บทที่ 99 หนีเอาชีวิตรอด

บทที่ 99 หนีเอาชีวิตรอด

ถูกต้อง แม้ว่านิสัยของอาทิตย์จะไม่ค่อยดี แต่จิตใจของเขายังดีอยู่

อย่างน้อยเขาก็มั่นใจว่าเขาจะไม่ทรยศต่อเขา

จักรชัยเห็นสิ่งนี้ในเวลานี้เขาก็พูดขึ้น

“เอาล่ะ ในเมื่อเป็นแบบนี้ ฉันจะ ... "

“แย่ละ”

เมื่อบทสนทนาใกล้จะจบลง หัวหน้าหรัณย์ก็ตื่นตระหนก

“มีอะไร?”

หัวหน้าหรัณย์มองไปที่อาทิตย์และในไม่ช้าการแสดงออกของอาทิตย์ก็เปลี่ยนไป

ปริศนาใบ้แบบนี้มันรู้สึกอึดอัดมากที่ เขาเหมือนเป็นคนโง่ซึ่งเขารับไม่ได้

จักรชัยรออยู่สักพัก จนสุดท้ายก็อดไม่ได้พูดขึ้น

“เอาล่ะพวกนายรีบพูดเร็วๆหน่อยสิ อ้ำอึ้งอะไรกัน”

“เฮ้อ”

เมื่อคำพูดของจักรชัยจบ หัวหน้าหรัณย์ก็ถอนหายใจอย่างกะทันหัน

หลังจากนั้นเขาก็ได้ยินเสียงที่ทำอะไรไม่ถูกบนใบหน้าของเขา

“คุณชายมันสายแล้ว”

“ดึกแล้วไง”

จักรชัยยังไม่สามารถเข้าใจสถานการณ์ที่เป็นอยู่ ที่จริงเขาเพิ่งรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในเวลานี้

อาทิตย์ที่ยืนอยู่ข้างๆจักรชัย เข้าใจเรื่องนี้ดีและเริ่มพูด

“คุณชายจำได้ไหมว่าทำไมเมื่อกี้ฉันถึงไม่ยอมกลับไปกับคุณ”

“ทำไม?”

จักรชัยครุ่นคิดเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัวตามคำพูดของอาทิตย์

“เป็นไปได้ไหมว่ามีใครที่นี่จับตามองพวกนาย?”

คิ้วขมวด หลังจากที่จักรชัยถามเรื่องนี้ ในไม่ช้าเขาก็ได้รับการยืนยันจากอาทิตย์

ในฐานะผู้กระทำความผิดในคืนนี้ หัวหน้าหรัณย์ปวดไปทั้งหัว

เขาอดไม่ได้ที่จะตบหน้าผากและด่าตัวเอง

“บ้าจริง ทำไมฉันลืมเรื่องนี้ไปได้ล่ะ....”

ก่อนที่เขาจะพูดจบ เจ้าเด็กนี้ก็เตรียมจะตบตัวเองอีกสองสามครั้ง

สำหรับจักรชัยเขาไม่ค่อยรู้สึกอะไร

อย่างไรก็ตามอาทิตย์ที่อยู่ด้านข้างไม่สามารถทนได้อีกต่อไปและจับมือหัวหน้าหรัณย์เพื่อป้องกันไม่ให้เขาตีตัวเองอีกครั้ง

ต่อมาดวงตาของอาทิตย์จับจ้องไปที่จักรชัยและเขาก็พูดเบาๆ

“หัวหน้า เรื่องเป็นแบบนี้ คุณจะตีตัวเองก็ไม่มีประโยชน์”

หลังจากพูดจบ อาทิตย์นิ่งไปชั่วครู่ก่อนจะพูด

“นอกจากนี้ คุณชายน้อยเขาไม่โทษคุณหรอก”

ด้วยคำพูดของอาทิตย์หัวหน้าหรัณย์รู้สึกดีขึ้นมาก

เพียงแต่ คุณชายน้อย.......

หัวหน้าหรัณย์เขาไม่กล้าที่จะไตร่ตรองความคิดของจักรชัย การแสดงออกของเขาดูสับสน

ไม่รู้ว่าใจคิดอะไรอยู่ ในที่สุดจักรชัยก็ปลอบโยนหัวหน้าหรัณย์

“ใช่แล้ว หัวหน้าหรัณย์เราควรคิดหาวิธีแก้ปัญหากันก่อน”

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ออกมา จักรชัยก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาทันทีและพูด

“ฉันไปโทรหาลุงหยวนกับแม่ก่อนนะ”

เรื่องนี้ค่อนข้างใหญ่ ยังไงจักรชัยก็ตัดสินใจที่จะให้พี่ชายของตระกูลหัสบดินทร์ออกหน้าเพื่อตัวเองก่อน

ใช่ ถ้าคุณหญิงตระกูลหัสบดินทร์รู้เรื่องนี้ ธีรพลจะต้องตามมาด้วยอย่างแน่นอน

ไม่อย่างนั้น ในฐานะเจ้านายของบ้าน ท่านปู่ตระกูลหัสบดินทร์จะยอมให้คุณหญิงตระกูลหัสบดินทร์มาเองได้ไง

“ดี”

อาทิตย์และหัวหน้าหรัณย์พูดในเวลาเดียวกันแต่หัวหน้าหรัณย์เสียงเบากว่ามาก

จักรชัยมองกลับไปที่ใบหน้าของเขาที่ซีด ซีดจนไม่มีร่องรอยของเลือด

ไม่ผิด ครอบครัวของตัวเองตกอยู่ในเงื้อมมือของคนเลว ชีวิตของพวกเขาตกอยู่ในอันตรายได้ทุกเมื่อ

จักรชัยส่ายหัวอย่างอดไม่ได้ จักรชัยรีบโทรออกและพูดกับหัวหน้าหรัณย์

"ไม่ต้องกังวล ตั้งแต่เหตุการณ์ของน้ำทิพย์ ฉันคิดว่าภาสกรก็น่าจะรู้จักนิสัยของฉันเช่นกัน"

“ถ้าเขาไม่อยากตาย เขาจะไม่แตะต้องครอบครัวของคุณ”

“ตกลง”

แม้ว่าเห็นได้ชัดว่าจักรชัยกำลังปลอบใจตัวเอง แต่หัวหน้าหรัณย์ก็พยักหน้า

ไม่ผิด ตอนนี้ก็ต้องรฟังคำจากสวรรค์