บทที่ 269 มอบให้คุณ

หลังจากเรื่องนี้จบลง ทั่วทั้งบาร์ก็เงียบสงบ

ทุกคนมองไปที่มู่เซิ่ง และรักษาระยะห่างด้วยความเคารพ

มู่เซิ่งมองไปที่บริกรหวังลี่ ซึ่งยืนอยู่ข้างๆอีกครั้ง และสายตาที่มู่เซิ่งสังเกตเห็น ขาของหวังลี่อ่อนแรง และก็ทรุดตัวลงกับพื้น ในใจเธอไม่สามารถยอมรับได้ เดิมทีเด็กผู้ชายที่เธอดูถูก จู่ๆก็กลายเป็นตัวตนที่เธอเอื้อมไม่ถึง

“ไสหัวไปให้พ้น!” มู่เซิ่งตะโกนอย่างเย็นชา

หวังลี่อยากจะร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา

เธอรู้สึกเสียใจอย่างมาก ทำไมตัวเองต้องพูดดูถูกและเยาะเย้ยมู่เซิ่ง เป็นพนักงานเสิร์ฟด้วยความสบายใจไม่ดีกว่าเหรอ? ผลสุดท้ายมีจุดจบเช่นนี้ แต่เธอเสียใจมันก็สายเกินไปแล้ว

สำหรับเงินเดือนเดือนนี้ เธอไม่กล้าแม้แต่จะคิด เธอกลัวด้วยซ้ำว่าถ้าเธอออกไปจากที่นี่ จะต้องมีจุดจบเหมือนผู้จัดการอู่ ทำได้เพียงหมอบลงบนพื้น และกลิ้งลงบันไดทีละขั้น

เรื่องนี้ตั้งแต่ต้นจนจบ ไม่มีใครกล้าพูดแทรก

โดยเฉพาะอย่างยิ่งบาร์เทนเดอร์และพนักงานเสิร์ฟเหล่านั้น พวกเขารู้สึกทึ่งในตัวมู่เซิ่ง และในขณะเดียวกัน พวกเขาคาดเดาเกี่ยวกับมู่เซิ่งมากมาย

บุคคลที่สามารถทำให้ท่านหลงเคารพนับถือได้ และสามารถซื้อบาร์นี้ได้แบบสบายๆ บุคคลนี้เป็นผู้มีอิทธิพลใหญ่ที่มาจากเยียนจิงหรือ? สิ่งที่สำคัญไปกว่านั้น เขาเป็นพี่ชายของฉูอีอี!

อย่างไรก็ตาม ทุกคนยังคงไม่เข้าใจสิ่งหนึ่ง ในเมื่อมู่เซิ่งเก่งกาจขนาดนั้น ทำไมฉู่อีอีถึงยังทำงานเป็นพนักงานเสิร์ฟที่นี่ และเกือบถูกคนอื่นย่ำยี

คำพูดเหล่านี้ พวกเธอแค่คิดไว้ในใจเท่านั้น ไม่กล้าพูดออกมา

ในขณะนี้ ฉู่อีอีอยู่ในสภาพที่งุนงง เพราะเธอรู้สึกว่า ฉากที่อยู่ตรงหน้าเธอนั้น ดูไม่เหมือนไม่ใช่เรื่องจริงเอาเสียเลย

ไม่ว่าจะเป็นเรื่องก่อนหน้านี้เรื่องการซื้อบ้านให้ หรือการตบหน้าคุณชายเก่อที่โรงเรียน สำหรับฉู่อีอีแล้ว เป็นเรื่องรอบตัวเธอ เพราะเธอไม่รู้ว่าวิลล่ามีมูลค่าหลายร้อยล้าน คุณชายเก่อทรงพลังเพียงใด แต่สิ่งที่เกิดขึ้นต่อหน้าเธอตอนนี้ เรื่องจริง ทำให้หัวใจเธอหวั่นไหว

แค่คำพูดประโยคเดียว ก็กลายเป็นเจ้าของบาร์แห่งหนึ่ง

มองเพียงครั้งเดียว แขนของชายคนหนึ่งก็พิการ!

เขาดำรงอยู่แบบไหน?

เขาเป็นพี่มู่ของฉันจริงๆเหรอ?

“คุณเป็นอะไรไป ทำไมแก้มคุณแดงจัง?” เมื่อมู่เซิ่งเห็นฉู่อีอียืนอยู่กับที่ กำลังคิดฟุ้งซ่าน เขาก็อดไม่ได้ที่จะถาม

“อ๊ะ ฉัน ฉันสบายดี……” ฉูอีอีตั้งสติได้ก็ตกใจ เหมือนกวางที่ตื่นตระหนกตกใจ เธอส่ายหัวอย่างทำอะไรไม่ถูก บ่งบอกว่าเธอสบายดี และไม่มีอะไรเกิดขึ้น

แต่ในขณะนี้ ในหัวสมองของเธอวุ่นวายสับสนไปหมด

“หวังซินเอ๋อ เธอพาฉู่อีอีออกไปสูดอากาศข้างนอกก่อน จำไว้ว่าอย่าไปไกลเกินไป เดี๋ยวผมค่อยไปหาพวกคุณ” มู่เซิ่งพูดกับหวังซินเอ๋อ

หวังซินเอ๋อพยักหน้า ดึงฉู่อีอีขึ้น และเดินไปที่ประตูบาร์

เมื่อเห็นด้านหลังของทั้งสองเดินออกไป มู่เซิ่งขยิบตา และเตาจั๋วก็เข้าใจทันที และพูดเสียงต่ำ “ฉันจะปกป้องคุณหนูเอง” จากนั้นก็เดินตามหลังพวกเธอทั้งสองคนไปอย่างเงียบๆ

ซ่อนเร้นร่างกาย ซ่อนอยู่ในความมืด

“จางเสวียนหลง คุณมากับผม” มู่เซิ่งหันกลับมา และกลับไปที่ห้องวีไอพีเดิม

จางเสวียนหลงพยักหน้า และเดินเข้าไปด้วยความเคารพ

เมื่อมู่เซิ่งกับท่านหลงหายตัวไปจากห้องโถง ทุกคนก็ถอนหายใจยาว ไม่มีวิธี เพราะความกดขี่ที่มู่เซิ่งกับท่านหลงมีให้กับพวกเขามันยิ่งใหญ่เกินไป กดจนทุกคนหายใจไม่ออก และรู้สึกเหมือนใจจะสลาย

แต่ในเวลานี้ ทุกคนไม่กล้าออกไป เพราะนี่คือบาร์ของคุณมู่ พอบาร์เปลี่ยนเจ้าของแล้วเดินออกไปทันที หากถูกมู่เซิ่งเข้าใจผิดคิดว่าพวกเขาจะก่อปัญหา พวกเขาอาจไม่มีแม้แต่เวลาที่จะร้องไห้

ดังนั้น แขกเหล่านั้นจึงทำได้เพียงเต้นรำบนฟลอร์เต้นรำต่อไป และพวกเขาต้องแสดงสีหน้าตื่นเต้น