บทที่ 298 แหวนคู่กับสาวงาม

"“คุณ คุณ...” นิ้วที่อู๋ซื่อซวินชี้ไปที่เปาหาร ก็สั่นอย่างควบคุมไม่ได้

เขากล้าดียังไง กล้าดียังไงมาทำกับผมแบบนี้

เปาหารไม่รู้หรือว่าพ่อของผมคืออู๋หนานฝ่าเป็นฟ้าของเกาะสองใจ!

แม้ว่าบริษัทหลงหางจะมีอิทธิพลอยู่บ้างในเกาะสองใจของเรา แต่ก็เป็นกองกำลังที่มาจากที่อื่น จะเทียบได้กับตระกูลอู๋ที่เป็นจักรพรรดิในท้องถิ่นได้อย่างไร และคุณเป็นเพียงผู้จัดการของบริษัท กล้ามาเถียงผมได้ไง?ไม่กลัวตายเหรอ?

หากมีเรื่องกันขึ้นมาจริงๆ บริษัทหลงหางของคุณก็จะไม่สามารถเปิดต่อไปได้ในบริษัทหลงหาง

อย่างไรก็ตาม อู๋ซื่อซวินไม่รู้ว่าที่เปาหารเคารพเขา เพราะไม่จำเป็นต้องทำให้เขาขุ่นเคือง หาเรื่องให้ตัวเองปวดหัว แต่ตอนนี้ มู่เซิ่งอยู่ข้างหน้าเขา แม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่าตัวตนที่แท้จริงของมู่เซิ่งคืออะไร แต่สิ่งหนึ่งที่เขารู้คืออีกฝ่ายมีเงินสามล้านล้านในธนาคาร!

เพียงอย่างเดียว ก็เพียงพอที่จะทำให้เปาหารยอมผิดต่ออู๋ซื่อซวินเพื่อมู่เซิ่ง เพราะเขารู้ว่า แม้ว่าจะขายทั้งตระกูลอู๋ แต่ก็ไม่มีเท่ากับหนึ่งในสิบหรือหนึ่งในยี่สิบในบัตรของมู่เซิ่ง

"เอาล่ะ ถ้าคุณชายอู๋มีเงินไม่พอ ก็อย่าประมูลต่อเลย เพื่อจะได้ไม่เสียหน้า"เปาหารพูด และในขณะเดียวกันก็โบกมือให้ผู้ประมูลคนสวยบนเวทีประมูล พร้อมส่งสัญญาณให้ดำเนินการต่อ

"500 ล้าน ครั้งที่สอง"ผู้ประมูลกล่าว

“ได้ เปาหารคุณกล้ามีเรื่องกับตระกูลอู๋ของผม ผมจะทำให้คุณเสียใจภายหลังแน่นอน!”

สีหน้าของอู๋ซื่อซวินมืดมน และในที่สุดก็ทิ้งประโยคที่โหดร้ายนี้ และออกจากในนั้นด้วยความโกรธ โดยไม่สนใจผู้หญิงที่อยู่รอบตัวเขา นี่เป็นครั้งแรกที่เขาขายหน้าในที่สาธารณะ เขาต้องกลับไปที่ตระกูลอู๋ และกู้หน้าครั้งนี้กลับมาให้ได้!

ผู้คนในนั้นมองดูอู๋ซื่อซวินจากไป โดยไม่ส่งเสียงใด ไม่มีใครกล้าหยุดเขา พวกเขารู้อยู่ในใจว่าในไม่ช้ากองทหารของตระกูลอู๋จะมาปราบปรามและปิดกั้นทางเข้าของบริษัทหลงหาง

บางทีเปาหารสามารถรอดชีวิตได้เพราะภูมิหลังของเขาคือบริษัทหลงหาง แต่จุดจบของมู่เซิ่งนั้น แน่นอนว่าต้องตาย

ทุกคนตกใจมาก เป็นเวลานานแล้วที่ตระกูลอู๋ไม่ได้ระดมผู้คนมาเป็นจำนวนมากมายแบบนี้ในเกาะสองใจ

การประมูลยังคงดำเนินต่อไป แต่ว่า หากไม่มีการประมูลของอู๋ซื่อซวิน ก็ไม่มีใครมีเงินพอที่จะซื้อแหวนวงนี้ได้ ดังนั้นแหวนวงนี้จึงตกไปอยู่ในมือของมู่เซิ่งโดยธรรมชาติ

ตลก แม้แต่อู๋ซื่อซวินก็จ่ายไม่ไหว ใครจะมีเงินอีกล่ะ?

แต่สิ่งที่ทำให้ทุกคนตกใจก็คือ ทุกคนคิดว่าแหวนวงนี้จะถูกอู๋ซื่อซวินประมูลสำเร็จ แต่พวกเขาไม่คาดคิดว่าแหวนวงนี้จะตกไปอยู่ในมือของบุคคลลึกลับที่ไม่รู้จัก

"คุณมู่ เราได้ห่อแหวนให้ท่านแล้ว ท่านต้องการให้เราส่งไปที่พักของท่านไหม?" เปาหารถามในห้องอย่างสุภาพ ท่าทีอ่อนน้อม ทำให้รปภ.ที่อยู่ข้างๆตกใจมาก เพราะเขาไม่ค่อยเห็นผู้จัดการมีท่าทีเคารพแบบนี้กับคนอื่นเลย

"เอามาโดยตรงเลย"มู่เซิ่งกล่าว

เขาแทบรอไม่ไหวที่จะนำมาสวมให้เจียงหว่าน

“ได้ครับ คุณมู่ โปรดรอสักครู่” เปาหารพยักหน้า

ครู่ต่อมา บอดี้การ์ดติดอาวุธครบมือสองคนหยิบแหวนขึ้นมา ขาของพวกเขาสั่นขณะเดิน เพราะกลัวว่าจะเผลอทำหล่น ต้องรู้ว่า นี่คือแหวนที่มีมูลค่า 500 ล้าน กล่องวางอยู่ตรงกลางห้อง เมื่อเปิดออก ดวงตาของเจียงหว่านก็ไม่สามารถขยับออกไปได้อีกต่อไป

มันสวยงามมาก

ก่อนหน้านี้บนจอฉายภาพ เห็นแต่รูป แต่ตอนนี้เมื่อสังเกตอย่างละเอียด ถึงเห็นความงามของมันจริงๆ เมื่อสังเกตดีๆ เพชรทุกเม็ดได้รับการประดิษฐ์ขึ้นอย่างประณีตและลงตัวกับเพชรสีชมพูที่อยู่ตรงกลาง ไม่มีตำหนิให้เห็น และแม้แต่ภายใต้แสง แสงสะท้อนทุกดวงก็สะท้อนออกมาพอดี

เจียงหว่านจ้องมองมันอยู่นาน นี่คือแหวนที่สวยที่สุดที่เธอเคยเห็น

“มู่เซิ่ง นี่มอบให้ฉันจริงๆเหรอ?”เมื่อมองไปที่แหวน เจียงหว่านรู้สึกหวาดกลัวโดยไม่รู้ตัว เพราะกลัวว่าภาพตรงหน้าของเธอจะเป็นเพียงความฝันที่จะพังทลายเมื่อสัมผัสเพียงครั้งเดียว

"แน่นอน มอบให้เธอ"

มู่เซิ่งยิ้มและสวมแหวนบนนิ้วเรียวของเจียงหว่าน

เจียงหว่านยกมือขึ้น

ทันใดนั้น ห้องก็เต็มไปด้วยประกายแวววาว