บทที่ 161 จ้าวหลินที่หวาดกลัว

พรึบ!

มู่เซิ่งยกมือขึ้น ในความรวดเร็วนั่น ทุกคน ณ ที่แห่งนั้นมองเห็นเพียงแค่แสงสีแดงสายหนึ่งสว่างวาบขึ้นมาตรงหน้าเท่านั้น

เจียงเทาฉินที่ยังคงวิงวอนร้องขอชีวิตอยู่นั้น ร่างทั้งร่างพลันสั่นเทาขึ้นมาในตอนนั้นทันที ก่อนจะฟุบลงไปกับพื้น

“ตาย...ตายแล้วหรือ?”

อู๋ชิวอี๋กำลังมองฉากนี้อยู่ รู้สึกว่าทั้งร่างล้วนเย็นยะเยือกไปหมด

นี่คือแฟนหนุ่มของเธอเชียวนะ เป็นคนของตระกูลเจียงนะ!

แต่กลับถูกมู่เซิ่งสังหารในทันทีเสียแล้ว?

เขาไม่กลัวว่าจะไปล่วงเกินทั้งตระกูลเจียงเลยหรือไง!

หรือ หรือจะบอกว่าเดิมทีเขาก็ไม่ได้นำตระกูลเจียงมาไว้ในสายตาเลย?

อู๋ชิวอี๋หันศีรษะกลับมา สบตามองเห็นนัยน์ตาเย็นยะเยือกของมู่เซิ่ง เข่าทั้งสองข้างพลันอ่อนแรง คุกเข่าลงไปกับพื้นเสียงดังปึก “อย่าฆ่าฉัน ฉันก็แค่มาด้วยกันกับเขา ฉันไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้นเลยนะ”

“ไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้นเลยหรือ?” มู่เซิ่งหัวร่อพลางกล่าว เสียงบางเบาเป็นอย่างมาก ทว่าไม่ว่าใครก็สามารถได้ยินกันทั้งสิ้น ว่าในน้ำเสียงของเขามีจิตสังหารเข้มข้นแฝงอยู่!

ทั่วทั้งร่าง อู๋ชิวอี๋สั่นเทาทันที แทบจะฉี่ราดอยู่แล้ว

“ตุ๊บ!”

มู่เซิ่งเตะกรรไกรเล่มหนึ่งไปตรงหน้า อู๋ชิวอี๋กล่าวอย่างเย็นชาว่า “ก่อนหน้านี้คุณคิดกรีดหน้าภรรยาผมอย่างไร ตอนนี้ก็กรีดหน้าตัวเองอย่างนั้นเถอะ”

“ฉัน ฉันผิดไปแล้ว ขอร้องคุณล่ะมู่เซิ่ง ปล่อยฉันไปเถอะ ฉันรู้ผิดแล้วจริง ๆ” อู๋ชิวอี๋คุกเข่าโขลกศีรษะบนพื้นไม่หยุด

ถึงแม้ว่าเธอจะเติบใหญ่มาไม่สะสวยเท่าเจียงหว่าน บุคลิกเองก็ธรรมดาสามัญ ทว่ารูปลักษณ์เองก็ยังถือว่าอยู่ในระดับกลางขึ้นไปเหมือนกัน การคบหาเพื่อนฝูง เธอก็อาศัยใบหน้านี้กินข้าว หากถูกกรีดยับแล้วล่ะก็ เช่นนั้นชีวิตหลังจากนี้จะไม่ต้องย่อยยับไปทั้งหมดแล้วหรือไร

อู๋ชิวอี๋ไม่มีทางที่จะยอมรับฉากจบเช่นนี้

“คุณไม่อยากลงมือหรือ?”

มู่เซิ่งยกยิ้มราบเรียบหนึ่งสาย ย่อเอวลง หยิบกรรไกรบนพื้นขึ้น “ถ้าอย่างนั้นผมช่วยคุณลงมือก็แล้วกัน”

“ไม่ ไม่ต้อง มู่เซิ่ง ฉันทำเอง!”

อู๋ชิวอี๋ลนลานแล้ว เธอลงมือเองยังสามารถเบาได้นิดหน่อย หากให้มู่เซิ่งลงมือละก็ ผลลัพธ์นั้นเธอไม่กล้าที่จะจินตนาการอย่างสิ้นเชิง

อย่างไรก็ตาม เธอไม่มีโอกาสได้เสียใจในภายหลังแล้ว

เห็นเพียงแค่มู่เซิ่งหยิบกรรไกรขึ้นมา กรีด ๆ ลงไปสองครั้ง บนใบหน้าของเธอก็มีรอยมีดหลายรอยแล้ว โลหิตสด ๆ สีแดงก่ำไหลทะลักออกมาจากปากแผลทันที

“ไสหัวไปเถอะ!” มู่เซิ่งโยนกรรไกรทิ้ง กล่าวอย่างเย็นชา

อู๋ชิวอี๋รู้สึกถึงความเจ็บปวดอย่างรุนแรงบนใบหน้าเท่านั้น ทว่าเดิมก็ไม่กล้ากล่าวคำมากความ ทำได้เพียงแค่กุมปรางแก้มเอาไว้ ก่อนจะวิ่งตะบึงออกไปจากประตูคฤหาสน์ทันที

เธอต้องไปโรงพยาบาล ยิ่งเร็วเท่าไหร่ก็ยิ่งดีเท่านั้น!

ถึงแม้ว่าจะทราบดีว่าใบหน้านี้อาจไม่สามารถชดเชยได้แน่ ๆ ทว่าอย่างน้อย ๆ เธอก็ไม่คิดอยากที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไปโดยมีรอยแผลเป็นประดับบนใบหน้า

รปภ.ประตูเห็นผู้หญิงคนหนึ่งใบหน้าเต็มไปด้วยโลหิตวิ่งออกมาจากด้านใน ดังนั้นจึงตกใจไปหนึ่งหน หลังจากนั้นก็พบว่าผู้หญิงคนนี้กลับเป็นคนที่เคยก่นด่าเขาในตอนก่อนหน้านี้ ภายในหัวใจของเขาตกตะลึงอย่างไร้เทียบเทียม ผู้หญิงคนนี้โอหังลำพองตนขนาดนี้ที่นี่ สุดท้ายแล้วเป็นใครกันแน่นะที่ทำจนเธอมีสภาพแบบนี้?

แต่เรื่องนี้นั้น เขาไม่กล้ายุ่งวุ่น

อย่างไรเสียหากเจ้าของคฤหาสน์ไม่ได้กล่าวคำ ขอเพียงแค่เขาปฏิบัติงานดูแลประตูใหญ่ของตนเองให้ดีก็เพียงพอแล้ว

“มู่เซิ่ง นี่...มันจะเกินไปหน่อยแล้วหรือเปล่าคะ” เจียงหว่านสบตามองฉากหนึ่งตายหนึ่งเจ็บ เอ่ยถามเสียงเล็กที่ข้างใบหู

“เกินไปหรือครับ?”

มู่เซิ่งหันศีรษะกลับมา ในน้ำเสียงแฝงจิตสังหารเอาไว้อยู่ “หากฉันกลับมาช้ากว่านี้อีกนาทีเดียว เช่นนั้นคนที่จะมีรอยแผลเป็นบนหน้าก็คือเธอ เธอยังรู้สึกว่าฉันทำแบบนี้มันเกินไปอยู่อีกไหมครับ?”

เจียงหว่านได้ยินดังนั้นจึงอดที่จะก้มศีรษะลงไม่ได้

มู่เซิ่งกล่าวไม่ผิด

ฉากในตอนก่อนหน้านี้ที่ อู๋ชิวอี๋ถือกรรไกรอยู่นั้น ล้วนไม่คล้ายคนใจอ่อนอย่างสิ้นเชิง หากมู่เซิ่งกลับมาช้ากว่านี้อีกสักนิดแล้วละก็ เช่นนั้นผลสุดท้ายก็ไม่กล้าที่จะคาดคิดได้เลย!

“เตาจั๋ว!”

มู่เซิ่งโบกมือไปมาพลางร้องกล่าว

ทุกคนถึงได้พบว่าเดิมทียังมีชายฉกรรจ์รูปร่างราวกับเจดีย์เหล็กคนหนึ่งอยู่อีกด้วย ยืนอยู่ที่ปากประตูมาโดยตลอด เขาถอดรองเท้าออก ก่อนจะวิ่งมาตรงหน้ามู่เซิ่ง กล่าวว่านอบน้อมว่า “คุณชายมู่ ผมอยู่นี่ครับ”