บทที่ 165 การบริหารเงินสามหมื่นล้าน

ตอนกลางคืน

ในสนามมวยใต้ดินแห่งหนึ่ง

ชายฉกรรจ์รูปร่างกำยำสองคนกำลังตะลุมบอนกันอยู่บนเวที และทางด้านข้างก็มีชายวัยกลางคนจำนวนไม่กระจายยืนล้อมรอบอยู่ สายตาของตื่นเต้นของทุกคนต่างก็ล้วนให้ความสนใจไปบนเวทีประลองกันทั้งสิ้น หลังชายฉกรรจ์ทั้งสองคนแลกหมัดกันแล้ว เสียงโห่ร้องอย่างปลื้มปีติก็ดังขึ้นมาอย่างดุเดือด

นี่เป็นชั้นบ็อกซ์ที่ระดับสูงที่สุดแห่งหนึ่ง สามารถมองเห็นในนั้นผ่านกระจกได้ มองเห็นสถานการณ์บนเวทีประลอง และในชั้นบ็อกซ์ มีมู่เซิ่งกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ สายตาล้ำลึกเงียบสงบ

ผลัก!

ตามมาด้วยเสียงชนกระทบอย่างรุนแรงหนึ่งเสียง

หนึ่งในชายฉกรรจ์ถูกชกจนล้มลงไปบนพื้น หลังจากนั้นก็ไม่ส่งเสียงอีกแล้ว

“เฮ ๆ ๆ!”

มองเห็นผลลัพธ์บนเวทีประลองแล้ว เหล่าผู้ชมที่เดิมพันแพ้ชนะเหล่านั้น ทุกคนอย่างก็คำรามกันอย่างปลื้มปีติไร้ที่เปรียบขึ้นมากันทีละคน ดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำ และเหล่าผู้ชมที่แพ้แล้วเหล่านั้น ออกแรงสะบัดตั๋วในมือลงบนพื้น บันดาลโทสะเป็นอย่างมาก

มู่เซิ่งมองฉากนี้พลางแย้มยิ้มราบเรียบ กล่าวว่า “ดูท่าแล้ว ศักยภาพจากพรสวรรค์ของ เตาจั๋ว นี่ ถือว่าไม่เลวเลยนะครับ”

“การที่ เตาจั๋ว เขาเกินขอบเขตแล้วก็ถือว่าไม่เลวเหมือนกันครับ เป็นนักชกที่สุดยอดที่สุดที่ผมเคยเห็นมาเลย!”

จางเสวียนหลงยืนอยู่ทางด้านข้าง ทั้งก็กล่าวอย่างปลื้มปีติไร้เทียบเทียมขึ้นมาเช่นกันว่า “คุณชายมู่ครับ คุณไปเสาะหาคนที่สุดยอดคนหนึ่งแบบนี้มาจากที่ไหนหรือครับ? พอเขามาก็กวาดชกชนะยิมมวยใต้ดินของพวกเราทั้งหมด ไม่มีใครล้มได้เลยจริง ๆ!”

ศักยภาพของ เตาจั๋ว นี้ พอมาก็ปลายเป็นผู้ที่โดดเด่นที่สุดในสนามมวยใต้ดินทั้งสนามทันที พละกำลังมหาศาล ผู้เข้าแข่งขันธรรมดา ๆ เหล่านั้น เดิมทีก็ยื้อเขาเอาไว้ได้แค่ไม่กี่หมัด เป็นเพราะประสบการณ์ประลองไม่มากพอ มู่เซิ่งเองก็มองเห็นจุดนี้แล้วเช่นเดียวกัน ดังนั้นจึงปล่อยให้เขามาตรากตรำในสนามชกใต้ดิน

“คุณชายมู่ครับ ผมรู้สึกว่าช่วงเวลาหลังจากนี้จะสามารถท้าประลองกับสนามมวยของไป๋เมี่ยนเซียวได้แน่ครับ!” จางเสวียนหลงกล่าวอย่างตื่นเต้น

เขากับไป๋เมี่ยนเซียวกำหนดสัดส่วนกันแล้วทั้งเจียงหนาน ถึงแม้ว่าอำนาจของทั้งสองคนจะต่างก็ไม่เป็นสองรองใคร ทว่าทางด้านสนามมวยใต้ดินเช่นนี้ เป็นเพราะว่าไป๋เมี่ยนเซียวมีเฮยยาลูกน้องของเขาอยู่ จึงทำให้จางเสวียนหลงถูกเขากดขี่มาโดยตลอด

ตอนนี้มีเตาจั๋วเข้าร่วมแล้ว เขาเชื่อว่าจะสามารถชนะสนามมวยไป๋เมี่ยนเซียวได้อย่างแน่นอน!

แต่ว่า เตาจั๋วเป็นคนของมู่เซิ่ง ไม่ได้รับการอนุญาตจากมู่เซิ่ง ต่อให้จางเสวียนหลงจะอาจหาญมากแค่ไหน แต่ก็ไม่กล้าให้เตาจั๋วไปเข้าร่วมการแข่งขันแทนเขาได้เหมือนกัน

“ตัวคุณจัดแจงเองเถอะครับ” มู่เซิ่งกล่าวอย่างราบเรียบ

“ขอบพระคุณครับคุณชายมู่” จางเสวียนหลงพยักหน้าหงึกหงัก ประทับใจจนน้ำตาแทบจะไหล

เป็นในตอนนั้นเอง บอดี้การ์ดหน้าประตูเคาะประตูไปมา กล่าวร้องอยู่ที่ปากประตูว่า “ท่านหลงครับ มีคนชื่อหลี่หยางคนหนึ่งยืนอยู่ที่หน้าประตู บอกว่าทำเรื่องราวเสร็จแล้ว ต้องการพบคุณชายมู่ครับ”

“ให้เขาเข้ามาเถอะครับ” มู่เซิ่งกล่าว

ภายใต้การนำทางของบอดี้การ์ด หลี่หยางจึงเดินเข้ามาในห้องแล้ว

สำหรับจางเสวียนหลงที่กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้นั้น หลี่หยางรู้สึกตกตะลึงเป็นอย่างมาก อำนาจใต้ดินของท่านหลงปกคลุมไปครึ่งฟ้าเชียวนะ คนที่สามารถทำให้เขาเคารพนอบน้อมต่อด้วยได้ หลี่หยางนั้นพึ่งจะเคยพบเห็นเป็นครั้งแรก

“คุณมู่ เรื่องที่คุณให้ผมไปทำเสร็จเรียบร้อยแล้วครับ”

หลี่หยางเดินเข้ามา กล่าวพูดตรงเข้าประเด็น “ผมได้แจ้งตระกูลเจียงไปเรียบร้อยแล้ว ว่าให้พวกเขาชดเชยเงินกู้คืนภายในสามวัน มิฉะนั้นจะให้พวกเขาไปนั่งสวมชุดนักโทษในคุก เจียงมู่หลงคงจะรวบรวมเงินไม่ได้แน่ ๆ ตอนนี้อาจเตรียมที่จะขายบ้านยืมเงินกันแล้วครับ และบัญชีผู้กู้ยืม ผมให้พวกเขาโอนเข้าบัตรธนาคารของเจียงหว่านแล้วครับ”

“ครับ คุณทำได้ไม่เลวเลยครับ” มู่เซิ่งพยักหน้าขึ้นลง

ทุกสิ่งทุกอย่างนี้ล้วนดำเนินการไปตามสิ่งที่เขาคาดเอาไว้ทั้งสิ้น

รอเมื่อถึงยามที่เจียงมู่หลงไม่มีทางเลือก เขาก็จะให้คนออกหน้าออกเงินหลายร้อยล้าน เพื่อกว้านซื้อบริษัทตระกูลเจียง เมื่อถึงตอนนั้นแล้ว ทั้งตระกูลเจียงก็จะมีมู่เซิ่งเพียงคนเดียวที่มีประกาศิต

เขาตกปากรับคำเจียงหว่านมาแล้ว ว่าจะทำให้ทั้งตระกูลเจียงต่างก็คุกเข่าอยู่ตรงหน้าเจียงหว่าน กล่าวขอโทษต่อเธอ

“ไม่ต้องเกรงใจครับ สามารถทำคุณประโยชน์ให้กับคุณมู่ได้ เป็นเกียรติของผมแล้ว” หลี่หยางกล่าวต่อ

“ประธานหลี่ครับ คุณเองก็ช่วยเหลือผมมาสองครั้งแล้วเหมือนกัน ผมไม่ชอบรบกวนคนอื่น เอาแบบนี้ก็แล้วกันครับ คุณแนะนำผลิตภัณฑ์ในการบริหารการเงินมาสักหนึ่งอย่าง ให้ผมสนับสนุนคุณสักหน่อยก็พอแล้วครับ” มู่เซิ่งแย้มยิ้มพลางกล่าว

หลี่หยางทั้งให้กู้ยืม ทั้งไปทวงหนี้ถึงหน้าประตูตระกูลเจียง เรื่องทุกอย่างล้วนกระทำจัดการเองทั้งสิ้น มู่เซิ่งย่อมจะไม่ปฏิบัติต่อเขาอย่างไม่เป็นธรรมอยู่แล้ว

“สามารถทำคุณประโยชน์ให้คุณมู่ได้ เป็นเกียรติของผมแล้วครับ” ได้ฟังคำนี้แล้ว ใบหน้าของหลี่หยางแดงก่ำด้วยความตื่นเต้น กล่าวอย่างเกรงใจ