บทที่ 132 ไปผับเป็นครั้งแรก

ในขณะนี้ มู่เซิ่งกำลังเดินอย่างใจจดใจจ่อในลิฟต์ เขารู้สึกเสียใจด้วยซ้ำว่าทำไมเขาถึงขึ้นลิฟต์มา ถ้าเขาขึ้นบันได คงถึงไปนานแล้ว

เวลาราวกับถูกยืดออกไปให้นานขึ้น

ในที่สุดลิฟต์ก็ถึงชั้นที่เป็นห้องทำงานของเจียงหว่าน มู่เซิ่งผลักประตูเข้าไป อดที่จะตกตะลึงไม่ได้

เขาเห็นแค่เจียงหว่านนั่งอยู่ที่เก้าอี้ พิงกับหน้าต่าง สองขาของเธอพับเข้าหากัน สองมือรัดเข่าทั้งสองข้างไว้ ด้วยสายตาล่องลอยไร้ชีวิตชีวา สีหน้าเต็มไปด้วยความเจ็บปวด ทำให้มู่เซิ่งรู้สึกหวั่นไหวไม่น้อย

“เธอไม่เป็นอะไรใช่ไหม”มู่เซิ่งเดินเข้าไปถาม

เจียงหว่านค่อยๆหันกลับมา เป็นไปตามคาด สีหน้าของเธอมีร่องรอยของน้ำตา ดวงตาที่แดงก่ำเล็กน้อยทำให้มู่เซิ่งรู้สึกสงสัยจับใจ เธอเช็ดคราบน้ำตา แล้วพูดบ่นอุบอิบ“คุณมาได้ยังไง”

“ขอโทษนะครับ ที่มาช้า”มู่เซิ่งเดินไปข้างๆของเจียงหว่าน แล้วยื่นกระดาษทิชชูส่งให้อย่างอ่อนโยน

เจียงหว่านไม่ได้รับไว้ หัวของเธอฟุบลงบนโต๊ะอย่างอ่อนแรง มองออกไปนอกหน้าต่างในตอนกลางคืน แล้วพูดช้าๆ“มู่เซิ่ง ฉันเหนื่อยมากเลย……”

ดวงตาของเธอแดงก่ำ และยังมีเส้นเลือด เรื่องของตระกูลเจียง บวกกับปัญหาเล็กๆน้อยๆที่ไม่รู้จบในสถานที่ก่อสร้าง ทำให้เธอรู้สึกเหนื่อยล้าทั้งกายและใจ

มู่เซิ่งนั่งลงข้างๆของมู่เซิ่ง ไม่ได้พูดอะไร เขาดูออก ในฐานะของหญิงแกร่งคนหนึ่ง เธอต้องแบกรับสิ่งต่างๆมากมายด้วยตัวคนเดียว

“มีฉันคอยอยู่ข้างๆ”มู่เซิ่งพูดอย่างอ่อนโยน

“มู่เซิ่ง ถ้าฉันยอมแพ้ นายจะอยู่ต่อไปได้ไหม？”เจียงหว่านหันกลับมาถาม

มู่เซิ่งตกตะลึง แล้วค่อยๆพยักหน้า“แน่นอนสิครับ”

เจียงหว่านเผยให้เห็นรอยยิ้มที่ปล่อยวาง

เป็นไปตามคาด

ในช่วงเวลาแห่งการอยู่ร่วมกัน แม้ว่าเธอจะไม่พบตัวตนที่แท้จริงของมู่เซิ่ง แต่เธอก็รู้ว่ามู่เซิ่งต้องไม่ใช่คนธรรมดา

“แต่ทว่า ถ้าฉันยอมแพ้ตอนนี้ นายจะดูถูกฉันไหม？”เจียงหว่านหมุดหัวไประหว่างขา แล้วพูดเสียงเล็กๆ

“จะเป็นไปได้ยังไง ฉันเข้าใจเธอนะ ถ้าเธออยากยอมแพ้ ฉันก็พร้อมสนับสนุนคุณ”มู่เซิ่งพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

อคติของมนุษย์เหมือนภูเขา ไม่ว่าคุณพยายามมากแค่ไหน คุณก็จะไม่มีวันย้ายได้ มู่เซิ่งเป็นเขยที่แต่งเข้าบ้านผู้หญิงมาสามปี ถูกชี้หน้าด่ากราดมาตลอดสามปี เขาผ่านความเจ็บปวดพวกนี้มาได้ ถึงสามารถเข้าใจความรู้สึกของเจียงหว่านในตอนนี้

“แต่ว่า เจียงมู่หลงโทรมา ไม่เพียงแต่จะเอาเงินทุนของฉันไป ถ้าฉันถูกแย่งไป เกรงว่าบริษัทของฉันก็ยากจะอยู่ต่อไปได้”เจียงหว่านน้ำตาไหลพราก

อีกทั้ง เธอก็รู้ดี

ถ้าถูกเจียงมู่หลงแย่งเอาทุกอย่างไป เกรงว่าต่อไป เธอจะเป็นเหมือนมู่เซิ่ง ถูกไล่ออกจากตระกูลเจียง

“เธอทำดีมากพอแล้วครับ ต่อไป ให้เป็นหน้าที่ของฉันเอง”มู่เซิ่งกอดเจียงหว่านเอาไว้ แล้วพูดอย่างอ่อนโยน

“แต่นาย ในสายตาตาของพวกเขา เป็นแค่เขยที่แต่งเข้าบ้านผู้หญิงคนหนึ่ง……”เจียงหว่านหันกลับมาจ้องมองไปที่มู่เซิ่ง แล้วพูดอย่างจริงจัง“มาวันนี้เจียงมู่หลงกลายเป็นผู้นำของตระกูลเจียงแล้ว ฉันทำอะไรไม่ได้เลย มู่เซิ่ง นายจะทำได้จริงๆหรอคะ？”

“เชื่อฉันสิ”มู่เซิ่งพยักหน้า

คำคุ้นเคยสามคำนี้ ราวกับลูกศรแหลมคม แทงทะลุเข้ามาในหัวใจของเจียงหว่าน เธอทนไม่ไหวอีกต่อไป กอดมู่เซิ่งแล้วสะอื้นไห้“แต่ว่า ก่อนหน้านี้ที่ฉันด่านายไป ด่าคำหยาบที่ไม่น่าฟัง ฉันยังรู้สึกสงสารนาย……”

มู่เซิ่งรู้สึกว้าวุ่นใจ เจียงหว่านในเมื่อก่อน ดูถูกดูแคลนเขาจริงๆ ตอนหน้านี้เขาคิดว่า หลังจากสิ้นสุดสัญญาสามปี จะเดินออกจากชีวิตเธอไป แต่เมื่อผ่านการทำความรู้จักกันมาหลายเดือน เขาก็มองหญิงแกร่งที่อยู่ตรงหน้าเปลี่ยนไปมาก

หลายปีนี้ ถ้าไม่ใช่การยืนหยัดของเจียงหว่าน เกรงว่าเขาคงไม่มีปัญญาแม้แต่จะกินข้าว ผู้หญิงคนนี้ ต้องทนแบกรับเพื่อเขา ในที่ที่เขาไม่สามารถมองเห็น

“อุปสรรคเป็นแค่การเติบโตอย่างหนึ่ง เจียงหว่าน เชื่อฉันนะ มีฉันอยู่ด้วย ฉันสาบานว่าจะไม่ให้ใครมาทำร้ายเธอได้”

เจียงหว่านเงยหน้าขึ้น มองไปที่มู่เซิ่งด้วยน้ำตานองหน้า ท่านสามตายแล้ว เจียงมู่หลงกลายเป็นเจ้าบ้าน แม่ของเธอบังคับให้เธอแต่งงานกับจางเหวินเจี๋ย เธอไม่รู้ว่าทำไมในเวลามู่เซิ่ง ถึงยังสามารถรักษาความสงบนิ่งนี้ไว้ได้

แต่ว่า

หลังจากที่ได้ยินประโยคที่ว่ามีปมอยู่ด้วย ความกังวลในใจของเจียงหว่าน ก็มลายหายไปจนสิ้น

ถึงเจียงมู่หลงจะเดินมาอยู่ต่อหน้าเขา บอกว่าเธอถูกไล่ออกจากตระกูลเจียง เธอก็ไม่เป็นกังวลแล้ว

เพราะว่า