่อยู่ในโรงพยาบาล หัวหน้าหรัณย์ก็ไม่สามารถทำอะไรเธอได้

เมื่อความคิดดังพูดเกิดขึ้นในใจ จักรชัยก็รู้สึกโล่งใจ

ต่อไป ตัวเองต้องคอยขัดขวางหัวหน้าหรัณย์ ไม่ให้...

แต่ว่า จักรชัยเมื่อค้นพบบางสิ่งบางอย่าง

อาทิตย์หนีไปไหนแล้ว? ทำไมเขาถึงไม่อยู่ที่นี่ตลอดบ่าย ?

เป็นไปได้ไหมว่าหัวหน้าหรัณย์ไม่เพียงแต่ช่วยปิดบัง แต่ยังหาผู้หญิงสวย ๆ มาให้ด้วย?

ในความเป็นจริงไม่น่าแปลกใจที่จักรชัยจะคิดเช่นนั้น ที่จริงแล้วจิตใจของมนุษย์ก็ยากที่จะคาดเดาได้

อาทิตย์ไม่กลับมาจักรชัยก็ไม่อยากเดินสุ่มสี่สุ่มห้า

ไม่มีทางเลือก ในตอนนี้ยังไม่รู้ว่ายาน้ำเต้ามันเป็นยาอะไรกันแน่ ตัวเองจะเดินสุ่มสี่สุ่มห้าได้อย่างไร

ด้วยความคิดนี้ จักรชัยใช้เวลาอยู่ในห้องทั้งเย็น

เช้าวันรุ่งขึ้นเขาไม่สามารถทนต่อไปได้อีกต่อไป

คนอะไรกัน ถ้าไม่ใช่ให้พยาบาลมาส่งอาหารให้ เดาว่าเขาคงอดตายหากเจ้าเด็กคนนั้น