บทที่ 1

ลูกสาวของเธอได้จากไปแล้ว

ไม่มีงานไว้อาลัย ไม่มีการฝังร่าง ไม่มีแม้แต่เงินจะซื้อที่ฝังธรรมดาสักที่

มีเพียงโกศสีดำหนึ่งอัน ใส่ทุกอย่างที่เหลืออยู่ของกั่วกั่วลูกสาวเธอ

ในโทรทัศน์ของสถานฌาปนกิจ กำลังถ่ายทอดสดงานแต่งที่หรูหรายิ่งใหญ่ เจ้าบ่าวคืออดีตสามีที่เพิ่งหย่ากับเธอ และเป็นพ่อแท้ ๆ ของกั่วกั่ว ส่วนเจ้าสาว คือรักแรกที่เขาเฝ้าคิดถึงมาตลอด

ในที่สุด เขาก็สมหวังเสียที

เซิ่นหรูซวง อุ้มโกศที่บรรจุอัฐิออกมาจากสถานฌาปนกิจ ภายนอกฝนกำลังตก

หญิงสาวพนักงานที่ทำงานในสถานฌาปนกิจ ลังเลอยู่นาน สุดท้ายก็ถามออกมาด้วยความเป็นห่วงว่า:

"คุณผู้หญิง ข้างนอกฝนตกหนักมาก มีใครมารับคุณไหมคะ?"

เซิ่นหรูซวงก้มลงมองโกศอัฐิ ใบหน้าซีดเซียว

ไม่มีใครหรอก ญาติคนเดียวที่เธอมี กำลังแต่งงานกับแฟนคนแรกของเขา เขาไม่มีแม้แต่เวลาจะสนใจเธอกับลูก แล้วจะไปรู้ได้ยังไงว่าลูกสาวได้จากไปแล้ว

ต่อให้เขาว่าง เขาก็ไม่มีทางมารับเธออยู่ดี

ซิงจือเหยียนเกลียดเธอเข้ากระดูกดำ

เกลียดแม้กระทั่งเงาของเธอ

ไม่กี่วันก่อน เว่ยอวิ่นลู่ขับรถพาลูกชายของเธอ พุ่งชนกับรถบัสที่เซิ่นหรูซวงและกั่วกั่วโดยสารอยู่ กั่วกั่วได้รับบาดเจ็บสาหัส หมดสติในที่เกิดเหตุ

ท่ามกลางหมู่ฝูงชน เธอมองเห็นซิงจือเหยียนในทันที

เหมือนเป็นความหวังสุดท้ายของเธอ พลันพุ่งเข้าไปหาเขา "จือเหยียน กั่วกั่วได้รับบาดเจ็บ เธอใกล้จะไม่รอดแล้ว ได้โปรด ช่วยพาเธอไปโรงพยาบาลทีเถอะ"

แต่ซิงจือเหยียนกลับผลักเธอออกอย่างแรง หัวของเธอกระแทกกับพื้นในทันที รู้สึกเวียนหัวจนหน้ามืดไปหมด

"เซิ่นหรูซวง มุกแกล้งบ้าแบบนี้ มันตกยุคไปแล้ว"

พูดจบ เขาก็มองไปรอบ ๆ อย่างลุกลี้ลุกลน รีบอุ้มลูกชายของเว่ยอวิ่นลู่ แล้วเดินไปทางรถพยาบาลทันที

เซิ่นหรูซวงเวียนหัวจนแทบยืนไม่ไหว เอื้อมมือไปคว้าขากางเกงของซิงจือเหยียนไว้แน่น ด้วยท่าทีต่ำต้อยดั่งฝุ่นบนดิน

"ฉันขอร้องล่ะ กั่วกั่วใกล้จะไม่รอดแล้วนะ... เธอก็เป็นลูกสาวของนายเหมือนกันไม่ใช่เหรอ"

ซิงจือเหยียนไม่เชื่อแม้แต่นิด จ้องมองเธอด้วยสายตาเย็นชา "เซิ่นหรูซวง ฉันเคยบอกเธอแล้วใช่ไหม ว่าทั้งชีวิตนี้ ลูกเพียงคนเดียวของฉัน มีแค่คนที่ลู่ลู่เป็นคนให้กำเนิด"

"เธอ และลูกที่เธอคลอดออกมา ก็เป็นแค่ขยะที่ฉันไม่ต้องการ แล้วก็ เธอรีบเอาใบหย่ามาให้ฉันซะ"

พูดจบ เขาจึงถีบเซิ่นหรูซวงออกไป แล้วอุ้มเด็กชายที่มีแค่แผลถลอกเล็กน้อยขึ้นรถพยาบาลไป

เซิ่นหรูซวงรู้สึกสิ้นหวังราวกับไร้ซึ่งหัวใจ ท้ายที่สุด เพราะเธอพาลูกส่งโรงพยาบาลช้าไปครึ่งชั่วโมง กั่วกั่วเลยไม่ได้รับการช่วยชีวิตทันเวลา และจากไปในห้องผ่าตัด

ส่วนเด็กผู้ชายที่เขาอุ้มขึ้นรถไป กลับกระโดดโลดเต้นอย่างร่าเริง อยู่ในงานแต่งของพวกเขา ในฐานะเด็กโปรยดอกไม้ และส่งแหวนให้เจ้าบ่าวเจ้าสาว

เซิ่นหรูซวงหัวเราะเยาะเบา ๆ ด้วยน้ำเสียงแหบพร่าเล็กน้อย "ฉันกลับเองได้ ขอบคุณค่ะ"

เธอก้าวเข้าไปในม่านฝนที่กระหน่ำลงมาอย่างหนัก

หญิงสาวพนักงานคนนั้นมองแผ่นหลังของเซิ่นหรูซวงอย่างลังเลอยากจะพูดอะไรบางอย่าง พอจะก้าวตามไป ก็ต้องชะงักลง

เธอเองก็ได้ทำดีจนถึงที่สุดแล้ว และไม่อยากสร้างปัญหาให้ประธานซิงไม่พอใจ

เซิ่นหรูซวงเดินอยู่ท่ามกลางสายฝน ถอดเสื้อคลุมออกมาคลุมโกศอัฐิ แล้วห่อร่างกายส่วนบนของตนเอง แล้วก้มตัวไปข้างหน้าเพื่อบังโกศจากลมและฝนให้มากที่สุด

"กั่วกั่ว แม่จะไม่ยอมให้หนูเปียกฝนหรอกนะ"

ลำแสงจากไฟหน้ารถคันหนึ่งทะลุผ่านม่านฝนออกมา พร้อมกับเสียงแตรดังขึ้น รถยนต์มายบัคสีดำคันหนึ่งหยุดลงข้างกายเธอ

เธอไม่ได้หยุดเดิน และยังคงเดินหน้าต่อไป

...

ครึ่งชั่วโมงต่อมา