ตอนที่ 11 ฉากใหญ่

ตอนที่ 11 ฉากใหญ่

แม้ว่าคำพูดนี้หรรษาจะพูดกับเพลงพิณ แต่สายตากลับชำเลืองมองผ่านไปที่จักรชัยที่อยู่ด้านข้างบ่อยๆ ไม่ปิดบังความดูถูกเหยียดหยามเอาไว้สักนิด

เพลงพิณยื่นมือมาดึงหรรษาเอาไว้ ไม่ว่าจะพูดอย่างไร จักรชัยก็เป็นเพื่อนของพี่ชายเธอ คำพูดพวกนี้ถ้าพูดกันส่วนตัวก็ไม่เป็นไรหรอก ทำไมต้องพูดต่อหน้าเขาทำให้เธอลำบากใจด้วย

“เธออย่าดึงฉัน ฉันไม่ได้พูดผิดเสียหน่อย แค่สมองไม่มีปัญหา ก็ต้องชอบคนหล่อรวยกันทั้งนั้นแหละ ถ้าไม่ใช่เพราะเธอดึงฉันมา ฉันจะมานั่งอยู่ในห้องเดียวกับพวกขี้แพ้พวกนี้ได้อย่างไร ลดตัวลงจริงๆ”

แต่เดิมจักรชัยก็ไม่อยากจะคิดเล็กคิดน้อยกับผู้หญิงอย่างนี้ พูดถึงเขาก็เท่านั้นแหละ ตอนนี้พูดถึงคนทั้งห้องเข้าแล้ว เขาก็ไม่ได้ใจกว้างขนาดนั้นน่ะสิ

ลุกขึ้นยืนจากที่นั่ง ปิดเพลงทันที มองไปที่หรรษาที่ยังคงด่าพวกเขาแล้วก็กระหยิ่มยิ้มย่อง

“แต่เป็นหม้อพังๆที่ฉันเคยใช้มาแล้ว หม้อพังกับฝาผุ ไม่ใช่ว่าเหมาะสมกันอย่างมากหรือ?”

พูดๆแล้วก็เดินเข้าไปด้านหน้าหรรษา ไม่สนใจปฏิกิริยาของคนอื่นแล้ว จับคางของหรรษาขึ้นทันที

แต่เดิมเพลงพิณอยากจะขวางอยู่ระหว่างพวกเขา อยากจะช่วยหรรษาขอโทษแล้วก็จบเรื่องนี้ ใครจะรู้ว่าแค่ขยับ ก็โดนชลธิชาดึงเอาไว้แล้ว

“พี่!”

“ไม่เป็นไร ไม่ต้องสนใจหรอก ฉันรู้ว่าจักรชัยไม่ถึงขั้นลงไม้ลงมือกับผู้หญิงอยู่แล้ว”

มองจากหางตาจักรชัยก็เห็นฉากนี้อยู่แล้ว ในเมื่อพี่ชายช่วยเหลือ เรื่องนี้ก็ไม่ปล่อยผ่านไปอย่างง่ายดายแน่นอน

“ในเมื่ออย่างไรคุณก็อยากจะเรียนรู้ฉัน คืนนี้ไปกับฉันคงจะดีกว่า ไม่แน่พรุ่งนี้อาจจะได้คบกับจำรัส ฉันขี้แพ้ไหมไม่รู้หรอกนะ แต่คิดจะเหยียบหน้าฉันเพื่อปูทางให้ตนเอง อย่างนั้นก็ต้องจ่ายดอกเบี้ยสักหน่อยสิ!”

หรรษาคิดไม่ถึงจริงๆว่าจักรชัยจะทำขนาดนี้ ปัดมือของเขาให้ออกไปอย่างตื่นตระหนกตกใจ ถอยหลังไปหนึ่งก้าว สำหรับหยกนภาหลังจากที่ได้ยินคำพูดของจักรชัย ก็เลือกที่จะลดระดับการมีตัวตนของตนเองลงไปทันที

“นายๆๆ ไม่นึกว่าจะกล้าแตะต้องฉัน หม้อพังๆ? คนขี้แพ้อย่างนายไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วใช่ไหม? ถ้าไม่เรียกซาสี่มาตีนายให้เละ ฉันฉันกับนายไม่จบกันแน่”

พูดๆอยู่ ก็หยิบมือถือออกมาโทร ได้ยินชื่อของซาสี่ นอกจากจักรชัยแล้วสีหน้าของไม่กี่คนที่เหลือก็เคร่งขรึมขึ้นมาเล็กน้อย

อยู่ที่นี่มาครึ่งปีแล้ว สำหรับคนที่ชื่อซาสี่สักกี่คนนั้นก็พอจะได้ยินมาบ้าง ออกมาจากคุกแล้ว วันๆก็ไม่ทำงานสุจริต มุ่งแต่จะเก็บค่าคุ้มครองอยู่ที่นี่โดยเฉพาะ พูดให้ชัดก็คืออันธพาลนี่เอง

หญิงสาวที่มาอยู่ที่นี่ได้ไม่นานอย่างหรรษาก็ไม่นึกว่าจะไปอยู่รวมกับคนอย่างนี้ได้ เกินความคาดหมายจริงๆ

เพลงพิณดึงแขนของหรรษาไม่ให้เธอโทรศัพท์ แล้วก็ตะโกนบอกชลธิชา: “พี่ ให้เขาขอโทษ เรื่องนี้ก็จะจบแล้วถ้ารอให้คนพวกนั้นเข้ามาก็จะลำบากแล้วนะ!”

“เฮอะ......” จักรชัยหัวเราะเบาๆ คาบบุหรี่มวนหนึ่งกำลังมองชลธิชา

ชลธิชาไม่ได้มองเพลงพิณด้วยซ้ำ เดินไปหาจักรชัย ยืนอยู่ข้างเขา

“เพลงพิณ เพื่อนเธอพูดไปตั้งกี่ครั้งจักรชัยก็ไม่ได้สนใจเธอเลย ตอนนี้กลับมุ่งที่จะทิ่มแทงเขาให้เจ็บปวด ในห้องนี้ใครไม่โดนเธอด่าบ้างล่ะ ฉันทนมาตั้งนานแล้วนะ วันนี้เรียกคนมา หนี้สินก็ถือเป็นร่างกายของคนพวกนั้นแล้วกัน ถ้าพวกเขาไม่มา วันนี้เธอก็อย่าคิดจะออกไปจากประตูนี้เลย”

“ใช่เลย ซาสี่น่ะ พี่ใหญ่ยังใหญ่โตกว่าเขาอีก อยากจะรังแกพี่น้องของพวกเราก็ต้องดูว่าพวกเรายินยอมไหม!”

พนัสลุกขึ้นยืนอย่างฉับพลัน แค่ขวดเบียร์แตกอยู่บนโต๊ะ หญิงสาวทั้งสามคนก็ตกใจจนตัวสั่น

สุดท้ายเพลงพิณก็ไม่ได้ดึงหรรษาเอาไว้ จึงโทรออกไปแล้ว แต่เรื่องนี้ในที่สุดเธอก็เข้าข้างพวกจักรชัยเสียแล้ว

ตอนที่โดนอลินดาสวมเขาแล้วเขาไม่พูดอะไรออกมาสักคำ หรืออาจจะรู้สึกว่าไม่มีค่าก็ได้ แต่หลังจากพี่น้องของตนเองโดนท้าทาย กลับไม่ยอมอ่อนข้อให้สักนิด เพลงพิณอดไม่ได้ที่จะมองจักรชัยให้มากขึ้น