บทที่ 280 ซาบซึ้ง

"มันไม่มีความหมายมากนัก แต่แค่ผมเคยเติบโตมาคนเดียว ดังนั้นเมื่อผมเห็นเด็กๆในบ้านเอื้อเฟื้อผมก็นึกถึงตนในตอนนั้น และอยากจะทำบางสิ่งที่ตนเองพอจะทำได้เพื่อช่วยพวกเขา"มู่เซิ่งพูด

เมื่อมองไปที่ดวงตาที่จริงใจของมู่เซิ่ง กู่ชิงเสวียนก็อดไม่ได้ที่จะตกตะลึง และรู้สึกเศร้าเล็กน้อยในใจของเธอ

เห้อ ผู้ชายที่แสนดีขนาดนี้ และจิตใจงามขนาดนี้ แต่ในสายตาของเขา เธอเป็นได้แค่น้องสาวของเขา

“โอเค เรื่องนี้ฉันรู้แล้ว เดี๋ยวกลับไปฉันจะคุยกับคุณปู่ดู ยังไงซะ ตระกูลกู่ของเราจะมีกิจกรรมการกุศลในทุกๆปี เมื่อถึงตอนนั้น ก็แค่เอาบ้านเอื้อเฟื้อเป็นหัวข้อในงานนั้นก็ได้แล้ว”

“สำหรับการย้ายที่อยู่ใหม่ของบ้านเอื้อเฟื้อฉันจะหาที่ที่เหมาะสมกว่านี้”

กู่ชิงเสวียนกล่าว

"น้องสาวที่แสนดีของฉัน ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือของคุณนะ มาเถอะ พี่ขออวยพรคุณ"มู่เซิ่งพูดพร้อมกับดื่มอวยพร

กู่ชิงเสวียนเบะปากของเธอ ในใจของเธอ เธอยังคงไม่อยากยอมรับตัวตนนี้ในขณะนี้ แต่เธอทำได้เพียงยกแก้วไวน์ขึ้นและชนแก้วกับมู่เซิ่ง

ทั้งสองกินจนอิ่ม และพูดคุยกัน มู่เซิ่งยังได้เล่าเรื่องราวมากมายเกี่ยวกับอันตรายที่เขาประสบเมื่อเขาอยู่ในหน่วยมังกร

กู่ชิงเสวียนฟังด้วยความจดจ่อ ใบหน้าเล็กๆของเธอแดงเล็กน้อย

หนึ่งชั่วโมงต่อมา ทั้งสองลุกขึ้นและออกจากห้อง ในเวลานี้ เจ้าของร้านกำลังรออยู่ที่หน้าประตูแล้ว ข้างๆเขาคือหลู่เยว่เยว่และจางเจ๋อที่กำลังคุกเข่าอยู่

จางเจ๋อก้มศีรษะลงและสีหน้าของเขาน่าเกลียดมาก หลังจากคุกเข่าที่หน้าประตูเป็นเวลานาน ขาของเขาชาไปหมด แต่เขาไม่กล้าลุกขึ้นยืน หากเขาทำให้คุณหนูกู่ขุ่นเคืองอีก เกรงว่าคงจะจบแล้วจริงๆ

หลู่เยว่เยว่มองไปที่มู่เซิ่งที่หน้าประตู และรู้สึกถึงไม่คุ้นเคย

ดูเหมือนว่าแตกต่างจากผู้ชายที่ตนได้เห็นเมื่อตอนเที่ยงวันนี้อย่างสิ้นเชิง

"มู่เซิ่ง จางเจ๋อได้บอกฉันแล้วว่าเกิดอะไรขึ้นในห้องเมื่อกี้นี้ ฉันรู้ว่าเขาสมควรตาย แต่เห็นแก่ฉัน คุณช่วยขอร้องแทนเขาหน่อยได้ไหม"หลู่เยว่เยว่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ยังคงพูดคำที่เธอเตรียมไว้

มู่เซิ่งกวาดมองไปที่จางเจ๋อและพูดอย่างสบายๆ"คนที่จางเจ๋อทำให้ไม่พอใจไม่ใช่ผม แต่เป็นกู่ชิงเสวียน ดังนั้นมันไม่มีประโยชน์ที่คุณจะพูดกับผม คุณควรบอกกู่ชิงเสวียน"

ใบหน้าของหลู่เยว่เยว่แข็ง เธอก็เพิ่งรู้จักมู่เซิ่ง ถ้าให้เธอไปขอร้องกู่ชิงเสวียน เธอก็ไม่กล้าเหมือนกัน

จางเจ๋อคุกเข่าลงบนพื้น ใบหน้าซีดขาว

ทุกคนมองไปที่กู่ชิงเสวียน อยากดูว่าคุณหนูของตระกูลกู่จะจัดการกับ จางเจ๋ออย่างไร

ในสายตาของพวกเขา แม้ว่ากู่ชิงเสวียนอยากจะฆ่าจางเจ๋อพวกเขาก็ไม่แปลกใจเลย การทำให้ตระกูลกู่ขุ่นเคือง ก็จบลงแบบนี้ และมีเพียงคำเดียวที่เหมาะกับเขา ก็คือสมน้ำหน้า

“มู่เซิ่ง คุณบอกว่าเป็นพี่ชายของฉันไม่ใช่เหรอ?จะปกป้องฉันใช่ไหม?เมื่อกี้เขารังแกฉัน คุณจะทำอย่างไหร?”ทันใดนั้นกู่ชิงเสวียนก็พูดกับมู่เซิ่ง

มู่เซิ่งผงะไปชั่วขณะ ผู้หญิงคนนี้ฉลาดมาก เขาเพิ่งปฏิเสธกู่ชิงเสวียน ถ้าครั้งนี้ไม่ทำอะไรอีก ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองคนอาจจะมีรอยร้าวได้

“แน่นอน มันเป็นหน้าที่ของผมที่จะต้องปกป้องน้องสาวของผม”มู่เซิ่งยิ้ม

ร่างกายของจางเจ๋อสั่นมากยิ่งขึ้นไปอีก พี่ชาย?มู่เซิ่งคนนี้เป็นพี่ชายของกู่ชิงเสวียนจริงหรือ?จนถึงตอนนี้ เขาพึ่งเข้าใจอย่างถ่องแท้ว่าสิ่งที่มู่เซิ่งพูดในบ้านเอื้อเฟื้อนั้นไม่ได้โม้จริงๆ จะทำสิ่งเหล่านี้ เพียงสถานะของเขาในฐานะพี่ชายของกู่ชิงเสวียนก็เพียงพอแล้ว

มู่เซิ่งเดินตรงไปข้างหน้าจางเจ๋อ และดึงจางเจ๋อขึ้นจากพื้น

วินาทีต่อมา

ผัวะ ผัวะ ผัวะ!

มู่เซิ่งยกมือขึ้น และตบลงบนใบหน้าของจางเจ๋ออย่างแรงสามครั้ง