บทที่ 245 ของเหลวเสวียน

เกี่ยวกับคำเตือน "เจตนาดี" ของเหมียวหยุนจื่อนั้น มู่เซิ่งยิ้มและพยักหน้า"ถ้าคุณชนะได้ ผมก็ไม่ต้องขึ้นเวทีแน่นอน"

มู่เซิ่งไม่ใช่คนชอบแข่งขัน ถ้าไม่ใช่เพราะช่วยเหยาเผิง เขาคงไม่มาเข้าร่วมการแข่งขันในครั้งนี้หรอก ดังนั้นหากเขาสามารถไม่ขึ้นเวที แน่นอนว่าเขาจะไม่ขึ้นไปที่เวทีแน่นอน

ประหยัดแรงหน่อย และเป็นผู้ชมไม่ดีเหรอ?

"หึ ถือว่าคุณเป็นคนเจียมตัวนะ"หลังจากที่เหมียวหยุนจื่อส่งเสียงอย่างเย็นชา เขาก็หยุดพูดและเอนหลังลงบนเก้าอี้โดยหลับตาลง

สำหรับเขา มู่เซิ่งคือเจ้านายของเหยาเผิง ดังนั้นเขาจึงต้องไว้หน้าเขา แน่นอน มันแค่ไม่ฉีกหน้าเขาเท่านั้น ยังไงซะ เป็นปรมาจารย์บู๊และยังเป็นปรมาจารย์บู๊ระดับกลาง ไปที่ไหนก็มีแต่คนอยากได้ไม่ใช่หรือ?

เช่นนี้ รถค่อยๆขับเข้าไปในคฤหาสน์ชานเมือง

บริเวณใกล้เคียงของคฤหาสน์นี้ เต็มไปด้วยผักและผลไม้ทุกชนิด ข้างนอกยังมีเรือนกระจกหญ้าและตระกูลเบอร์รี่ มันให้ความรู้สึกเหมือนฟาร์ม

"คุณมู่ เรามาถึงแล้ว สภาพแวดล้อมที่นี่ค่อนข้างแย่ คุณอย่าถือสานะ บริษัทของเราจะจัดการประชุมในหอการค้า คุณมู่ คุณจะไปไหม?"เหยาเผิงถามหลังจากออกมาจากรถ

การประชุมในหอการค้าครั้งนี้เป็นกลุ่มนักธุรกิจที่หารือเกี่ยวกับวิธีการกระจายค่าใช้จ่ายในต่างประเทศในครั้งนี้ มู่เซิ่งไม่มีอารมณ์ที่จะเข้าร่วม ดังนั้นเขาจึงโบกมือของเขา"คุณไปก่อนเถอะ"

"ได้ครับ"

เหยาเผิงพยักหน้าและจากไปอย่างรวดเร็ว

หลังจากที่เหมียวหยุนจื่อลงจากรถแล้ว เขาก็ขี้เกียจไปสนใจมู่เซิ่ง และเดินตรงกลับไปที่ห้องด้วยท่าทางเหมือนคนไม่ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องทางโลก สำรวมตน

เหลือเพียงมู่เซิ่งเท่านั้นที่ยังยืนอยู่ที่เดิม

“คุณผู้ชายท่านนี้ โปรดตามผมมา”

ในเวลานี้ บริกรคนหนึ่งออกมายืนข้างๆมู่เซิ่งและพูดว่า

“เราได้เตรียมอาหารเย็นไว้ให้ท่านด้วย ส่วนวัตถุดิบสำหรับมื้อเย็น ท่านสามารถเลือกได้จากสวนผัก ผักเหล่านี้เราปลูกเองทั้งหมด”

มู่เซิ่งชำเลืองมองและพบว่าสวนผักนั้นค่อนข้างใหญ่ และมีผักหลากหลายชนิดที่ปลูกอยู่ในนั้น สีสันสดใสชวนน้ำลายสอ

“คิดไม่ถึงว่า เจ้าของคฤหาสน์ของพวกคุณน่าสนใจทีเดียว”มู่เซิ่งยิ้มและพูด

"ใช่ เจ้าของคฤหาสน์ของเราชอบทุกอย่างที่ปลูกในท้องที่ นอกจากผักแล้ว เรายังปลูกอย่างอื่นเองอีกด้วย"บริกรพูดพร้อมชี้ไปที่ภูเขาครึ่งลูกซึ่งอยู่ห่างออกไป ซึ่งมีต้นสีเขียวอยู่ด้านบน

“ชา?” มู่เซิ่งผงะ เจ้าของคฤหาสน์ปลูกทุกอย่างจริงๆ

“ใช่ ชา เจ้าของคฤหาสน์ของเราชอบดื่มชามาก เพราะคุณภาพดิน คุณภาพของชาทั่วทั้งเทือกเขาในนี้จึงดีที่สุด แต่ปริมาณไม่มากนัก โดยทั่วไปจะใช้เฉพาะสำหรับดื่มหรือบริการแขก"บริกรพูดอีกครั้ง

“เจ้าของคฤหาสน์ของพวกคุณชอบรสชาติดั้งเดิมมาก อาหารทะเลก็เลี้ยงไว้เองในทะเลสาบใช่ไหม?”มู่เซิ่งอดไม่ได้ที่จะถามเมื่อเดินผ่านสระน้ำขนาดใหญ่

บริกรยิ้มอย่างขมขื่นและส่ายหัว"เจ้าของคฤหาสน์ของเรามีความคิดนี้ แต่สุดท้ายก็ไม่ได้นำไปใช้ เพราะดูเหมือนว่าจะมีบางอย่างผิดปกติกับทะเลสาบเทียมแห่งนี้ มันไม่สามารถเลี้ยงอะไรได้เลย แม้แต่พืชน้ำก็ไม่สามารถดำรงอยู่ได้ ดังนั้น เมื่อเวลาผ่านไปทะเลสาบแห่งนี้จึงถูกทิ้งร้างไว้ที่นี่"

“ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง”มู่เซิ่งพยักหน้าอย่างเข้าใจ

ในขณะที่พูด เขาอดไม่ได้ที่จะมองไปที่ทะเลสาบและพบว่าทะเลสาบนั้นแปลกจริงๆ แค่เข้าไปใกล้ๆ กระบี่กระหายเลือดที่แขนของเขาก็รู้สึกถึงความรู้สึกเย็นยะเยือกอย่างสุดจะพรรณนา

ทะเลสาบแห่งนี้ไม่ธรรมดา!

เขามีลางสังหรณ์ว่า ใต้ทะเลสาบ ต้องมีอะไรอยู่แน่ๆ

เมื่อรู้สึกถึงกระบี่กระหายเลือดที่กระสับกระส่ายอยู่ในแขนของเขา มู่เซิ่งอยากจะลงไปดูจริงๆ แต่มันไม่ปกติที่จะกระโดดลงไปในทะเลสาบต่อหน้าบริกรโดยตรง ดังนั้นเขาจึงไม่กระโดดลงไป

“มีคนมาที่นี่เยอะไหม?”มู่เซิ่งถาม