บทที่ 318 เขียนบนกระดาษ

มู่เซิ่งเช็กลูกเต๋าหนึ่งรอบ ไม่ได้ยัดตะกั่วหรือปรอทเข้าไป ดังนั้นจึงเอาลูกเต๋าดันไปให้พวกนักเลงที่กำลังรอดูเรื่องสนุกอยู่ข้างๆ

“ให้เขาโยนลูกเต๋า แล้วเราทายดีกว่า” มู่เซิ่งชี้นักเลงคนนั้น

แน่นอนว่าหลิวต้าเลี่ยงไม่มีปัญหาอยู่แล้ว

อันที่จริงลูกเต๋าของบ่อนพนันแห่งนี้มีปัญหาสุดๆ แต่เขามั่นใจในสกิลการเล่นพนันของตัวเองมาก จึงไม่ได้สนใจ ให้บ่อนพนันเอาลูกเต๋ามาสามลูก

“ไอ้ผอมแห้ง นายเขย่าให้มันแรงๆ หน่อย ทางที่ดีเขย่าให้นานๆ ด้วย” หลิวต้าเลี่ยงเอ่ยขึ้น

“ได้เลยลูกพี่!”

นักเลงที่กำลังรอดูเรื่องสนุกอยู่ข้างๆ กำลังเบื่ออยู่เลย เขาหยิบถ้วยเขย่าลูกเต๋ามา แล้วหยิบลูกเต๋าบนโต๊ะมาสามลูก จากนั้นโยนเข้าไปในถ้วยเขย่าลูกเต๋า แม้สกิลการเล่นพนันของเขาจะแย่มาก แต่งานใช้แรงกายเขาทำได้อยู่แล้ว รีบเขย่าถ้วยเขย่าลูกเต๋าทันที

หลังเขย่าอยู่กลางอากาศเป็นเวลานาน นักเลงวางถ้วยเขย่าลงบนโต๊ะเสียงดัง “ปัง” แล้วพูดว่า “ลูกพี่ เขย่าเรียบร้อยแล้ว”

หลิวต้าเลี่ยงไม่ได้สนใจเขา หลับตาฟังเสียงลูกเต๋าอย่างละเอียด

“สูง!”

หลังวางถ้วยเขย่าลูกเต๋า ใบหูของเขาขยับเหมือนได้ยินอะไรบางอย่าง จากนั้นพูดออกมาอย่างมั่นใจ

“นายแทงสูงเหรอ”

มู่เซิ่งไม่ได้มีท่าทีจริงจังเหมือนหลิวต้าเลี่ยง เขาเอนบนเก้าอี้อย่างไม่สะทกสะท้าน เคยอยู่ในหน่วยมังกร ถึงเสียงยุงบินอยู่ไกลหลายเมตรเขาก็ได้ยินอย่างชัดเจน ตอนนี้เป็นนักเสวียนสกิลการได้ยินเพิ่มขึ้นเป็นสิบเท่า

เขาได้ยินลูกเต๋าในถ้วยเขย่าลูกเต๋าชัดเจนมาก แบ่งเป็น 4 5 6 รวมทั้งหมด 15 แต้ม

มู่เซิ่งเอาชิปวางบนโต๊ะแล้วพูดว่า “ฉันก็แทงสูงเหมือนกัน!”

“เปิด!”

นักเลงยกถ้วยเขย่าลูกเต๋าขึ้น บอกแต้มของลูกเต๋าที่อยู่ด้านใน “4 5 6 สูง!”

“ต่อ”

หลิวต้าเลี่ยงเคาะโต๊ะเหมือนไม่สนใจ บอกให้ลูกน้องเขย่าลูกเต๋าต่อ

ในความคิดเขา มู่เซิ่งอาจโชคดีเลยทายถูก แต่เขาฟังออกจริงๆ ดังนั้นขอแค่เขย่าอีกหลายๆ ครั้ง มู่เซิ่งต้องเผยพิรุธออกมาแน่ๆ

ทว่าตอนแรกสีหน้าของหลิวต้าเลี่ยงยังดูไม่แคร์ แต่เมื่อทายหลายครั้งขึ้นเรื่อยๆ สีหน้าเขาแปรเปลี่ยนจากไม่แคร์เป็นจริงจัง สุดท้ายยังดูสีหน้าไม่สู้ดีอีกด้วย

เพราะมู่เซิ่งเดาเหมือนเขาทุกครั้ง!

“ให้ตายเถอะ!”

หลิวต้าเลี่ยงทนไม่ไหวแล้ว ใช้มือข้างหนึ่งกดลงบนถ้วยเขย่าลูกเต๋า แล้วสบถออกมาว่า “ไอ้หนุ่ม นายไม่ได้จะทายเหมือนฉันทุกครั้งใช่ไหม ถ้านายจะใช้วิธีนี้ยื้อเวลา ฉันบอกให้ว่าอย่าแม้แต่จะคิด!”

“นายนั่นแหละที่ทายเหมือนลูกพี่ฉัน มีปัญญาก็อย่าทายเหมือนลูกพี่ฉันสิ” เหยาเผิงพูดขึ้นข้างๆ

“ไอ้เวร ฉันพูดกับมู่เซิ่ง นายจะพูดแทรกทำไม” หลิวต้าเลี่ยงมองเหยาเผิงอย่างโมโห ถ้าไม่ติดเรื่องบารมีเมื่ออยู่ต่อหน้าลูกน้อง เมื่อกี้ตอนที่เหยาเผิงกล้าเถียงเขา เขาคงซัดหมัดไปแล้ว คงไม่ปล่อยให้เหยาเผิงพูดหรอก

มู่เซิ่งมองภาพนี้อย่างไม่สะทกสะท้าน พูดตามตรงเขาก็อยากให้หลิวต้าเลี่ยงทายผิดสักครั้ง แล้วตัวเองก็ทายไม่เหมือนกัน แต่หลิวต้าเลี่ยงมีความสามารถจริงๆ เล่นตั้งหลายครั้งยังไม่ผิดแม้แต่ครั้งเดียว