บทที่ 121 เห็ดพิษ

เสียงดังตูม！

ตามมาด้วยร่างของหมีสีน้ำตาลล้มลงเสียงดังสนั่น บรรยากาศทั่วทั้งงาน เงียบอย่างมากในชั่วพริบตาเดียว！

พวกเขาเห็นภาพฉากตรงหน้า เพียงแค่รู้สึกกระดูกสันหลังเย็นวาบ

นี่เป็นหมีสีน้ำตาลตัวหนึ่งนะ！

น้ำหนักตัวถึงครึ่งตัน พละกำลังแข็งแกร่งกว่าผู้ชายวัยฉกรรจ์สามสี่เท่าตัว ก็ถูกมู่เซิ่งฆ่าตายเช่นนี้แล้ว？

“กึกๆ！”

ในกลุ่มคน ก็ไม่รู้ว่าใคร กลืนน้ำลายแล้ว

สายตาของพวกเขา เต็มไปด้วยความตกใจและเหลือเชื่อ ในตอนที่หมีสีน้ำตาลล้มลงแล้ว！

แม้ว่าเป็นไป๋เสี่ยวเสียนที่เดิมทีคิดว่ามู่เซิ่งจะต้องตายอย่างไม่มีข้อสงสัย ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกตกใจ เขาเป็นคนแรกในสนามที่ประมือกับหมีสีน้ำตาล เพราะเหตุนี้ก็ยิ่งรู้จุดที่น่ากลัวของมัน ตบเพียงฉาดเดียว เขารู้สึกกระดูกแตกละเอียดไปทั้งตัวแล้ว และก็ไม่ต้องพูดถึงต่อสู้กับหมีสีน้ำตาลแล้ว

ไอ้หมอนี่ ยังใช่คนอีก？

“ที่รัก ฉันก็ไม่ได้เป็นอะไรนะ เธอจะต้องร้องไห้ด้วยเหรอ”

มู่เซิ่งยิ้มพร้อมส่ายหน้าแล้ว เช็ดเลือดสดๆ ที่กระเซ็นบนใบหน้าตอนที่หมีสีน้ำตาลล้มลง

“ฉัน……”

เจียงหว่านน้ำตาไหลราวกับฝนตก

ในตอนที่มู่เซิ่งกระโจนเข้าไปนั้น หัวใจของเธอเหมือนถูกมีดคว้านอย่างโหดเหี้ยมยังไงอย่างนั้น เธอคิดว่าจะไม่ได้เจอเขาแล้วซะอีก ถึงขั้นไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ไปตายพร้อมกับเขาแล้ว

“ขอโทษนะ ฉันไม่ควรสงสัยนาย”

น้ำตาไหลอาบหน้าที่งดงามของเจียงหว่าน ออกแรงกระโจนไปในอ้อมแขนของมู่เซิ่ง

“ไม่เป็นไรๆ”

มู่เซิ่งตบๆที่แผ่นหลังของเจียงหว่าน พูดปลอบใจ

จริงๆแล้วแม้ว่าหมีสีน้ำตาลพลังกำลังยิ่งใหญ่ แต่ขนาดตัวใหญ่มาก ความคล่องแคล่วสู้มู่เซิ่งไม่ได้อย่างมาก ด้านภัยคุกคาม ถึงขั้นสู้หมานหนิวไม่ได้เลย มู่เซิ่งเพื่อที่จะระงับไม่ให้หมีสีน้ำตาลไปไล่ล่าคนอื่นๆ ถึงได้ประมือปะทะความรุนแรงกับเขา

แต่ว่าคำพูดเหล่านี้ มู่เซิ่งไม่มีทางพูดออกมาแน่ เขายังคิดที่จะเพลิดเพลินกลิ่นหอมบนตัวของเจียงหว่านอยู่นะ

ลูกเศรษฐีที่อยู่รอบๆมองดูทั้งสองคนสวมกอดกัน นัยน์ตาเต็มไปด้วยความอิจฉา

แม้แต่ไป๋เสี่ยวเสียนก็มีสีหน้าที่แย่ เขาเป็นคนคิดแผนการนี้ออกมา สุดท้ายคนที่ได้สาวงามมาครองก็น่าจะเป็นเขา ผลสุดท้ายตอนนี้เจียงหว่านกอดกับมู่เซิ่ง นี่ทำให้เขาเอาหน้าไปวางไว้ไหน？

“พอแล้ว รีบกลับไปเถอะ ถ้าหากมีหมีสีน้ำตาลมาอีกตัว ผมว่าพวกคุณคงรับไม่ไหวแน่！”

แต่ว่าไป๋เสี่ยวเสียนก็รู้ว่าเอ่ยปากพูดในเวลานี้ ไม่ใช่ทางเลือกที่ฉลาด พูดเสียงเหอะอย่างเยือกเย็น ก็เดินไปที่ค่ายแล้ว

เมื่อกลุ่มลูกเศรษฐีได้ยินว่ายังมีหมีอีก ก็ไม่กล้าอยู่นาน เดินกลับไปยังค่ายอย่างไม่หยุดหย่อน

“ทุกท่าน วัตถุดิบอาหารเย็นของพวกเราได้เตรียมไว้ครบครันแล้วใช่ไหม？”

“หลังจากกลับมาถึงค่าย ไป๋เสี่ยวเสียนไม่พูดถึงเรื่องที่เจอในป่าก่อนหน้านี้เลย เหมือนกลายเป็นศูนย์กลางของผู้คนตรงนั้น เอ่ยปากพูดว่า : “การท่องเที่ยวตามชานเมืองในครั้งนี้ ประเด็นสำคัญคือการอยู่รอดในป่ากล้างแจ้ง เพราะงั้นไม่มีห้องครัว ของที่พวกคุณรวบรวมกันมาก็จะต้องทำอาหารเอง ถึงตอนนั้นต้มไม่อร่อย ก็โทษคนอื่นไม่ได้นะ”

“ฮ่าๆๆๆ ฉันเคยอยู่ที่New Orientalมาก่อน！”

“ฝีมือการทำอาหาร ฉันทำได้แน่นอน”

พวกลูกเศรษฐีหัวเราะเสียงดังพร้อมพูดกล่าว

พวกเขาต่างก็ยุ่งให้วุ่นกันขึ้นมา เห็นได้ว่ามีความมั่นใจสำหรับผลลัพธ์ในช่วงเช้ามาก

ท่ามกลางกลุ่มคน มู่เซิ่งยิ้มอย่างนิ่งๆ

เขาเป็นพ่อบ้านเต็มตัวของตระกูลเจียงมาสามปีแล้ว พูดความจริง พูดถึงเรื่องทำอาหาร แม้แต่ร้านอาหารห้าดาวใหญ่ๆก็เทียบเขาไม่ติด

“ไอ้หยา！”

และในเวลานี้ มีเสียงอุทานอย่างตกใจแผ่ซ่านมาจากกลุ่มคน

พวกลูกเศรษฐีมองไปทันที เห็นตอนที่โจวเสว่ฉีกำลังทำอาหาร เพราะว่าไม่ได้ยึดโครงไม้ไว้ให้นิ่ง หม้อตกลงบนพื้นทั้งหมดแล้ว ปลา ผักและส่วนผสมต่างๆนาๆที่เตรียมไว้ กระเซ็นบนพื้นทั้งหมด กินไม่ได้แล้ว

“นี่จะทำยังไงดีล่ะ？” โจวเสว่ฉีสีหน้ามืดมนลงทันที

“คุณโจว มาที่ของฉันนี่！ที่ของฉันตรงนี้มีของกินเยอะแยะ ฉันกินคนเดียวไม่หมด”

“ใช่ ลองชิมอาหารที่ฉันทำดูสิ ฝีมือฉันดีมากเลยนะ”

“คุณโจว ดูปลาที่ฉันเพิ่งย่างเสร็จสิ”

ลูกหลานครอบครัวร่ำรวยเหล่านั้นต่างแย่งชิงที่จะเอาอกเอาใจโจวเสว่ฉีเพื่อที่จะเป็นคนแรก นี่เป็นโอกาสที่ดีมากที่จะได้ร่วมทานอาหารเย็นกับเธอนะ！

“คุณโจวเสว่ฉี คุณมากินกับผมที่นี่เถอะ อาหารของทางฝั่งพวกเราค่อนข้างเยอะพอดีเลย”

ในเวลานี้ไป๋เสี่ยวเสียนลุกขึ้นยืน พูดกับโจวเสว่ฉี