บทที่ 256 มั่นใจเก้าสิบเปอร์เซ็นต์

“คิดไม่ถึงว่า มีอยู่วันหนึ่ง ฉันจะต้องจงใจแกล้งปลอมตัวเป็นคนแก่ด้วย”

มู่เฉินเทียนนอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย และถอนหายใจไม่หยุด

เดิมทีผมของเขาก็ขาวขึ้นแล้วเล็กน้อย แต่ในตอนนี้ กลับต้องมาจงใจย้อมสีขาวไปเกินกว่าครึ่ง

นอกจากเรื่องกินแล้ว ก็ถือว่าร่างกายของเขาฟื้นฟูกลับคืนเป็นปกติอย่างสมบูรณ์แล้ว แต่ก็ยังไม่เคยลงมาจากเตียงเพื่อเดินเคลื่อนไหว ตรงกันข้ามกลับต้องมาแกล้งทำเป็นเจ็บป่วยซ้ำแล้วซ้ำเล่า นอนอยู่บนเตียง ราวกับว่าเป็นคนชราที่ใกล้จะตายลงอย่างไรอย่างนั้น

เขามีอายุสี่สิบกว่าปี และในฐานะที่เป็นถึงปรมาจารย์บู๊ ดูเหมือนว่าควรจะมีอายุเพียงแค่สามสิบปีเท่านั้น แต่ในตอนนี้ ดูเหมือนเป็นชายชราที่อายุเกือบจะหกสิบปีแล้ว

ต้องจำยอม เพราะในสายตาของทุกคนในตระกูลมู่ตอนนี้ เขาเจ็บป่วยมานานหลายปีแล้ว ถึงขนาดที่แม้แต่ผู้อาวุโสในตระกูลมู่ต่างก็รู้สึกว่ามู่เฉินเทียนคงจะมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นานแล้ว ดังนั้นจึงตกลงให้มีการเลือกตั้งผู้สืบทอดรับช่วงต่อตำแหน่งของเจ้าบ้าน

เพราะว่าอาการป่วยนี้ พูดกันว่าเป็นโรคที่รักษาไม่หาย ต่อให้เป็นหมอเทวดาฉินก็ทำได้แค่ยืดเวลาชีวิตออกไปเล็กน้อยเท่านั้น

ตอนนี้หมอเทวดาฉินไปจากเมืองเยียนจิงแล้ว อาการป่วยของมู่เฉินเทียน ก็ไม่มีใครสามารถรักษาได้

เวลานี้ แม้ว่ามู่เฉินเทียนจะบอกว่าตนเองหายดีจากอาการป่วยแล้ว ก็คงจะไม่มีใครเชื่อ นอกจากจะเห็นกับตาว่าเขาลุกยืนขึ้น

ในเมื่อเป็นเช่นนี้ อย่างนั้นเขาก็แสดงละครตบตาไปจนถึงที่สุดเลย

จงใจแสดงสภาพร่างกายที่อ่อนแอของเขา ต่อหน้าของทุกคนในตระกูล

หนึ่งเดือนที่ผ่านมานี้ เขานอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยโดยตลอด แทบจะไม่ได้กลับไปที่ตระกูลมู่เลย ถึงขนาดที่ว่าลูกหลานของตระกูลมู่ ก็เกือบที่จะลืมชื่อมู่เฉินเทียนนี้ไปกันหมดแล้ว

แน่นอนว่า เรื่องของตระกูลที่สำคัญมากมาย ก็ยังต้องมอบให้กับมู่เฉินเทียนเป็นคนจัดการ

“เจ้าบ้านมู่ เรื่องนี้ได้จัดการเรียบร้อยแล้ว คุณมู่จงหยุนให้ฉันนำมามอบให้ท่านตรวจทาน” ลูกหลานของตระกูลมู่ที่อยู่หน้าประตูพูดขึ้นโดยถือหนังสือสัญญาอยู่ในมือ

“เอ่อ” มู่เฉินเทียนกวาดสายตามองดูหนังสือสัญญาที่อยู่ในมือ

ยังดีที่ตอนนี้เขาแกล้งทำเป็นป่วย ไม่สามารถโมโหได้ ไม่อย่างนั้นแล้ว เขาคงจะโมโหลูกหลานตระกูลมู่อย่างหนักแน่ ปัจจุบันนี้มู่จงหยุนยิ่งแสดงท่าทางกำเริบเสิบสานมากขึ้น ถึงขนาดที่เริ่มลงมือดำเนินการในเรื่องที่เกินกว่าขอบเขตรับผิดชอบของตนเองแล้ว โดยที่ไม่เห็นมู่เฉินเทียนอยู่ในสายตาอีกต่อไป

โธ่ สภาพสังคมในปัจจุบันนี้ยิ่งย่ำแย่ลงไปทุกที

ผู้คนในทุกวันนี้ ช่างยึดติดกับสภาพความจริงกันเกินไปแล้ว ในตอนที่ลุงหรานเข้าสู่การเป็นนักเสวียนนั้น ทุกคนในตระกูลมู่ต่างก็ปฏิบัติตามและเชื่อฟังคำสั่ง ตอนนั้นมู่เฉินเทียนโดดเด่นเป็นที่ยอมรับมากขนาดไหน?

ทั้งการก้าวกระโดดขึ้นมาเป็นเจ้าบ้านตระกูลมู่ และยังให้มู่เซิ่งกลับมาที่ตระกูลด้วย

แล้วตอนนี้ล่ะ?

เขาป่วยหนักอยู่บนเตียง พวกลูกหลานในตระกูล ก็เริ่มที่จะไม่เห็นเขาอยู่ในสายตาแล้ว

มู่จงหยุนกับมู่คู่คือสองคนที่หนักหนาที่สุด เพราะลูกชายของพวกเขาก็คือตัวแทนที่ลงสมัครเข้าร่วมเลือกตั้งเป็นผู้สืบทอดตำแหน่งเจ้าบ้านในครั้งนี้ หากว่าลูกชายของพวกเขาได้รับตำแหน่งเป็นผู้สืบทอดเจ้าบ้านของตระกูลแล้ว พวกเขาก็สามารถที่จะบังคับให้ถ่ายทอดอำนาจ ให้มู่เฉินเทียนลงจากตำแหน่งของเจ้าบ้านโดยสิ้นเชิง

แต่ว่า ตอนนี้ในสายตาของพวกเขา มู่เฉินเทียนจะลงจากตำแหน่งหรือไม่นั้นมันไม่สำคัญแล้ว

เพราะว่า เขาใกล้จะตายแล้ว

ตอนนี้พูดเลยว่า มู่เซิ่งต่างหากที่กลายมาเป็นตัวปัญหาของมู่จงหยุนกับมู่คู่ทั้งสองคน เพราะมู่เซิ่งได้ล่วงเกินลูกชายของพวกเขาทั้งสองคนอย่างหนัก ถึงขนาดที่ได้บิดแขนข้างหนึ่งของมู่เฟิงจนหักไปแล้ว

สำหรับเรื่องนี้ พวกเขาแอบรู้สึกได้ถึงภัยคุกคามจากมู่เซิ่ง ดังนั้นจะต้องรีบกำจัดให้โดยเร็วที่สุด

แต่ตอนนี้ไม่สามารถลงมือได้ พวกเขายังต้องรอหลังจากการเลือกตั้งเจ้าบ้านในครั้งนี้ให้เสร็จสิ้นเสียก่อน ถึงจะกำจัดมู่เซิ่งทิ้ง ไม่อย่างนั้นแล้ว จะมีคนกังวลว่าพวกเขาเกรงกลัวมู่เซิ่ง แล้วกำจัดเขาทิ้ง หากได้รับตำแหน่งผู้สืบทอดเจ้าบ้านมาโดยวิธีการนี้แล้ว ก็ยากที่จะหลีกเลี่ยงต่อการถูกครหา

ทั้งตระกูลมู่ พูดได้ว่าผู้คนส่วนใหญ่เกินครึ่งต่างก็ถูกมู่จงหยุนกับมู่คู่สองคนนี้ถูกกว้านซื้อเข้ามาเป็นพวกเดียวกันหมดแล้ว

เหลือเพียงแค่ลุงหรานและอีกไม่กี่คน ที่ยังคงอยู่ฝ่ายเดียวกับมู่เฉินเทียน

วันนี้ คือวันสุดท้ายของการเลือกตั้งผู้สืบทอดตำแหน่งเจ้าบ้าน

แม้ว่าจะยังไม่ถึงเวลาอย่างเป็นทางการ แต่ทุกคนต่างก็มารวมตัวกันที่กลางบ้านตระกูลมู่กันหมดแล้ว เพื่อต้องการประจักษ์และเป็นสักขีพยานในหน้าประวัติศาสตร์ครั้งนี้ด้วยตนเอง

มู่เซิ่งก็มาด้วยเช่นกัน แต่เขามาที่ห้องผู้ป่วยในโรงพยาบาลก่อน

ฉินหลินได้อุ้มมู่เฉินเทียนอย่างระมัดระวังขึ้นไปบนรถเข็น ราวกับไม่รู้เลยว่าเขานั้นฟื้นฟูกลับมาเป็นปกติดีแล้ว โดยหลังจากที่พบกับมู่เซิ่ง ก็ถอยห่างออกมาด้านข้าง และพูดขึ้นอย่างเคารพว่า: “คุณมู่ คุณมาแล้วเหรอ”