บทที่ 98 ทรยศต่อตระกูลหัสบดินทร์

บทที่ 98 ทรยศต่อตระกูลหัสบดินทร์

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ในใจการเดินของจักรชัยก็ยิ่งเร็วขึ้นและเร็วขึ้น

ระหว่างทางก็เรียกได้ว่าเร่งรีบ

ในไม่ช้าเขาก็มาถึงประตูห้องทำงานของหัวหน้าหรัณย์

ตามที่คาด ไฟยังคงสว่าง คนก็ยังไม่ออกไป

จักรชัยเดินเข้าใกล้ประตูห้องทำงานเตรียมเปิดประตู

คิดไม่ถึงจะได้ยินเสียงของจำรัสดังมาจากข้างใน

หัวหน้าหรัณย์เขากำลังคุยโทรศัพท์อยู่และอีกฝ่ายก็คือจำรัส

ใบหน้าของ จักรชัยประหลาดใจ แต่เขาก็นึกขึ้นได้

ก็ถูก ตั้งแต่เขาฐานะสูงขึ้นเหมือนว่าเขาและภาสกรจะแค้นตัวเขาเองอยู่

และจำรัสก็เป็นลูกน้องของ ภาสกร

เรื่องสกปรกต่างๆก็ให้เขาเป็นคนทำ

“เฮ้ นายจัดการเรียบร้อยหรือยัง?"

“เสร็จแล้วตอนนี้ไม่มีใครคอยปกป้องอยู่ข้างๆคุณชาย”

จากนั้นแสงค่อยสว่างขึ้น จักรชัยก็เห็นอาทิตย์ยืนอยู่ข้างๆหัวหน้าหรัณย์ หมัดของเขากำแน่น

บางทีเรื่องนี้ตัวเองคงต้องโทษอาทิตย์จริงๆ

แท้จริงความโกรธของเขาไม่ได้แกล้งทำ แม้กระทั่งหมัดของเขาก็กำแน่น มือของเขาสั่น

จักรชัยส่ายหัวอย่างไม่เต็มใจ

อาทิตย์ นายลำบากอะไร? มีเรื่องอะไรพวกเราแก้ไม่ได้หรือไง?

ผิดหวังอยู่บ้าง แต่ความโกรธมากกว่า

เขาโกรธหัวหน้าหรัณย์มาก เห็นได้ชัดว่าเขาได้รับเกียรติจากตระกูลหัสบดินทร์ขนาดไหน แต่เขากลับทำสิ่งที่ทรยศต่อตระกูลหัสบดินทร์ได้

ถูกต้อง จักรชัยนับเป็นคนของตระกูลหัสบดินทร์ได้

กรชวัลกลับจะทำร้ายเขาอย่างการทรยศต่อตระกูลหัสบดินทร์

เดิมทีจักรชัยคิดเช่นนั้น จนกระทั่งคำพูดที่สั่นเทาของหัวหน้าหรัณย์เข้ามาในหูของเขา

“พี่จำรัสครอบครัวฉันเป็นยังไงบ้าง?”

ทันทีที่เขาพูดฝั่งนั้นน้ำเสียงก็เปลี่ยนเป็นเสียงหัวเราะแปลกๆดังขึ้น

ต่อมาก็ได้ยินเสียงแปลกประหลาดของจำรัส

“ไม่ต้องห่วงครอบครัวของนายสบายดีตราบเท่าที่นายทำงานอย่างราบรื่น”

ทั้งเสียงหัวเราะและเสียงพูดดังผสมกันจนทำให้คนอื่นขนลุก

แม้แต่จักรชัยก็อดไม่ได้ที่จะมีเหงื่อเย็นๆ นับประสาอะไรกับหัวหน้าหรัณย์

จักรชัยอ่อนลงอย่างช่วยไม่ได้

เขารู้สึกว่าถ้าหัวหน้าหรัณย์ทำเพื่อครอบครัวของเขา เขาก็คงจะยกโทษให้อยู่บ้าง

ไม่อย่างนั้น ฆ่าเขา

เรื่องไร้สาระ จักรชัยก็ไม่ใช่คนโหดเหี้ยมทำร้ายคนของตัวเอง

ด้วยความคิดนั้น หลังจากที่หัวหน้าหรัณย์พูดจบและวางสายโทรศัพท์ จักรชัยก็เปิดประตูห้องทำงานออก

ไม่รู้ว่าสองคนนี้ให้ความสำคัญกับเนื้อหาในโทรศัพท์มากเกินไปหรือเปล่า ไม่งั้น แม้แต่จักรชัยมาก็ยังไม่รู้

จนกระทั่งจักรชัยปิดประตู ใบหน้าของพวกเขาก็เปลี่ยนไป

“คุณชาย”

“คุณชาย”

อาทิตย์ยืนอยู่ตรงหน้าหัวหน้าหรัณย์โดยไม่รู้ตัว

ไม่รู้ว่าเขาให้อะไรกับเจ้าเด็กนี้ถึงทำให้เขาได้รับการปกป้องขนาดนี้

เขาไม่เพียงแต่ปกปิดมัน แต่ตอนนี้สิ่งต่างๆถูกเปิดเผย เขายังคงทำแบบนี้

“ดีจริง อาทิตย์ดีมาก”

จักรชัยกัดฟันและพูดด้วยท่าทางยกนิ้วให้อาทิตย์

“ฉันปฏิบัติกับนายเหมือนพี่น้อง นายให้ไปทั้งวันทั้งคืน ฉันยังคิดกลัวว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นกับนาย แต่นายล่ะ?”

“ช่วยเขาปกปิด แม้ตอนนี้ยัง...”

หลังจากเดินถอยไปสองสามก้าว จักรชัยในตอนนี้ไม่อาจจะรับมันไหว

“อาทิตย์รีบไปดูหน่อยสิ"

บางทีอาจจะรู้สึกถึงอารมณ์ของจักรชัยที่เปลี่ยนไปหัวหน้าหรัณย์จึงผลักอาทิตย์ไปดู

เขาไม่มีทางเลือก ถ้าไม่ใช่เพราะครอบครัวของเขา แม้จะให้เงินมากแค่ไหนเขาก็จะไม่ทำร้ายคุณชายของเขา