บทที่43 รายงาน

บทที่43 รายงาน

จักรชัยกับจริยาหันไปมองผู้หญิงคนนั้นกันอย่างไม่ได้นัดหมาย

อลินดาสวมชุดเดรสสีฟ้า จักรชัยรู้สึกเพียงว่าช่างคุ้นตาเหลือเกิน คิดอยู่เป็นนานกว่าจะนึกออกว่าตอนที่เขาจีบอลินดาแล้วไปกินข้าวด้วยกัน ผ่านร้านเสื้อผ้าร้านหนึ่ง เธอชอบเดรสชุดนี้

จักรชัยกัดฟัน ใช้เงินค่าครองชีพครึ่งเดินของตัวเองซื้อให้เธอ จากนั้นจึงซื้อของขวัญอีกหลายชิ้น

เพื่อตามจีบอลินดา ในตอนนั้นอลินดายังไม่ให้เปิดเผยความสัมพันธ์ของพวกเขาด้วยซ้ำ

“มีอะไรหรือเปล่าครับ”น้ำเสียงของจักรชัยฟังดูเย็นชา ราวกับพูดกับคนที่เพิ่งรู้จักกันไม่นาน

อลินดาทำสีหน้าลำบากใจนั่งลงข้างจักรชัย โดยที่มองข้ามจริยาที่อยู่ตรงข้าม

“คุณไม่ได้ติดต่อฉันมานานแค่ไหนแล้วคุณรู้ไหม จะยังไงพวกเราก็เคยร่วมทุกข์ด้วยกันเหรอ คุณจะไม่คิดถึงความหลังบ้างเลยหรือไง”

เคยร่วมทุกข์กันอย่างนั้นเหรอ

ไม่คิดถึงความหลังบ้างเลยเหรอ

คำพูดนี้หมายถึงเขา หรือหมายถึงตัวเธอเองกันแน่ จักรชัยต้องตกตะลึงกับผู้หญิงคนนี้อีกครั้ง

“มีอะไรก็ว่ามา อย่ามาทำไขสือตรงนี้”น้ำเสียงของจักรชัยฟังดูหมดความอดทน

อลินดายังคงคลอเคลียไปตามตัวเขา แต่พอคิดถึงตอนที่เธออยู่ต่อหน้าจำรัส เขาก็รู้สึกหมั่นไส้ขึ้น

มา จึงหาทางที่ตีตัวออกห่างเธอ แต่ว่าพื้นที่ตรงนั้นมีจำกัด สุดท้ายจักรชัยจึงถูกเธอกอดเข้า

“จักรชัย ตอนที่เธอไม่มีเงิน ฉันไม่เคยรังเกียจเธอเลย แม้กระทั่งพวกเสื้อผ้ากับเครื่องประดับราคาถูกที่เธอซื้อให้ฉันก็เก็บเอาไว้อย่างดี เธอมีเงินแล้วจะมาทำกับฉันแบบนี้ไม่ได้นะ”

พูดพลาง อลินดาสะอื้นเสียงเบาๆขึ้นมา เสียงไม่ดังมาก แต่ก็ทำให้จริยาที่อยู่ตรงข้ามได้ยิน

จริยาไม่รู้เรื่องราวความรักความแค้นระหว่างจักรชัยกับอลินดาในตอนนี้ร้องห่มร้องไห้เสียจนเหมือนห่าฝนที่ตกลงในสวนดอกหลี ขนาดผู้หญิงด้วยกันเองเห็นก็ยังปวดใจ

หากแต่จริยาอย่างไรเสียก็นับว่าเป็นเลขาส่วนตัวของจักรชัย เธอจะพูดอะไรมากก็ไม่ได้ ได้แต่ขมวดคิ้วมองไปที่จักรชัย ด้วยนัยยะแห่งความสงสัย

จักรชัยปวดหัวมากจริงๆ เขาบีบจมูกมองไปที่อลินดา：“กลยุทธ์เดิมๆใช้แค่ครั้งเดียวก็พอมั้ง คุณไม่เบื่อ แต่ผมเอียนเต็มทนแล้ว！”

เรื่องเก่าๆที่แล้วไปแล้วก็ช่างมันเถอะ แต่ว่าการทะเลาะกันครั้งนี้ ไม่อยากจะนิ่งเป็นใบ้อีกต่อไป แล้วคนที่อยู่ต่อหน้าเขายังเป็นเลขาที่ยศพลส่งมาอีก

ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นที่นี่จะต้องถูกรายงานไปยังยศพล เรื่องพรรคนี้ถ้าไปถือเป็นจริงเป็นจังก็จะยุ่งวุ่นวายไม่น้อย อลินดาคิดไม่ถึงจริงๆว่าจักรชัยจะพูดอะไรแบบนี้ออกมา เธอได้เลิกรากับจำรัสไปเรียบร้อยแล้ว และทุกวันเธอมักจะใส่กระโปรงความหลังตัวเก่านี้ถ่ายรูปไปทั่ว เพื่อดึงดูดความสนใจของจักรชัย แต่เขาไม่เคยเห็นเธออยู่ในสายตาแม้แต่น้อย

เมื่อนึกได้ว่าเมื่อก่อนจักรชัยเคยเข้าวีแชทไม่ได้ เธอเลยเดาว่าเขาเองก็น่าจะยังใช้ไม่เป็น เธอจึงออกเดินทางไปทั่ว เพื่อหวังว่าจะได้พบเจอเขาโดยบังเอิญ

ความพยายามอยู่ที่ไหนความสำเร็จอยู่ที่นั่นในที่สุด จากการออกเดินทางไปทั่วในสิบกว่าวันนี้

เธอก็พบจักรชัยที่หน้าประตูของหมู่บ้านแห่งหนึ่ง ก็คือหมู่บ้านเดิมที่จักรชัยเตรียมจะเช่านั่นแหละ

จากนั้นเธอก็คอยตามเขาตลอด แล้วเธอก็ได้รับรู้ว่าเขาไปซื้อคฤหาสน์หลังละสามสิบล้านมาหลังหนึ่ง ตอนนั้นเธอแทบจะกระโดดกอดขาเขา และตอนนี้ก็ได้โอกาสแล้ว

“คุณผู้หญิงท่านนี้คือ”