บทที่ 104 การขโมย

"นี่คือ……"

มู่เซิ่งหรี่ตาลงเล็กน้อย และมองไปยังทิศทางของไม้ที่แตกหัก ลึกเข้าไปในดวงตาของเขา มีความตื่นเต้นและอารมณ์ที่ควบคุมไม่ได้!

ด้านหลังไม้นั้น

อักขระโบราณสีทองอันร้อนแรงสองตัวหลุดออกไป มันคือกระบี่อ่อนๆที่ฝังไว้ด้านหลัง ตอนนี้พวกมันหลุดออกแล้ว เผยให้เห็นความแวววาวของกระบี่อ่อน

มันบางเหมือนปีกจั๊กจั่น ยาวไม่กี่นิ้ว และนุ่มเหมือนต้นหลิว แต่เมื่อโบกไปมา มันสามารถให้ความรู้สึกคมกริบที่สามารถตัดทองและเหล็ก และสะท้อนแสงที่แหลมคมภายใต้แสงจันทร์

“คิดไม่ถึงว่ามันจะเป็นหระบี่โบราณ!”

มู่เซิ่งดีใจมาก

กระบี่โบราณซ่อนอยู่ในกล่อง ความคมฆ่าคนได้! แม้ว่าเขาจะไม่เคยเห็นกระบี่เล่มเล็กตรงหน้ามาก่อน แต่เมื่อพิจารณาจากรูปลักษณ์ภายนอกแล้ว มันก็เพียงพอที่จะสรุปได้ว่าเป็นสมบัติล้ำค่า มันถูกฝังไว้บนกระดานไม้ด้วยเทคนิคชั้นยอด ใช้เวลาหลายปี หลังจากนำมันออกมา มันยังเฉียบคมและตรง เพียงเทคนิคเช่นนี้ ก็เพียงพอที่จะทำให้มู่เซิ่งตกตะลึง

ภูมิปัญญาและทักษะการตีเหล็กของคนโบราณ ไม่ธรรมดาจริงๆ

“อย่างไรก็ตาม กระบี่นี้ยาวเหมือนงู และไม่มีด้าม จะใช้มันอย่างไร?”

มู่เซิ่งจับกระบี่ที่อ่อนนุ่มและครุ่นคิด ถ้ากระบี่ไม่มีด้ามจับ มันก็ไม่สามารถใช้งานได้เลย เป็นไปได้ไหมว่าด้ามของกระบี่นี้หายไปในระหว่างกระบวนการเก็บรักษา?

เขาคุ้ยหาด้ามของกระบี่อ่อนท่ามกลางเศษไม้ แต่ก็ไม่เจอ ซึ่งทำให้มู่เซิ่งรู้สึกเสียดายเล็กน้อย

"ซิ่ว--"

ในขณะนี้ กระบี่อ่อนดูเหมือนจะมีชีวิตในทันใด และมันสั่นเล็กน้อยในมือของมู่เซิ่ง ไม่ทันระวัง และกระบี่อ่อนก็ฟันหลังมือของเขาเป็นแผลขนาดใหญ่

"เชี่ย!"

มู่เซิ่งปล่อยมือของเขาโดยไม่รู้ตัว และกระบี่ก็เริ่มไปตามบาดแผลที่หลังมือของเขา 'ซิ่ว' เจาะเข้าไปในแขนของเขาอย่างรวดเร็ว!

อะไรกัน?

มู่เซิ่งตกตะลึงอย่างสมบูรณ์

กระบี่อ่อนนี้คมและกระหายเลือด คิดไม่ถึงว่ายังสามารถเข้าไปในร่างกายของเขาได้?

เขาคลำไปทั่วร่างกายอย่างกระวนกระวายอยู่ครู่หนึ่ง และพบว่ากระบี่อ่อนนั้นนิ่งเงียบอยู่ในแขนขวาของเขาเท่านั้น ดังนั้นมู่เซิ่งจึงค่อยรู้สึกโล่งใจลง หลังจากคลำไปมา เมื่อจิตเริ่มขยับ และกระบี่ก็ออกมาจากฝ่ามือของเขา และแทงไปข้างหน้าอย่างกะทันหัน

ซ่า!

เมื่อวางไว้ในโกดัง งานแกะสลักหินที่ทำจากหินอ่อนถูกตัดออก และรอยแตกก็สะอาดเหมือนใหม่และเรียบเนียนเหมือนกระจก

จิตก็เคลื่อนไหวอีกครั้ง

กระบี่นี้ก็หดเข้าที่แขนอีกครั้ง เหมือนเป็นส่วนหนึ่งของร่างกาย

“กระบี่ออก!”

มือของมู่เซิ่งยื่นไปข้างหน้า!

กระบี่เป็นเหมือนแสง และแทงทะลุกระดานไม้ที่อยู่ตรงหน้าเขาในทันที มู่เซิ่งเล่นกระบี่ จนได้ตัดของในห้องเก็บของไปเกือบครึ่ง จากนั้นเขาก็หยุดการเคลื่อนไหวอย่างไม่เต็มใจ สีหน้าของเขาตื่นเต้นมาก!

ฮ่าฮ่าฮ่า ที่แท้ตัวเองเก็บสมบัติล้ำค่ามาได้!

กระบี่อ่อนนี้ไม่มีด้ามจับ แต่มีด้ามจับเป็นคน นี่เป็นครั้งแรกที่มู่เซิ่งเห็นสิ่งมหัศจรรย์เช่นนี้ เมื่อเขาหยิบกระบี่อ่อนออกมาอีกครั้ง ถือมันไว้ในฝ่ามือ

ในขณะนี้ กระบี่อ่อนได้เปลี่ยนจากสีขาวเงินเป็นสีแดงเข้ม พร้อมกับความชั่วร้ายจางๆ มู่เซิ่งชอบมันมากขึ้นเรื่อยๆ และอดไม่ได้ที่จะพูดว่า"ในเมื่อเอามาจากคำว่า 'กระหายเลือด'ต่อไปนี้ก็จะเรียกเจ้าว่ากระบี่กระหายเลือดแล้วกัน”

หลังจากพูดจบ จิตของเขาก็เริ่มขยับ และกระบี่อ่อนก็ถูกดึงกลับเข้าไปในแขนของมู่เซิ่ง

มีกระบี่กระหายเลือดโลหิตนี้ พลังกำลังการต่อสู้ของมู่เซิ่งกล่าวได้ว่าพุ่งสูงขึ้นอย่างมาก!

ตอนนี้ ถ้าเขาต่อสู้กับโอวหยางฟู่เช่ออีกครั้ง ไม่ต้องพูดถึงสิบกระบวนท่าเลย ถ้าเขาเรียกกระบี่กระหายเลือดโลหิตออกมาในขณะที่ลงมือ โอวหยางฟู่เช่อจะตายอย่างแน่นอน!

แน่นอนว่านี่เป็นท่าไม้ตาย ยิ่งลงมือโดยที่อีกฝ่ายไม่ทันตั้งตัวเท่าไหร่ ก็ยิ่งมีประสิทธิภาพมากขึ้นเท่านั้น!

เช้าวันรุ่งขึ้น

มู่เซิ่งก็แอบเข้าไปในห้องเก็บของอีกครั้ง และเหวี่ยงกระบี่ไปเรื่อย หลังจากทำความคุ้นเคยเป็นเวลา 2 วัน เขาก็มีความเชี่ยวชาญในการใช้กระบี่กระหายเลือดโลหิตมากขึ้นเรื่อยๆ ราวกับว่ามันกลายเป็นส่วนหนึ่งของร่างกายของเขา