บทที่ 214 ตำแหน่งของผู้นำตระกูล

สายตาของมู่เซิ่งจับจ้องไปยังหม้อยาท่ามกลางเปลวไฟ มีสมาธิอย่างมาก

กลางคืน ไม่หลับไม่นอน

สำหรับมู่เซิ่งที่สภาพในตอนนี้ ทั้งคืนก็เป็นเรื่องที่สบายๆมาก ตอนที่พระอาทิตย์ขึ้นจากขอบฟ้า แสงแรกสาดส่องในห้องเข้ามา ในที่สุดสีในหม้อยาก็เกิดการเปลี่ยนแปลง มีเม็ดยาหนึ่งในนั้นปรากฏท่ามกลางหม้อยา ราวกับผลงานทางด้านศิลปะเลย ค่อยๆหมุนที่ปลายนิ้ว

“เวลาทั้งคืน ในที่สุดก็กลั่นเม็ดยาออกมาได้สองเม็ด ประสิทธิภาพช้ามากเกินไปจริงๆ”

มู่เซิ่งเห็นเม็ดยาในหม้อยา ถอนหายใจลากยาว

แต่ถ้าหากคนข้างๆ มาได้ยินคำนี้เข้า จะต้องตกใจมากแน่นอน

กลั่นยาคืออะไร？

แม้ว่าเป็นปรมาจารย์บู๊ ถ้าหากไม่มีการศึกษาวิจัยการกลั่นยามาเป็นเวลาหลายปี เกรงว่าก็ยากที่จะกลั่นเม็ดยาออกมาได้ ก็เทียบได้กับซ่งเหยียนหมิงในเมืองเจียงหนาน หลังจากที่ได้ฟังว่ามู่เซิ่งสามารถกลั่นยาได้ ก็ตกใจมากเช่นกัน

เพราะว่าการเผยแพร่ยาออกมาหนึ่งเม็ด ก็สามารถทำให้ตระกูลชั้นนำบ้าคลั่งได้

มู่เซิ่งไม่รู้ เขามีพละกำลังในวันนี้ได้ ทั้งหมดนี้ ล้วนแต่อาศัย《ตำราทองตำนานเสวียน》ทั้งนั้น

“สิบปีก่อน ฉันยังอยู่ตระกูลมู่ กลับถูกรังแกตลอดทั้งวัน ชีวิตเศร้าสลด”

สัมผัสถึงความอบอุ่นของยาในมือ คิดถึงภาพฉากในตระกูลมู่เมื่อหลายปีก่อน ตอนนั้นพ่อเป็นคนที่ต่ำต้อยที่สุดในตระกูล ไม่มีตำแหน่งไม่มีอำนาจในการค้นคว้าวิจัย

ใช้ชีวิตมากว่าเท่าไหร่ ถูกรังแกกว่าเท่านั้น

ท้ายที่สุด ถึงขั้นตกอับถึงขึ้นถูกไล่ออกจากตระกูล ถึงขั้นที่แม่ถูกทำร้ายจนตาย

“ฉันอยู่ในกองทัพต่อสู้มาหลายปี ไม่เคยลืมวันนั้นเลย แม่ทรยศฉันออกไปจากตระกูลมู่”

“กลับมาตอนนี้ พ่อป่วยหนัก จะไม่ทำให้หน่วยงานเกิดโศกนาฏกรรมซ้ำรอยเดิมแน่นอน”

“คนที่เคยรังแกฉันเหล่านั้น คนที่สบประมาทฉัน และในหน่วยมังกร คนที่เคยทรยศฉัน！”มู่เซิ่งยิ้มมุมปาก แต่เจตนาฆ่าล้นหลาม！

“ฉันไม่ปล่อยไปแม้แต่คนเดียว！”

ตอนที่เจียวหลงที่นอนหลับลึกตื่นขึ้นมา ทั้งโลก สั่นสะเทือน！

“ซิว！”

มู่เซิ่งอ้าปาก ดีดเม็ดยาที่อยู่ในฝ่ามือเข้าไปในปาก หลับตาลงพักผ่อน

และในขณะเดียวกัน ลมหายใจที่ลึกลับของความลึกลับตลบอบอวลออกมาจากในปากของเขา และในร่างกายของมู่เซิ่ง ลมหายใจเพิ่มขึ้นอย่างไม่หยุด

ปรมาจารย์บู๊

เดิมทีก็เป็นร่างกายแห่งเลือดเนื้อ

แต่เป็นนักเสวียนได้สำเร็จ อยู่เหนือกว่าเลือดเนื้อแล้ว

ลมหายใจภายในห้องตลบอบอวล หลังจากนั้นกว่าหลายนาที ถึงได้สงบลงโดยสิ้นเชิง และในเวลานี้มู่เซิ่งลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ในรูม่านตาของเขา สาดส่องแสงที่น่ากลัวออกมาอย่างรุนแรง！

ทะลวงอย่างรวดเร็ว กลับไม่มีเสียงเลย ทั้งตระกูลมู่ ถึงขั้นไม่มีใครรู้ว่า ในตระกูลตอนนี้ มีแดนของนักเสวียนในข่าวลือเพิ่มมาอีกคนแล้ว

“ถ้าหากให้ฉันเจอหั่วจีกับหมานหนิวทั้งสองคนนี้ ไม่จำเป็นต้องใช้กระบี่กระหายเลือดเลยด้วยซ้ำ ฉันโจมตีให้พวกเขาล้มลงได้ง่ายๆ ” สัมผัสถึงพละกำลังที่พรั่งพรูในร่างกาย มู่เซิ่งพูดอย่างนิ่งๆ

ตุงๆๆ！

ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น ฉินหลินยืนอยู่นอกประตู “คุณมู่ ตระกูลมู่มาหาพ่อของคุณอีกแล้ว บอกว่าต้องการเรียกประชุมตระกูล ให้คุณไปนะ……”

ตอนนี้แม้ว่ามู่เฉินเทียนเป็นผู้นำตระกูลมู่ แต่มู่จงหยุนจ้องเขมือบตั้งนานแล้ว การเรียกประชุมตระกูลในครั้งนี้ จะต้องโลภในตำแหน่งผู้นำตระกูลของเขาแน่นอน

ก่อนหน้านี้ก็เชิญมู่เฉินเทียนเข้าร่วม แต่เนื่องจากเห็นแก่หน้าตาของหมอเทวดาฉิน ถูกต้านทานไว้ ตอนนี้มู่จงหยุนรู้ว่าฉินโส่วหรานไปจากเมืองเยียนจิงแล้ว มาถึงที่อีกครั้งเลย

ฉินหลินรู้ว่าตัวเองไม่สามารถสกัดกั้นได้ รีบมาแจ้งมู่เซิ่งทันที

พลิกตัวจากเตียงนอนขึ้นมา แม้ว่าไม่ได้นอนมาทั้งคืน แต่ว่าสายตาของเขาแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง มู่เซิ่งเก็บกล่องไม้บนโต๊ะ เอ่ยปากพูดเบาๆว่า : “คุณเข็นพ่อของฉันไปก่อน ฉันจะตามไปเดี๋ยวนี้”