บทที่ 276 เห็นคุณเป็นน้องสาว

ในเวลานี้ มู่เซิ่งและกู่ชิงเสวียนเข้าไปในห้อง ภายใต้การนำของเจ้าของร้านอาหาร

หลังจากเปิดห้อง เจ้าของร้านก็หยิบเมนูวางตรงหน้ากู่ชิงเสวียนทันทีและพูดว่า"คุณหนูกู่ นี่คือเมนูทั้งหมดของร้านอาหารของเรา รวมถึงอาหารที่ซ่อนอยู่ ก็อยู่ในเมนูทั้งหมด"

"นี่ นี่ แล้วก็นี่"กู่ชิงเสวียนยื่นมือออกและสั่งอาหารที่ภายนอกดูไม่สวยงามในเมนู แล้วพูดว่า"ฉันไม่ต้องการสามอย่างนี้ อย่างที่เหลือเอาอย่างละหนึ่งจาน"

นานๆทีที่มู่เซิ่งจะเลี้ยงเธอ เธอจะปล่อยโอกาสนี้ไปอย่างง่ายดายได้อย่างไร?

"นี่ คุณต้องการสั่งอาหารมากขนาดนี้เหรอ?"

เจ้าของร้านถึงกับผงะ อาหารนับสิบจานนี้ เพียงพอสำหรับเลี้ยงคนนับสิบคนให้อิ่ม แล้วทั้งสองคนจะกินหมดหรือ?

"เอามาเถอะ"มู่เซิ่งพยักหน้าและพูด ถ้ากินไม่หมด ก็สามารถห่อกลับไปให้เด็กและคนชราในบ้านเอื้อเฟื้อซึ่งเป็นทางเลือกที่ดีเช่นกัน

"ยังไม่รีบเสิร์ฟอาหารอีก?"กู่ชิงเสวียนจ้องไปที่เจ้าของร้านอาหาร

“ครับ จะเสิร์ฟเดี๋ยวนี้เลย”

เจ้าของร้านพยักหน้าซ้ำๆ และวิ่งออกไป

ธุรกิจร้านอาหารของพวกเขากำลังเฟื่องฟู เข้ามาจำเป็นต้องทำการจองและต่อแถว เสิร์ฟอาหารก็ต้องตามคิวเหมือนกัน เป็นเพราะคุณหนูตระกูลกู่ แน่นอนว่าเจ้าของร้านจะให้กู่ชิงเสวียนแซงคิวแน่นอน แต่ด้วยอาหารมากมายขนาดนี้ คนที่รออยู่ข้างหลังจะช้ากว่ามากแน่นอน

อย่างไรก็ตาม เพื่อต้อนรับกู่ชิงเสวียน และทำให้เธอพึงพอใจ มันก็คุ้มค่าที่เจ้าของร้านจะทำเช่นนั้นอย่างไม่ต้องสงสัย

"ดูเหมือนว่าวันนี้คุณหนูกู่จะเจริญอาหารมากเลยนะ"มู่เซิ่งนั่งที่โต๊ะพูดด้วยรอยยิ้ม

"แน่นอน ฉันอยากมาร้านนี้มานานแล้ว แต่ถ้าฉันมาที่นี่คนเดียว มันน่าเบื่อ ฉันเลยไม่มาสักที"กู่ชิงเสวียนพูดด้วยรอยยิ้ม มองไปที่มู่เซิ่งและถามต่อไปว่า"ใช่แล้ว ที่คุณจะขอความช่วยเหลือจากฉัน คุณต้องใช้กำลังของตระกูลกู่ด้วยใช่ไหม?"

“อืม...”มู่เซิ่งพยักหน้า โดยไม่ปฏิเสธ

"หึ ตอนนี้ตระกูลเจียงเก่งขนาดนั้น ทำไมคุณไม่ไปขอความช่วยเหลือจากภรรยาของคุณล่ะ?"ใบหน้าสวยของกู่ชิงเสวียนแข็งทื่อ และเธอพูดอย่างเย็นชา มู่เซิ่งคนนี้ไม่ได้แค่จะมากินข้าวกับเธอจริงๆ

มู่เซิ่งรู้สึกละอายใจ เขาควรจะอธิบายยังไงว่าเงินของภรรยาของเขาไม่พอใช้

เมื่อเห็นสีหน้าของมู่เซิ่ง ดูเหมือนกู่ชิงเสวียนจะเดาได้อะไรบางอย่าง และพูดต่อไปว่า"ถ้าคุณคิดว่าเงินไม่พอใช้ คุณก็แต่งงานเข้ามาในตระกูลกู่ของฉันดีกว่า ตระกูลกู่ของเรามีเงินเพียงพอให้คุณใช้จ่าย ดังนั้น ให้คุณเป็นผู้ชายที่เกาะผู้หญิงกินได้อย่างสบายใจเลยนะ"

ขณะพูด ดวงตาของกู่ชิงเสวียนจับจ้องไปที่ร่างของมู่เซิ่งตลอดเวลา และเธอก็รวบรวมความกล้าทั้งหมดเพื่อพูดประโยคนี้ สำหรับมู่เซิ่ง คำพูดเหล่านี้เทียบเท่ากับคำสารภาพรัก

“อันที่จริง...ผมเห็นคุณเป็นน้องสาวของผมมาโดยตลอด”มู่เซิ่งหยุดชั่วคราว แล้วจู่ๆก็พูดขึ้น

ตอนอยู่บนรถ เขาก็กำลังจะชี้แจงเรื่องนี้กับกู่ชิงเสวียนแล้ว เนื่องจากตอนนี้มีโอกาส เป็นการดีกว่าที่จะชี้แจงทั้งหมดในคราวเดียวให้ชัดเจน

มิฉะนั้น หากปล่อยให้เป็นแบบนี้ไปเรื่อยๆ จะเสียเวลาของกู่ชิงเสวียนเท่านั้น

"คุณ……"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ทันใดนั้นดวงตาของกู่ชิงเสวียนก็มีหมอกบางๆ และดวงตาของเธอก็เป็นสีแดง นี่เป็นครั้งแรกที่เธอถูกผู้ชายปฏิเสธ และเขาไม่ได้ให้โอกาสเธอเลยแม้แต่น้อย

"ทำไม ฉันไม่ดีเท่าเจียงหว่านตรงไหนเหรอ ในเจียงหนาน มีคนมากมายตามจีบฉัน ต่อคิวกันยาวเหยียด ฉันเก่งขนาดนี้ ทำไมคุณถึงไม่ชอบฉัน"

อารมณ์ของกู่ชิงเสวียนที่ถูกระงับไว้เป็นเวลานานก็ระเบิดออกทันที และเธอก็ก้มหน้าลง น้ำตาไหลลงมาราวกับไข่มุก

มู่เซิ่งเป็นผู้ชายคนแรกที่เดินเข้ามาในหัวใจของเธอ และยังเป็นผู้ชายคนแรกที่ปฏิเสธเธอ สิ่งนี้ทำให้กู่ชิงเสวียนเจ็บปวดมาก

“คุณเป็นผู้หญิงที่ดีมาก ไม่ได้ด้อยไปกว่าเจียงหว่านเลย”

มู่เซิ่งถอนหายใจและพูดปลอบใจ

สิ่งที่เขาพูดก็เป็นความจริงเช่นกัน

ในสายตาของเขา กู่ชิงเสวียนเป็นผู้หญิงที่ดีมาก พื้นฐานครอบครัวดี การศึกษาก็ไม่เลว รูปร่างสูง ดูมีเสน่ห์ ไม่พบข้อบกพร่องหรือข้อเสียใดๆ อย่างไรก็ตาม ตำแหน่งของเจียงหว่านในหัวใจของมู่เซิ่ง ไม่มีหญิงใดเทียบได้แล้ว