บทที่ 228 นักกลั่นยาชั้นสอง！

การตบหน้าครั้งนี้ ทำให้ทุกคนในห้องโถงตกตะลึง

คนที่ลงมือ คิดไม่ถึงว่าเป็นหลิ่วเทียนเย่า นักกลั่นยาหลิ่ว!

ผู้คนต่างตกตะลึง

นักกลั่นยาหลิ่ว ทำไมจู่ๆถึงลงไม้ลงมือด้วย อีกอย่างคนที่เขาตบ คือกู่คูหราน

เขาชื่นชอบกู่คูหรานไม่ใช่เหรอ?

เมื่อเห็นฉากตรงหน้า ทุกคนรู้สึกว่าสมองแทบคิดไม่ทันกันแล้ว

“นักกลั่นยาหลิ่ว ทำไมคุณถึงตบฉันด้วย” กู่คูหรานกุมแก้มร้อนๆ ด้วยสีหน้าที่งุนงงเช่นเดียวกัน แต่ เขาไม่กล้าระบายความโกรธกับนักกลั่นยาหลิ่ว ทำได้เพียงถามไปอย่างน้อยใจ

“ท่านปรมาจารย์”

แต่ทว่า หลิ่วเทียนเย่าไม่สนใจกู่คูหรานเลยแม้แต่น้อย และคาราวะมู่เซิ่ง พูดทันที เสียงดังชัดเจน และทำให้ผู้คนตกใจกันหมด

หลิ่วเทียนเย่าเรียกว่าปรมาจารย์?

หมอนี่ มีดีอะไร!

แต่ทว่า นักกลั่นยาหลิ่วไม่สนใจที่ทุกคนรอบข้างตกตะลึง ยังคงคาราวะแล้วพูดว่า: “ท่านปรมาจารย์ คุณมองออก เมื่อกี้ที่ฉันกลั่นยายังมีข้อบกพร่องหรือไม่?”

ในขณะที่นักกลั่นยาหลิ่วพูด ดวงตามองไปที่ฝ่ามือของมู่เซิ่ง

ผู้คนที่อยู่ตรงหน้า แทบจะไม่มีใครค้นพบเลย ว่าในมือของมู่เซิ่ง มีรอยแดงจางๆ นี่คือการกลั่นยาของมู่เซิ่งตามวิธีการกลั่นยาใน “ตำราทองตำนานเสวียน” จึงปรากฏมาตรฐาน แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่รู้แน่ชัด ว่ามันคืออะไรกันแน่

แต่นักกลั่นยาหลิ่วรู้ดี นี่คือสัญญาณของการเป็นนักกลั่นยาชั้นสอง!

และก็พูดได้ว่า

ชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้า คือนักกลั่นยาชั้นสองจริงๆ!

“การกลั่นยาของคุณมีปัญหา ในใจของคุณเองก็น่าจะรู้ดี? แม้ว่านี่คือยาชั้นหนึ่ง แต่ประสิทธิภาพกลับมีเพียงครึ่งหนึ่งเท่านั้น ยังไม่เป็นที่น่าพอใจ” มู่เซิ่งกล่าววิจารณ์

เปลือกตาของหลิ่วเทียนเย่าสั่นระริก ถ้าเขาไม่ยืนพิงกำแพง เขาก็แทบจะคุกเข่าลงตรงหน้ามู่เซิ่งแล้ว

เพราะว่า ทุกอย่างที่มู่เซิ่งพูด มันถูกต้องทั้งหมด!

“นักกลั่นยาหลิ่ว สรุปว่าคุณเป็นอะไรไป คุณ คุณตบผิดคนหรือเปล่า? คุณน่าจะตบเขานะถึงจะถูก” กู่คูหรานไม่เชื่อสายตาต่อฉากที่อยู่ตรงหน้า

“คุณหุบปากไปเลย ถ้าพูดอีกประโยคเดียว ตั้งแต่วันนี้ไป ฉันก็จะขัดแย้งกับตระกูลกู่ของคนแน่!” หลิ่วเทียนเย่าพูดด้วยความโมโห

สักพัก ก็ทำให้ผู้คนกระโดดด้วยความตกใจ

“ฉัน ทำไม นักกลั่นยาหลิ่ว ฉันทำผิดอะไร?”

เมื่อได้ยินประโยคนี้ กู่คูหรานก็ตะลึงไปโดยสิ้นเชิง ถ้าหลิ่วเทียนเย่าทำเช่นนี้ สำหรับตระกูลกู่ เป็นการโจมตีอย่างใหญ่หลวง ถ้าพ่อเขารู้เรื่องนี้ พ่อจะต้องไม่ปล่อยเขาไปแน่!

“นักกลั่นยาหลิ่ว ทำไม ทำไม!” กู่คูหรานตกใจมากจนเสียสติ

“ทำไมน่ะเหรอ? คุณล่วงเกินปรมาจารย์แห่งการกลั่นยา ยังจะถามอีกว่าฉันตบคุณทำไม? ครั้งนี้ที่ฉันลงมือไป ก็เป็นการสั่งสอนคนหลงระเริงอย่างคุณแทนปรมาจารย์แห่งการกลั่นยายังไงล่ะ!” หลิ่วเทียนเย่าพูดอย่างโกรธเคือง

ตู้ม!

เหมือนสายฟ้าฟาดลงมาจากฟากฟ้า

ทุกคนตกใจกับคำพูดเหล่านี้ พวกเขามองเข้าไปในสายตาของมู่เซิ่ง นอกจากความตกตะลึง ยังมีความรู้สึกไม่อยากจะเชื่อด้วย

“เป็นไปไม่ได้ มู่เซิ่งเขาจะเป็นปรมาจารย์แห่งการกลั่นยาได้อย่างไร!” กู่คูหรานอ้าปากกว้าง ดวงตาเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ

เขาถึงขั้นสงสัย หลิ่วเทียนเย่ามีปัญหาอะไรกับสมองหรือเปล่า คิดไม่ถึงว่าจะเห็นไอ้สวะอย่างมู่เซิ่ง เป็นปรมาจารย์แห่งการกลั่นยา

อย่าว่าแต่กู่คูหรานเลย แม้กระทั่งเวยปิงเอ๋อร์ที่อยู่ข้างๆ ก็ตะลึงไปกับประโยคนี้แล้ว