บทที่ 226 มู่เซิ่ง คุณหมายความว่ายังไง?

“ยานี้ คิดไม่ถึงว่าจะเป็นยาเช่อซิน!”

“ตระกูลกู่ร่ำรวยมาจากของลายคราม คิดไม่ถึงว่าในด้านของการกลั่นยา ก็มีความรู้ซึ้งถึงระดับนี้”

“เบื้องลึกของตระกูลอิทธิพล คุณจะจินตนาการได้อย่างไร?”

ทันทีที่ยาออกมา ทุกคนตรงนั้น ต่างก็อุทานออกมาต่อเนื่องกันเป็นระลอก

“อืม?”

แม้แต่หลิ่วเทียนเย่าก็ถูกยาเช่อซินดึงดูด และเดินไปตรงหน้ากู่คูหราน มองไปที่ยาในมือของเขา “ยาเช่อซินทำให้หัวใจและสายตาปลอดโปร่ง มีผลในการสงบสติอารมณ์และฟื้นฟูจิตใจ ในบรรดายาที่ไม่ผ่านเกณฑ์ ถือว่าอยู่เหนือความยากระดับกลางอยู่แล้ว การกลั่นยา สมุนไพรระเหยไปแล้ว 30% ยังเหลือสรรพคุณ 70% แต่พรสวรรค์ระดับนี้ ก็ถือว่าไม่เลวเลย”

“คุณชื่ออะไร?” หลิ่วเทียนเย่าถาม

“นักกลั่นยาหลิ่ว ฉันชื่อกู่คูหราน” กู่คูหรานคาราวะ แล้วพูดด้วยความเคารพ

“ความแข็งแกร่งของคุณเป็นยังไงบ้าง?” หลิ่วเทียนเย่าก็ถามอีกว่า

การกลั่นยา ความแข็งแกร่งก็เป็นข้อต่อที่สำคัญมากๆ สุดท้ายแล้ว ยาบางชนิดต้องการไม่หลับไม่นอนเป็นเวลานาน ถ้าหากพละกำลังไม่แข็งแรง ก็ยากที่จะกลั่นยาได้

“นักกลั่นยาหลิ่ว ฉันเคยฝึกเทควันโด ตอนนี้คือสายดำ ถึงขั้นที่ว่าเคยได้รับคำวิจารณ์จากนักเสวียน บอกว่าหลังจากนี้สิบปีกว่า มีหวังที่จะก้าวเข้าสู่แดนแห่งปรมาจารย์บู๊” มีความตื่นเต้นในดวงตาของกู่คูหราน

มันก็ไม่น่าแปลกใจ มีความแข็งแกร่งของนักกลั่นยาหลิ่ว เปรียบได้กับนักเสวียน แม้ว่าพ่อเขามาแล้วก็ตาม ก็ยังต้องปฏิบัติกันด้วยความเคารพ เมื่อเห็นบุคคลระดับนี้ เขาจะไม่ตื่นเต้นได้อย่างไร

“ไม่เลว คุณถือว่าเป็นกำไรก้อนโตของฉันจากการที่มาเมืองเยียนจิง” หลิ่วเทียนเย่าพยักหน้า

คำพูดเหล่านี้ ทำให้คนรอบข้างแตกตื่นในทันที!

“หมายความว่ายังไง? นักกลั่นยาหลิ่วคนนี้คิดจะรับกู่คูหรานเป็นศิษย์?”

“คุณพระ กู่คูหรานคนนี้คงจะไม่โผล่ขึ้นมาทันทีหรอกนะ? แม้ว่าเขาเป็นลูกชายที่ไม่ได้ความสำคัญจากตระกูลกู่ แต่ได้เป็นลูกศิษย์นักกลั่นยาหลิ่ว จะต้องได้รับการชื่นชมจากตระกูลกู่อย่างแน่นอน!”

มีผู้ชมหลายคน กระซิบกระซาบ

และลูกศิษย์ของตระกูลที่ยังกลั่นยาอยู่ สายตาเผยให้เห็นความอิจฉาอย่างยั้งไม่อยู่ นักกลั่นยาหลิ่วรับเป็นศิษย์ ความสำเร็จในอนาคต จะเหนือกว่าพวกเขาอย่างแน่นอน อย่างน้อย ก็ได้กลายเป็นนักกลั่นยาคนหนึ่งอีกด้วย

กู่คูหรานคนนี้ เรียกได้ว่าเป็นผู้มีอำนาจขึ้นมาอย่างรวดเร็วภายในระยะเวลาอันสั้น

และสายตาของเวยปิงเอ๋อร์ก็อดไม่ได้ที่จะแสดงความพอใจออกมา มองไปที่สายตาของกู่คูหราน เปล่งประกายด้วยความเลื่อมใส ถ้าไม่ได้เป็นสถานที่สาธารณะ เวยปิงเอ๋อร์ก็คงติดตามไปแล้ว

เธอหันหน้า ไปมองมู่เซิ่งที่ยืนอยู่ข้างๆอีกครั้ง ภายในใจมีความรู้สึกเหยียดหยามอย่างยิ่ง

เวยปิงเอ๋อร์จำได้ ว่าก่อนหน้านี้มู่เซิ่งเคยบอกว่าตนเป็นนักกลั่นยาคนหนึ่ง

ตอนนี้คิดดูแล้ว ไอ้หมอนี่ เป็นคนขี้โม้แน่นอน

ในสายตาของเขา มู่เซิ่งไม่มีคุณสมบัติที่จะถือรองเท้าให้กู่คูหรานเลยด้วยซ้ำ ยังเป็นนักกลั่นยาอีก

จากนั้นกู่คูหรานกลั่นยาเม็ดหนึ่งออกมา ไม่นาน ลูกศิษย์ชนชั้นตระกูลขุนนางที่แข่งขันอยู่ตรงนั้น ก็มีผู้คนมากมายไม่ขาดสายกลั่นยาออกมาได้ นอกจากกู่คูหราน และเลือกออกมาอีก 9 คน

ทั้งหมด 10 คน ยังอยู่ในเวทีประลองฝีมือ

“รอบแรกผ่านไปแล้ว! ฮ่าฮ่าฮ่า ถ้ากลับไปบอกพ่อ คงได้ค่าขนมขึ้นเยอะ” ลูกหลานชนชั้นตระกูลขุนนางที่ประสบความสำเร็จอยู่บนเวทีประลองฝีมือ ดีใจอย่างยิ่ง

“โธ่ พลาดโอกาสนี้ไปแล้ว ครั้งหน้า ไม่รู้ว่าจะมีอีกเมื่อไหร่” และลูกศิษย์ชนชั้นตระกูลขุนนางที่ล้มเหลว เศร้าสลดใจ และออกจากเวทีไป

แต่ การคัดเลือกในรอบแรกของครั้งนี้ ในที่สุดก็ผ้าม่านปิดลงมา

ลูกศิษย์ทั้งสิบคนที่อยู่บนเวที บนใบหน้าของพวกเขานอกจากความตื่นเต้นแล้ว ยังมีความประหม่าอีกด้วย เพราะพวกเขาเพิ่งรู้ ว่านี่ไม่ใช่ก้าวแรก การแข่งขันรอบที่สองที่เหลือ ถึงจะเป็นตัวกำหนดชะตากรรมของพวกเขาอย่างแท้จริง

ในบรรดาสิบคน มีเพียงแค่ 3 คนเท่านั้น ที่มีคุณสมบัติที่เหมาะสมที่จะได้เป็นศิษย์ของนักกลั่นยาหลิ่ว!

“ฉันเคยเห็นการกลั่นยาของพวกเขา ในบรรดา 10 คนนี้ มีแค่ยาที่ฉันสกัดถึงจะดีที่สุด ดังนั้นโควตาในครั้งนี้ ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากฉัน!”

ในดวงตาของกู่คูหราน เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น