บทที่ 241 จะทำให้คุณพิการไปเลย

“เลขาหมี่ ผมว่าคุณก็หยุดติดตามเขาได้แล้ว หางานใหม่ทำจะดีกว่านะ เพราะในอีกไม่กี่วัน ประธานของคุณอาจตกงานอย่างสมบูรณ์นะ”

หลังจากที่มู่ปู้มองดูมู่เซิ่ง แววตาของเขาก็ฉายแววดูถูกเหยียดหยาม

อีกไม่นาน ก็จะถึงเวลาที่ตระกูลมู่จะประกาศผู้สืบทอดตำแหน่งผู้นำตระกูลแล้ว ในฐานะคู่แข่ง มู่ปู้มีความมั่นใจ 100% ว่าตนเองจะสามารถชนะการแข่งขันนี้ได้

"คุณมู่ โปรดระวังคำพูดของคุณด้วยค่ะ!ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นในอนาคต ในตอนนี้ อย่างน้อยมู่เซิ่งก็เป็นประธานของฉัน และฉันก็จะทำงานให้เขา!"

หมี่รั่วอวี้พูดด้วยความโกรธ ในช่วงหลายวันที่ผ่านมา เธอเริ่มมีความรู้สึกดีๆกับมู่เซิ่ง และเธอไม่อนุญาตให้คนอื่นพูดถึงมู่เซิ่งเช่นนั้น

“ช่างเถอะ ทุกคนที่มาล้วนเป็นแขก...ถึงมู่เซิ่งจะเป็นคนไม่เอาไหน แต่ก็มานั่งเถอะ” เมื่อบรรยากาศในห้องดูอึดอัดเล็กน้อย จงเหล่ยก็พูดขึ้น

มู่เซิ่งและหมี่รั่วอวี้ ทั้งสองเดินไปที่โต๊ะและนั่งลงบนเก้าอี้

ในระหว่างขั้นตอนนี้ มู่เซิ่งรู้สึกได้ว่า สายตาของจงเหล่ยกวาดไปมาบนต้นขาของหมี่รั่วอวี้อย่างต่อเนื่อง ในดวงตาปนความโลภความอยากได้

“ไอ้หมอนี่ ปกติมีผู้หญิงมากมายนับไม่ถ้วนไม่ว่า แต่ตอนนี้เขากล้าที่จะอยากได้คนของเขาด้วยเหรอ?”

จงเหล่ยคนนี้ หาที่ตายชัดๆ!

“มู่เซิ่ง ผมได้ยินว่า เมื่อสองสามวันก่อน คุณได้จัดการมู่เฟิงอย่างหนักใช่ไหม?”

มู่เซิ่งเพิ่งนั่งลง มู่ปู้ซึ่งนั่งอยู่ระหว่างจงเหล่ยและจงซิน หรี่ตาแล้วถาม

“คุณรู้แล้วเหรอ?”มู่เซิ่งรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

เรื่องฉาวในบ้าน ไม่ควรเล่าไปสู่ภายนอก เดิมทีเขาคิดว่ามู่จงหยุนจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อระงับข่าวนี้ แต่คิดไม่ถึงว่า ตอนนี้มู่ปู้ก็รู้เรื่องนี้แล้ว

“เหอะ มู่เฟิงเอาแต่ร้องไห้ตะโกนในสวนหลังบ้านทุกวันว่าจะฆ่าคุณ แม้แต่คนโง่ก็ยังดูออก มือของเขาหักเพราะคุณใช่ไหม?”มู่ปู้หัวเราะ

"ที่แท้ก็แบบนี้นี่เอง"

มู่เซิ่งพยักหน้า"เขาขวางทางผม และยังปล่อยให้สุนัขกัดผม ผมบอกให้เขาออกไปให้พ้นทาง แต่เขาไม่ฟัง ผมจึงทำได้เพียงช่วยเขา"

เรื่องทั้งหมด มู่เซิ่งกล่าวอย่างสบายๆ ราวกับว่าการหักมือของมู่เซิ่งเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย

แต่แท้จริงแล้ว เรื่องนี้ถือเป็นเรื่องเล็กน้อยสำหรับมู่เซิ่ง

จงเหล่ยนั่งลง และเมื่อเขาได้ยินคำตอบที่เรียบสงบของมู่เซิ่ง เขาก็กลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว และเมื่อเขามองไปที่มู่เซิ่งอีกครั้ง ความหวาดกลัวปรากฏขึ้นในสายตาของเขา

“มู่เซิ่ง คุณไม่รู้หรือว่ามู่จงหยุนต้องการชีวิตของคุณ เพื่อแลกกับแขนของลูกชายของเขาที่เสียไป?”มู่ปู้เยาะเย้ยและพูดแบบนี้ เพราะเขาจะต้องการเห็นมู่เซิงตกใจกลัว

อย่างไรก็ตาม

แต่มู่เซิ่งดูเหมือนจะรู้มานานแล้ว สีหน้าไร้อารมณ์ เขาเปิดปากพูด"จริงเหรอ? ช่วงนี้มู่จงหยุนไม่เห็นมาหาผมเลยนิ?แต่อาจเป็นเพราะผมยุ่งกับโครงการของบริษัทจิวเวลรี่มู่เหม่ย จนลืมเรื่องนี้ไป"

“ดังนั้น เขาน่าจะแค่พูดแหละ”

มู่เซิ่งเอ่ยปากพูดและยิ้ม หยิบถ้วยชาในมือแล้วจิบเบาๆ

"คุณ……"

เมื่อเห็นท่าทีแบบนี้ของมู่เซิ่ง มู่ปู้ก็อดไม่ได้ที่จะโกรธ

จงซินเย้ยหยันและพูดว่า"มู่เซิ่ง คุณไม่กลัวจริงๆหรือคุณแค่แกล้งทำเป็นไม่กลัว?ตอนนี้คุณยังมีพ่อของคุณเป็นที่พึ่ง มู่จงหยุนจึงไม่กล้าแตะต้องคุณ แต่เมื่อมู่จงหยุนได้ก้าวเข้าสู่แดนนักเสวียนแล้ว ตระกูลมู่ไม่มีใครสู้ได้ และคุณก็ล้มเหลวในการเลือกตั้งผู้นำตระกูล"

“ถึงตอนนั้น พ่อของคุณไม่มีตำแหน่งผู้นำตระกูล คุณคิดว่าพ่อของคุณจะยังปกป้องคุณได้ไหม?”

"คุณคิดจริงๆเหรอว่า แค่ลุงหรานคนเดียวก็จะสามารถปกป้องคุณได้"

“ต้องรู้ว่า นักเสวียนที่มู่จงหยุนรู้จักนั้น มากกว่าสามคนนะ!”

พูดถึงตอนท้ายๆ ใบหน้าของจงซินก็เย็นชากว่าเดิม