บทที่ 310 ลุงอู๋คุกเข่าลง

ต้องบอกว่า แม้ว่าอู๋ซื่อซวินจะเป็นทายาทมหาเศรษฐีที่เหลวไหลไปวันๆ แต่อย่างน้อยเขาก็ยังมีสมองอยู่บ้าง ตอนนี้เขาชัดเจนมากว่า หลังจากรุกรานมู่เซิ่ง ในสถานการณ์เช่นนี้ เขาทำได้เพียงลงมือก่อน และจับตัวเจียงหว่าน ใช้เธอในการขู่มู่เซิ่ง จึงจะสามารถหนีไปจากที่นี่ได้

มิฉะนั้น เขาไม่มีวี่แววว่าจะสามารถออกจากที่นี่ได้สำเร็จเลย

เมื่อมองไปที่ฉากนี้ อู๋หนานฝ่าเกือบหยุดหายใจ ลูกชายของเขาสามารถออกจากที่นี่ได้สำเร็จด้วยการทำเช่นนั้น แต่การทำเช่นนั้น มันทำให้มู่เซิ่งขุ่นเคืองอย่างสิ้นเชิง

เขาอยากจะเอื้อมมือไปหยุดมัน แต่มันก็สายเกินไปแล้ว

อู๋ซื่อซวินถือมีดสั้นแล้ว แทงไปทางเจียงหว่านอย่างแรง

ซ่า!

แสงสีเลือดปรากฏขึ้น

แต่ในสายตาของทุกคน มู่เซิ่งวาบไปตรงหน้าเจียงหว่าน จับมีดสั้นด้วยมือเดียว และใบมีดก็ตัดผ่านฝ่ามือของมู่เซิ่งในทันที แต่ความเจ็บปวดแค่นี้ มู่เซิ่งไม่ได้ขมวดคิ้วด้วยซ้ำ คว้ามีดที่วางอยู่ตรงหน้าเจียงหว่านไปโดยตรง

เขามีหลายวิธีที่จะขัดจังขวางอู๋ซื่อซวิน แต่มู่เซิ่งไม่ต้องการเห็นมีดสั้นเผลอไปทำร้ายเจียงหว่าน ดังนั้นวิธีที่เด็ดขาดที่สุดคือใช้มือของเขาจับมีดไว้

ตามด้วยอีกมือ พยุงเจียงหว่านไว้ พลังเสวียนในร่างกายของเขา ไหลเชี่ยว รักษารอยแผลเป็นให้หายในทันที

“จางเสวียนหลง พาเจียงหว่านไปโรงพยาบาลก่อน”มู่เซิ่งพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม

จางเสวียนหลงพยักหน้า และพูดกับเจียงหว่านว่า"พี่สะใภ้ คุณไปกับผมก่อนเถอะ ถ้าคุณไม่รักษาอาการบาดเจ็บให้หาย พี่มู่ก็ไม่สามารถจัดการกับเรื่องนี้อย่างสบายใจ "

เจียงหว่านรู้ว่ามู่เซิ่งจะไม่มีวันปล่อยอู๋ซื่อซวินไป แต่เธอเดาไม่ได้ว่ามู่เซิ่งจะลงมืออย่างไร ดังนั้นจึงให้เธอไปก่อน แต่ในใจเจียงหว่านก็รู้ดีว่า มู่เซิ่งจะไม่มีวันยอมให้ตัวเองได้รับบาดเจ็บ..

ก็เหมือนกับมีดที่แทงมาเมื่อกี้นี้ ทั้งๆที่มู่เซิ่งสามารถเตะมันออกไป แต่เขาก็ยังเลือกที่จะจับมันด้วยมือของเขา

“มู่เซิ่ง ฉันจะไปโรงพยาบาลก่อนนะ และคุณก็อย่าลืมดูแลอาการบาดเจ็บของคุณด้วย ดังนั้นอย่าได้รับบาดเจ็บ ได้ไหม?”เจียงหว่านพูดเบาๆ

มู่เซิ่งพยักหน้า

จากนั้น จางเสวียนหลงจึงพยุงเจียงหว่านและค่อยๆจากไปจนละสายตาจากทุกคน

หลังจากรอให้เจียงหว่านจากไป มู่เซิ่งจึงสัมผัสฝ่ามือของเขา ความสามารถของพลังเสวียนคือ ยิ่งเขาก้าวไปเป็นนักเสวียนนานเท่าไร เขาก็ยิ่งเข้าใจข้อดีและข้อเสียของมันมากขึ้น มิฉะนั้น ระหว่างนักเสวียนและปรมาจารย์บู๊คงไม่ต่างกันขนาดนั้นหรอก คนบนโลกจึงกล่าวกันว่า ต่อหน้านักเสวียน ปรมาจารย์บู๊นั้นก็เหมือนเด็กละอ่อนที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะ เปราะบางมาก

“ต่อไป เรามาคุยเรื่องของเราได้ยัง?”มู่เซิ่งเช็ดข้อมือแล้วนั่งลงบนโซฟา

เมื่ออู๋หนานฝ่าได้ยินเช่นนี้ เขาคุกเข่าลงบนพื้น และร้องไห้อย่างขมขื่น"คุณมู่ ผมขอโทษ ผมรู้ว่าผมผิดไปแล้ว ตระกูลอู๋ของเราเองที่มีตาแต่หามีแววไม่ ไม่รู้ว่าคนใหญ่คนโตอย่างคุณมาที่เกาะ ได้โปรด ได้โปรดปล่อยตระกูลอู๋ของเราไปเถอะ ต่อไปตระกูลอู๋ของเราจะเป็นสุนัขรับใช้ของคุณ คุณให้กัดใครก็กัดคนนั้น เราจะเชื่อฟังคุณทุกอย่าง!”

ท่านหลงฟังแล้วรู้สึกคุ้นเคยกับคำเหล่านี้

เขานึกย้อนไป จึงจำได้ว่า ก่อนหน้านี้อู๋หยู่เหวินได้คุกเข่าต่อหน้ามู่เซิ่งที่วิลล่าในเขตซีไห่ และเขาก็พูดกับมู่เซิ่งแบบนี้ บังเอิญ ตอนนั้นก็เป็นตระกูลอู๋ ในตอนนั้น มู่เซิ่งพยักหน้า ก็รับอู๋หยู่เหวินเป็นสุนัขรับใช้ของเขา ตอนนี้เขาอยู่ในเจียงหนานถือว่ารุ่งเรืองเลยทีเดียว

แต่คราวนี้ เห็นได้ชัดว่าเป็นไปไม่ได้ที่จะโชคดีเหมือนอู๋หยู่เหวิน

ยกเว้นว่าปัจจุบันผู้ใต้บังคับบัญชาของมู่เซิ่งเต็มแล้ว ไม่จำเป็นต้องมีผู้ใต้บังคับบัญชาอื่นเพิ่มอีก อีกประเด็นคือตระกูลอู๋ได้ทำให้มู่เซิ่งโกรธจริงๆ

จางเสวียนหลงอยู่กับมู่เซิ่งนานที่สุด ดังนั้นเขาจึงรู้ว่าตำแหน่งของเจียงหว่านในใจของมู่เซิ่งนั้นสำคัญแค่ไหน

ไม่ว่าคุณจะรุกรานมู่เซิ่งมากแค่ไหน คุณก็ยังมีโอกาสรอด แต่ถ้าคุณทำให้เจียงหว่านขุ่นเคือง คุณก็ต้องตายอย่างเดียว

"ไอ้ลูกเลว ยังไม่คุกเข่าลงอีก?" เมื่อมองไปที่อู๋ซื่อซวินที่ยืนอยู่ข้างๆ อู๋หนานฝ่าก็รีบตะโกน

อู๋ซื่อซวินกล่าวว่า"พ่อ ทำไมเราต้องคุกเข่าด้วย เราไม่ต้องกลัวเขาหรอก!"