บทที่ 223 เวยปิงเอ๋อร์

ก่อนหน้านี้ มู่เซิ่งแค่รู้สึกเจ็บปวดรวดร้าวในสมอง

วินาทีต่อมา เขาก็ปรากฏอยู่ท่ามกลางลานกว้างใหญ่ไพศาล รอบๆที่ว่างเปล่า มีเพียงศิลาจารึกหนาแน่นเต็มไปหมด ตั้งตระหง่านอยู่บนพื้นดิน

เมื่อมองออกไป มีศิลาจารึกร้อยกว่าอัน！

อีกอย่างรอบๆศิลาจารึก คิดไม่ถึงว่ายังมีธงอาร์เรย์ปักอยู่รอบๆ เหมือนกับก่อตัวกลายเป็นค่ายกลขนาดใหญ่อย่างมาก

มีอยู่ทั่วทุกหนทุกแห่ง ค่ายกลมหึมา

“นี่ นี่มันคืออะไรกันแน่……”

มู่เซิ่งเงยหน้ามองภาพฉากนี้อย่างเหม่อลอย ในเวลานี้ ก็รู้สึกตกใจอย่างมาก

ถ้าหากไม่ได้เห็นกับตาตัวเอง เขารู้สึกว่าไม่กล้าที่จะจินตนาการภาพฉากตรงหน้านี้

ธงอาร์เรย์ ค่ายกล

นี่เป็นโลกในเทพเซียนเลย

นอกจากตกใจ ในใจของมู่เซิ่ง ก็เต็มไปด้วยความหวาดระแวง

เพราะว่าสถานที่แห่งนี้ เขามาครั้งแรก อีกอย่างแม้ว่าม้วนหนังสือเดดซีนั่นนำพาเขาที่ไร้การป้องกันเข้าสู่ความว่างเปล่าที่ลึกลับ งั้นก็ให้เขาตายอยู่ที่นี่ จะต้องจัดการได้ง่ายดายมาก เพราะงั้นในขณะที่มู่เซิ่งตกใจ ในใจก็ระวังตัวสุดๆ

“สิ่งที่ฝังอยู่ภายใต้หลุมฝังศพเหล่านี้คือใครกันแน่？”

ตอนที่มู่เซิ่งสังเกตมองรอบๆ ทั่วทั้งพื้นดินเกิดการสั่นสะเทือนขึ้นมาอย่างรุนแรง หลุมฝังศพเหล่านั้น ในเวลานี้ล้วนแต่สั่นไหวอย่างรุนแรง และค่ายกลด้านบน ก็เปล่งลมหายใจที่ฉุนอย่างมากตามมาด้วย

กระบี่แบ่งค่ายกล โฉบลงมาจากกลางอากาศ！

ฉากนี้ งดงามจนไม่สามารถที่จะใช้ภาษามาบรรยายได้！

และในเวลานี้ เสียงดุด่าที่แก่หง่อมอย่างมากดังขึ้นในอากาศ “นักเสวียนตัวน้อย ก็กล้าเหยียบย่างเข้ามาในเขตต้องห้าม？ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่แกมีสิทธิ์ที่จะเข้ามาได้ ไสหัวไปซะ！”

หลังจากที่พูดเสร็จ มู่เซิ่งก็ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองกลับมา ก็รู้สึกถึงการขับลมหายใจที่แข็งแกร่งอย่างมากมากดขี่ตัวเอง ถูกเด้งออกมาจากในพื้นที่ต้องห้ามแห่งนี้

เขาลืมตาขึ้นมา พบว่าตัวเองยังนั่งอยู่ในห้อง

มู่เซิ่งมองไปยังม้วนหนังสือเดดซีบางๆที่อยู่ในมืออย่างตกใจ ราวกับว่าในใจมีคลื่นที่โหมซัดสาดอย่างบ้าคลั่ง ไม่สามารถสงบลงได้ “หรือว่าม้วนหนังสือเดดซีนี้ เป็นของล้ำค่าในตำนานงั้นเหรอ？หากตามนั้นล่ะก็ นักเสวียน เหมือนว่าเป็นแดนที่เลวอย่างมาก นี่……นี่เล่นตลกอะไรกันเนี่ย？”

แดนนักเสวียน อยู่ในเมืองเยียนจิง ไม่มีใครมาต่อต้านได้แล้ว ขอเพียงแค่คุณเป็นนักเสวียน ก็เพียงพอที่จะกลายเป็นแขกวีไอพีของตระกูลร่ำรวย ตำแหน่งที่สูงส่งในนั้น เพียงหนึ่งคนก็ทำให้สั่นสะเทือนทั้งเมืองได้

“แต่ว่า ในพื้นที่ที่ลึกลับนี้……”

“หลุมฝังศพเหล่านั้น เหมือนว่ามีการเริ่มต้นที่พิเศษ แต่แดนของฉัน ในสายตาของค่ายกลนั้น ไม่คุ้มค่าที่จะเอ่ยถึงจริงๆ”

ความคิดที่ยุ่งเหยิ่งต่างๆ นาๆ พลุ่งพล่านในสมองของมู่เซิ่ง

ในขณะเดียวกันเขาก็ตัดสินใจแล้ว ตอนที่ยังไม่มีพละกำลังที่มากพอ จะไม่ริเริ่มเหยียบเข้าไปในพื้นที่ที่ลึกลับผืนนี้อีก เพราะว่าอยู่ตรงหน้าของค่ายกล เขามีความรู้สึกที่ไร้เรี่ยวแรงอย่างมาก ถ้าหากอีกฝ่ายอยากฆ่าตัวเอง เขาก็ไม่สามารถตอบโต้กลับไปได้เลยด้วยซ้ำ

และในเวลานี้ ก็มีเสียงดังแผ่ซ่านเข้ามาจากด้านนอกแล้ว

“เกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงมีเสียงอุทานอย่างตกใจแผ่ซ่านมาจากในนั้น？”

“นั่นมันห้องของคุณมู่ คุณมู่ คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหม？”

“มู่เซิ่งอาจจะเจอกับอุปสรรคอะไรบางอย่างแล้ว พวกเราอยู่ข้างนอก คุณไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า？หากต้องการหมอ ฉันเรียกกลุ่มแพทย์ผู้รักษามาได้นะ ” มีเสียงดังรบกวนแผ่ซ่านเข้ามามากมาย เห็นได้ชัดว่าก่อนที่มู่เซิ่งเข้าสู่แดนลี้ลับ ตอนที่จับศีรษะและอุทานอย่างเจ็บปวด ดึงดูดคนเข้ามาไม่น้อย

แถมคุณเดวี่และคุณวิลเลี่ยม ก็อยู่ท่ามกลางกลุ่มคนที่นอกประตู

ในห้อง มู่เซิ่งเช็ดๆเหงื่อทั้งหัว เก็บม้วนหนังสือเดดซีในกระเป๋าที่พกติดตัวโดยไร้ร่องรอย พูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ : “ฉันไม่เป็นอะไร พวกคุณกลับไปเถอะ”

คุณเดวี่เห็นมู่เซิ่งที่ใบหน้าซีดขาวที่นั่งอยู่บนเตียงผ่านทางตรงซอกประตูได้ เธอรู้ว่าเมื่อสักครู่จะต้องเกิดเรื่องอะไรขึ้นแน่ เพียงแต่ว่ามู่เซิ่งไม่เต็มใจที่จะพูดออกมา

เธอโบกไม้โบกมือ เดินมายังคนที่ผู้อื่นๆล้อมกันเข้ามา

มู่เซิ่งรินน้ำให้ตัวเองดื่ม ลมหายใจไม่แน่นิ่ง ผ่านไปครู่หนึ่งถึงได้สงบลงหน่อยแล้ว ตอนที่เขาตรวจภายในร่างกาย ถึงได้พบว่าเลือดลมทั้งตัว น้อยลงไปกว่าครึ่งแล้ว

เขาอดไม่ได้ที่จะฝืนยิ้มพร้อมส่ายหน้า “กว่าฉันจะเลื่อนขั้นนักเสวียนได้ไม่ง่ายเลย ก็ถูกดึงเลือดลมไปกว่าครึ่งหนึ่ง ครั้งนี้ไม่ถึงสิบหรือสิบห้าวัน เกรงว่าก็ยากจะกลับมาเป็นปกติได้ ”

“คุณมู่ คุณไม่เป็นอะไรจริงๆเหรอ？ฉันเข้าไปได้ไหม？”คุณเดวี่ยืนอยู่หน้าประตู น้ำเสียงเป็นกังวล พูดถามต่อ