บทที่ 108 ให้กู้ง่ายๆ

หลังจากกลับถึงบ้าน เจียงหว่านกำลังนอนเล่นโทรศัพท์มือถืออยู่บนเตียง หลังจากอาบน้ำเสร็จ ต้นขาเรียวของเธอเอนไปด้านหลัง ยังคงมีหยดน้ำเกาะอยู่ พวกมันดูใสสะอาดและทำให้ผู้คนอยากสัมผัสมัน

“คุณกลับมาแล้วเหรอ?”

เจียงหว่านหันกลับมามองมู่เซิ่ง เบะปากด้วยความไม่พอใจ

ช่วงนี้ มู่เซิ่งใช้เวลาอยู่ข้างนอกนานขึ้นเรื่อยๆ และเธอก็ไม่รู้ว่ามู่เซิ่งทำอะไรบ้าง ซึ่งทำให้เธอรู้สึกว่ายากที่จะควบคุมมู่เซิ่งไว้

"อืม ผมได้คุยกับประธานธนาคารเจียนหนานแล้ว และจัดให้พวกคุณนัดพบกันในวันพรุ่งนี้"มู่เซิ่งพยักหน้าและพูด

"จริงหรือ?"

เจียงหว่านลุกขึ้นนั่งอย่างตื่นเต้น ก่อนหน้านี้ ไม่ใช่ว่าเธอไม่เคยไปหากู้จากธนาคาร แต่เมื่อธนาคารได้ยินชื่อของเธอ สีหน้าของผู้จัดการธนาคารก็เย็นชามาก คิดไม่ถึงว่าครั้งนี้ที่มู่เซิ่งช่วย มันจะประสบความสำเร็จ!

“แน่นอน มันเป็นเรื่องจริง ผมไม่โกหกคุณหรอก”มู่เซิ่งยิ้มอย่างช่วยไม่ได้

“เก่งจริงๆ ดูไม่ออกเลยนะว่าคุณยังมีความสามารถที่ยอดเยี่ยมขนาดนี้ คุณโน้มน้าวประธานธนาคารอย่างไรหรือ?คงไม่ใช่เพราะพวกเพื่อนๆของคุณหรอกใช่ไหม?” เจียงหว่านจับจ้องไปที่มู่เซิ่งและยื่นมือออกมา เมื่อนึกถึงกู่ชิงเสวียน เธอก็รู้สึกไม่พอใจ

"ไม่ใช่แน่นอน นอกจากนี้ คุณคิดว่าเกียรติของตระกูลกู่ มีค่ามากถึงหนึ่งพันล้านหรือ?"

มู่เซิ่งส่ายหัวและกล่าว

เมื่อเจียงหว่านได้ยินเช่นนี้ มันดูสมเหตุสมผล แม้ว่าตระกูลกู่จะเป็นตระกูลอันดับต้นๆในเจียงหนาน แต่มันก็เป็นไปไม่ได้ที่ธนาคารจะให้ยืมเงินหนึ่งพันล้านเพียงพวกเขาขอ อีกอย่าง เพื่อโครงการซีไห่ ตระกูลกู่ได้ทำการกู้เงินมาไม่น้อยแล้ว พวกเขายังมีเวลาที่ไหนไปห่วงเรื่องคนอื่นอีกล่ะ?

“ก็จริง สามีของฉันเก่งจริงๆ ฉันจะให้รางวัลคุณ”

เจียงหว่านกอดหัวของมู่เซิ่ง และจิกมันอย่างแรง

ทันทีที่ริมฝีปากที่อ่อนนุ่มมากสัมผัส มันก็ทิ้งกลิ่นหอมจางๆไว้บนแก้มของมู่เซิ่ง

เจียงหว่านหน้าแดงและมองไปที่มู่เซิ่ง ตอนนี้เธอสามารถหอมแก้มได้แล้ว แต่เธอยังไม่มีความกล้าที่จะทำขั้นต่อไป เธอกุมศีรษะของเขาและพูดว่า "สามี ครั้งนี้คุณได้ช่วยฉันอีกครั้ง ยังต้องการอะไรอีกไหม?"

"ขอบคุณภรรยา พอแล้ว ผมพอใจมากแล้ว"

มู่เซิ่งยิ้มและกล่าวว่า เขาเป็นผู้ชายที่ไม่โลภมาก พึงพอใจกับสิ่งที่มี

เมื่อได้ยินประโยคนี้ เจียงหว่านจ้องมองไปที่มู่เซิ่งทันที จากนั้นหันกลับไป และหันหลังให้มู่เซิ่ง ผู้ชายคนนี้ซื่อบื้อจริงๆ คิดไม่ถึงว่าแค่จูบก็ทำให้เขาพอใจแล้ว เขาไม่รู้จักขออะไรเพิ่มเหรอ? เช่น ไปนอนบนเตียงของเธอ...

มู่เซิ่งผงะไปครู่หนึ่ง เขาไม่เข้าใจว่าทำไมอยู่ๆเจียงหว่านถึงโกรธ

ใช่เลย ผู้หญิงเปลี่ยนสีหน้าเร็วกว่าสภาพอากาศเสียอีก ไม่เข้าใจจริงๆ

เช้าวันต่อมา เจียงหว่านยังคงตื่นขึ้นในท่านอนกางแขนกางขา จากนั้นก็ลุกขึ้นอาบน้ำและออกจากบ้านไป หลังจากที่ถูกเจียงหว่านขู่ ในช่วงนี้ ท่าทีที่จ้าวหลินมีต่อทั้งสองคนก็ดีขึ้นมาก แต่เธอก็ดูเหมือนยังไม่ตายใจ และต้องการขับไล่มู่เซิ่งออกจากบ้านตลอด

ภาพจำไอ้ขี้ขลาดถูกตราตรึงไว้ในหัวมาเป็นเวลาสามปี เจียงหว่านไม่สามารถพลิกความคิดของจ้าวหลินได้ในเวลาอันสั้น และทำได้เพียงวางแผนระยะยาวเท่านั้น

หลังอาหารเช้า เจียงหว่านขับรถออกไป และมาถึงหน้าประตูธนาคาร ที่หน้าประตู ประธานธนาคารรอต้อนรับอยู่เป็นเวลานานแล้ว แม้ว่ามู่เซิ่งจะไม่ได้มาด้วย สีหน้าบนใบหน้าผิดหวังเล็กน้อย แต่ก็เชิญเจียงหว่านเข้าไปอย่างกระตือรือร้น

พูดตามตรง ไม่ว่าจะเป็นไอ้กระจอกหรือชายหนุ่มที่เก่งกาจ หลี่หยางก็แค่ฟังจากปากคนอื่นๆเท่านั้น มันเป็นเรื่องน่าเสียใจในชีวิตของเขาที่ไม่ได้เห็นเขาด้วยตาของเขาเอง

เพราะว่า นี่คือสามล้านล้านเลยนะ

ในชีวิตนี้ เขาไม่เคยเห็นตัวเลขในบัตรธนาคารของใครที่มีศูนย์เรียงกันยาวขนาดนี้

“คุณเจียง ยินดีต้อนรับ คุณจะกู้เงินจากธนาคารของเราใช่ไหม?”

หลี่หยางกล่าวด้วยความเคารพ แม้ว่าจะไม่รู้ท่าทีที่ตระกูลเจียงมีต่อมู่เซิ่ง รู้จักตัวตนของเขาหรือไม่ แต่พวกเขาก็ไม่กล้าละเลยคำขอของมู่เซิ่ง

"ใช่ ฉันคือเจียงหว่าน ตอนนี้ที่ฉันมาที่นี่ ก็เพื่อรับผิดชอบเงินกู้ของโครงการที่อยู่อาศัยเขตซีไห่ นี่คือข้อมูลและบันทึกเครดิตที่ฉันเตรียมพร้อมจะจดจำนอง"

เจียงหว่านหยิบข้อมูลที่เตรียมไว้ในมือของเธอออกมา

นี่เป็นสิ่งที่เธอเตรียมการมาหลายวัน และในใจของเธอ ได้ตัดสินใจจำนองวิลล่าในบ้านด้วยซ้ำ

"คุณเจียงหว่าน ของพวกนี้ไม่จำเป็น ผมได้ร่างสัญญาเรียบร้อยแล้ว คุณตรวจดู มีปัญหาอะไรไหม?"

หลี่หยางวางเอกสารไว้ โดยไม่ได้ดูเลย

“อ๊ะ?เซ็นได้แล้วเหรอ?”

เจียงหว่านผงะไปครู่หนึ่ง ยังตกตะลึงอยู่

เดิมที เจียงหว่านคิดว่ามู่เซิ่งเพียงแค่เชิญประธานธนาคารมาพูดคุย และยอมกู้เงินให้ ส่วนจะยืมเท่าไหร่นั้น เธอต้องมาขอเอง แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่า เธอไม่ต้องผ่านขั้นตอนด้วยซ้ำ ก็สามารถกู้ได้โดยตรง?

ง่ายขนาดนี้เลยเหรอ?