บทที่ 142 เอาออกมาสี่สิบล้าน

“มู่เซิ่ง นายกำลังทำอะไร?”

หลังจากที่ตกตะลึง เจียงหว่านก็ตะโกนใส่มู่เซิ่ง

มู่เซิ่งยิ้มอย่างขมขื่นโดยไม่พูดอะไร ส่ายหัวแล้วกลับเข้าไปในห้อง

อยู่ที่ตระกูลเจียงสามปี เขารู้ชัดเจนดีว่า คนอย่างจ้าวหลิน ความโลภของเธอก็เหมือนน้ำที่ถมไม่เต็ม และไม่มีที่สิ้นสุด หากครั้งนี้เขายอมผ่อนปรน ผลสุดท้าย เป็นไปได้ว่าเขาอาจถูกไล่ออกจากคฤหาสน์นี้ก็ได้ สุดท้ายก็ถูกบังคับให้หย่ากับเจียงหว่าน

เมื่อเผชิญหน้ากับคนแบบนี้ มู่เซิ่งทำได้แค่ใช้กำลัง แม้ว่าการสั่งสอนด้วยการตบหนึ่งครั้งยังไม่เพียงพอ แต่ไม่ช้าก็เร็ว มู่เซิ่งจะทำให้จ้าวหลินเคารพเขาเหมือนเทพเจ้า!

ขณะนี้ในห้องโถง

“กบฏแล้ว กบฏแล้ว! เจียงหว่าน เธอจะไม่ว่าเขาเลยเหรอ ตบฉันแบบนี้ ฉันไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว ร้องไห้ฮึฮึ……” จ้าวหลินนั่งลงบนโซฟาด้วยความเจ็บปวด ไม่ว่ายังไงเธอก็คิดไม่ถึง มู่เซิ่งไอ้เศษสวะคนนี้ ถึงกับกล้าตบเธอ และยังแสดงแววตาที่ทำให้เธอหวาดกลัวด้วย

เมื่อได้ยินเสียงร้องไห้ข้างหู เจียงหว่านยืนอยู่กับที่ราวกับวิญญาณออกจากร่าง มีความรู้สึกหนึ่งเกิดขึ้นในใจของเธอ ระยะห่างระหว่างมู่เซิ่งกับเธอนั้น เพราะจ้าวหลิน ทำให้เกิดรอยแตกร้าว

เธอรู้ดีว่ามู่เซิ่งไม่ได้ทำอะไรผิด แต่ไม่ว่ายังไง จ้าวหลินก็เป็นแม่ของเธอนะ ทำไมมู่เซิ่งต้องลงไม้ลงมือกับจ้าวหลินด้วย?

จ้าวหลินอยู่ในห้องโถงยังคงกลิ้งไปมาบนพื้นและตะโกนด่าไม่หยุด ในขณะนี้ เจียงหว่านลุกขึ้นยืน แล้วพูดว่า “แม่คะ ถ้าหนูให้เงินสี่สิบล้านแทนจางเหวินเจี๋ย แม่ก็จะไม่พูดถึงเรื่องการหย่าใช่ไหม?”

จ้าวหลินที่กำลังร้องไห้ชั่วขณะก็หยุดเสียงของเธอลงทันที สี่สิบล้าน? บวกกับเงินห้าสิบล้านที่สามีของเธอทิ้งไว้ให้ ถ้างั้นเธอก็มีเงินออมเกือบหนึ่งร้อยล้านแล้วนะ ถ้าจะซื้อคฤหาสน์อีกหลังก็คงไม่มีปัญหา

เธอพยักหน้าทันทีและพูดว่า “ตกลง แต่ว่าฉันต้องการให้มู่เซิ่งให้ฉัน หากไอ้เศษสวะคนนั้นให้เงินฉันสี่สิบล้าน ฉันสัญญาว่าจะไม่พูดถึงเรื่องการหย่าร้างอีกต่อไป!”

“มู่เซิงเหรอ?” เจียงหว่านยิ้มอย่างขมขื่น

แม้ว่าเธอจะไม่เคยเห็นยอดเงินในบัตรเอทีเอ็มของมู่เซิ่ง แต่ในใจเธอก็เชื่ออย่างไม่มีข้อสงสัย เงินสี่สิบล้านนั้น สำหรับมู่เซิ่งแล้วแทบไม่มีปัญหาเลย

“ให้เวลาหนูหนึ่งเดือน หนูจะให้มู่เซิ่งเอาเงินสี่สิบล้านมาเพื่อปิดปากแม่ หวังว่าต่อไป แม่จะไม่มายุ่งเกี่ยวเรื่องของเราสองคนอีก”

เจียงหว่านพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

จ้าวหลินฟังแล้วรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย อะไรคืออย่ายุ่งเกี่ยวเรื่องของพวกเขา ตอนนี้ในบ้าน มู่เซิ่งต่างหากที่เป็นคนนอก แต่พอได้ยินเจียงหว่านพูดว่าสามารถทำให้มู่เซิ่งเอาเงินออกมาได้มากขนาดนั้น เธอก็ไม่สนใจเกี่ยวกับรายละเอียดเหล่านี้

“เอาล่ะ แม่ฟังลูก ขอเพียงมู่เซิ่งสามารถเอาเงินสี่สิบล้านมาได้ ฉันจะไม่ไล่ไอ้เศษสวะออกไปอีก” จ้าวหลินพูด

ในตอนเช้า มู่เซิ่งเก็บสัมภาระคนเดียว มาถึงเมืองเยียนจิง

ในเวลาเดียวกัน ในอีกที่หนึ่ง อาคารมู่ซื่อกรุ๊ป ซึ่งอยู่ระหว่างจุดศูนย์กลางของเจียงหนาน เจียงมู่หลงพาพ่อและญาติหลายคนมาถึงหน้าประตูมู่ซื่อกรุ๊ป

เมื่อวานได้ทักทายเฝิงจงเหลียงไปแล้ว นัดหมายวันนี้พบกัน เดิมทีเจียงมู่หลงต้องการนัดพบสวีเจ๋อปิง แต่ตำแหน่งของประธานสวีนั้นสูงมาก เขาไม่มีคุณสมบัติที่จะได้พบ เลยต้องมาพบกับเฝิงจงเหลียงผู้ใต้บังคับบัญชาของเขาเท่านั้น

ญาติทุกคนกำลังเตรียมพร้อมอยู่หน้าประตู รู้สึกตื่นเต้นผิดปกติ ขอเพียงพวกเขารับช่วงต่อกับโครงการของเจียงหว่านแล้ว แล้วค่อยขับไล่เธอออกจากตระกูลเจียง ตระกูลเจียงทั้งหมดและโลกทั้งใบก็จะเป็นของพวกเขา!

“มู่หลง วันนี้นายควรจะใจเย็นสุขุมหน่อยนะ สถานะของลูกในตอนนี้ เป็นหัวหน้าตระกูลแล้ว ไม่ใช่ลูกคนรวยธรรมดาอีกต่อไป” เฉินเสว่อยู่ด้านข้างให้กำลังใจลูกชายของเขา

เจียงมู่หลงพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม และพูดว่า “คุณแม่วางใจเถอะ ผมจะทำตัวดีๆ มุ่งมั่นที่จะได้รับโครงการและร่วมมือกับผู้จัดการเฝิงให้มากกว่านี้”

พูดจบ เขาก็นำพาทุกคนเข้าไปที่มู่ซื่อกรุ๊ป

“สวัสดีครับท่าน เรียนถามท่านคือใคร?” รปภ.ขวางอยู่หน้าประตู

“สวัสดีครับ ผมมาหาผู้จัดการเฝิง ผมมีนัด” เจียงมู่หลงพูด

หลังจากรปภ.ตรวจสอบแล้ว ก็ปล่อยเขาเข้าไป