บทที่ 243 ทุกสิ่งที่พูดเป็นความจริง

ในสายตาของมู่ปู้ มู่เซิ่งเป็นเพียงตัวตลกที่เขาเล่นขำๆตอนที่รอเหยาเผิงมาถึงเท่านั้น ตอนนี้เหยาเผิงมาแล้ว แน่นอนว่าเขาต้องการขับไล่มู่เซิ่งออกไปทันที

“อ้อ ให้บริกรเสิร์ฟอาหารมาอีกรอบเถอะ อาหารพวกนี้ ไอ้กระจอกนั่นกินไปแล้ว มันคงสกปรกแล้ว”

มู่ปู้โบกมือ ปิดจมูกแล้วพูด

ส่วนจงเหล่ยและจงซินรับคำสั่ง และเดินไปหามู่เซิ่ง ด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา"ไอ้กระจอก มากินฟรีแค่นี้ก็พอแล้วมั้ง ไสหัวออกไปได้แล้ว ไม่อย่างนั้นก็อย่ามาโทษเราสองคนว่าใจร้ายนะ!"

หมี่รั่วอวี้ยืนอยู่ข้างๆมู่เซิ่ง มองไปที่ทั้งสองด้วยความโกรธ

ทำแบบนี้ไปได้ยังไง เรียกก็มา ไล่ก็ต้องไป ทำเหมือนพวกเขาหมา แล้วยังจะเปลี่ยนอาหารที่พวกเขากินไป!

“ประธานเหยา ขอโทษนะ ลูกพี่ลูกน้องที่ไร้ประโยชน์ของผมอยู่ที่นี่แล้วทำให้คุณไม่อยากอาหาร”

มู่ปู้พูดด้วยรอยยิ้ม แต่ในใจของเขาเต็มไปด้วยความสุข เพราะสถานการณ์นี้เป็นผลลัพธ์ที่เขาต้องการ เขาจงใจให้มู่เซิ่งนั่งลงมา

รับประทานอาหาร เพียงเพื่อให้มู่เซิ่งเสียหน้าต่อหน้าเหยาเผิง ถึงตอนนั้น เขาแค่พูดซ้ำในสิ่งที่มู่เซิ่งพูดอีกครั้ง เหยาเผิงคงจะโกรธจนเห็นมู่เซิ่งเป็นศัตรูโดยตรง?

วิธีที่ดีที่สุดของเขาในการโจมตีมู่เซิ่ง ก็คือโจมตีบริษัทจิวเวลรี่มู่เหม่ย

นอกจากนี้ ภายใต้การปราบปรามของบริษัทเหวินเฟิง บริษัทจิวเวลรี่มู่เหม่ยจะตกอยู่ในอันตรายอย่างแน่นอน

ถึงตอนนั้น ในการเลือกตั้งผู้สืบทอดตำแหน่งผู้นำตระกูล มู่เซิ่งไม่เพียงล้มเหลวในการทำกำไร แต่ยังบริหารจนบริษัทล้มละลาย เกรงว่าเขาจะกลายเป็นตัวตลกของทุกคน

"ฮ่าฮ่าฮ่า!"

ที่มุมปากของมู่ปู้ เผยให้เห็นถึงรอยยิ้มที่ไม่สามารถปกปิดแล้ว

“มู่ปู้ คุณอย่าทำเกินไปนะ!”

หมี่รั่วอวี้กัดฟันของเธอและพูด ขวางอยู่หน้ามู่เซิ่ง เธอเอ่ยปากพูดขณะมองไปที่เหยาเผิง แต่เธอก็ตกตะลึงทันทีที่เธอมองไป

เพราะเธอเห็นสีหน้าหวาดกลัวของเหยาเผิง เหงื่อเย็นหยดบนหน้าผากของเขา ราวกับว่าเขาเห็นเทพเจ้าหรือปีศาจที่น่าเกรงขาม

“ยังไม่รีบไสหัวออกไปอีกเหรอ?”

เมื่อจงเหล่ยเห็นมู่เซิ่งไม่สนใจ ก็โกรธจัด ก้าวไปข้างหน้าและต้องการชกมู่เซิ่งออกไป

อย่างไรก็ตาม เขาก็ลงมือเป็น

ผัวะ! !

เสียงตบที่ดังอย่างหาที่เปรียบมิได้ได้ระเบิดขึ้นในห้อง เสียงนั้น กะทันหันจนไม่มีใครดึงสติกลับมาได้

จากนั้นจงเหล่ยก็ยิ่งงงไปใหญ่

เขาไม่ทันได้เตรียมตัวเลย เพราะเขาไม่คาดคิดว่าเหยาเผิงจะเดินมาในเวลานี้ และทันใดนั้นก็ตบเขาอย่างหนัก การตบนั้นหนักมากจนมีรอยฝ่ามือสีแดงเลือดปรากฏขึ้นบนแก้มของจงเหล่ยทันที

“ประธานเหยา คุณ…”

จงเหล่ยซึ่งผงะอยู่ ณ จุดนั้นถอยหลังไปสองก้าว และมองไปที่เหยาเผิงด้วยสีหน้างุนงง เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเหยาเผิงถึงตบหน้าเขา

แม้ว่าจะตบ ก็ควรตบมู่เซิ่งจึงจะถูก

จงซิน มู่ปู้และคนอื่นๆต่างก็ตกตะลึงเช่นกัน และแม้แต่หมี่รั่วอวี้ก็ยังตกตะลึงเช่นกัน รู้สึกว่าไม่สามารถหันศีรษะของเธอได้เลย

เกิดอะไรขึ้นกันแน่?

อย่างไรก็ตาม ฉากต่อไปทำให้ทุกคนไม่เชื่อมากยิ่งขึ้นไปอีก

เห็นเหยาเผิงก้าวไปข้างหน้าสองก้าว คุกเข่าลงต่อหน้ามู่เซิ่งด้วยความเคารพ เสียงของเขาสั่นเครือและเขากลัวมาก

"คุณมู่ ผม... ผมไม่รู้ว่าท่านมาที่เยียนจิง และผมก็ไม่รู้ว่ามู่ปู้เป็นศัตรูของท่าน ถ้าผมรู้ ผมจะไม่มางานเลี้ยงนี้แน่นอน"

“คุณมู่ ผมรู้ว่าผมผิดไปแล้ว ผมรู้ว่าผมผิดไปแล้วจริงๆ”

ในห้อง มีเพียงเสียงของการก้มกราบของเหยาเผิง และเสียงนั้นก็สะท้อนอยู่ในห้องอย่างต่อเนื่อง

ทุกคนต่างก็ตกตะลึง