บทที่ 334 กรรมตามสนองแล้ว

เพียะ!

ทันใดนั้น เสียงตบดังลั่นในห้อง

หลิวต้าเลี่ยงไม่เหมือนกับมู่เซิ่งและคนอื่นๆ เขาเป็นคนชั่วอย่างสมบูรณ์ ตอนนั้นในกาสิโนเขาก็ตั้งใจที่จะเอาชนะเงินทั้งหมดของหยางฟางฟาง และยังต้องการให้เขาเป็นหนี้ก้อนโต หลังจากมู่เซิ่งเปิดโปง ก็ต้องการให้มู่เซิ่งนับเงิน สุดท้ายกลับตาลปัตร

จินตนาการได้ว่า ถ้าหากมู่เซิ่งไม่มีความแข็งแกร่งเพียงพอ แต่ก็พ่ายแพ้อยู่กาสิโนจริงๆ

และในช่วงเวลานี้ หลิวต้าเลี่ยงติดตามอยู่ข้างกายของเหมียวหงอวี่ ถึงได้ค่อยๆลดความทะเยอทะยานลงบ้าง

ตอนนี้ถูกล่ายซิ่วฉินข่มขู่ ยังบอกว่าเขาเป็นคนขโมยเงินด้วย หลิวต้าเลี่ยงโกรธในทันที แม่งเอ๊ย กูจะขโมยห้าแสนนั้นของมุงเหรอ? อย่าสบประมาทกูได้หรือเปล่า

เขาตบอย่างรุนแรงสองฉาด ตบลงบนใบหน้าของล่ายซิ่วฉินอย่างแรง

เพียะ! เพียะ!

ล่ายซิ่วฉินโดนตบจนมึนงงในทันที ล้มลงกับพื้น มีรอยฝ่ามือสีแดงปรากฏขึ้นที่แก้มทั้งสองข้างในทันที

เด็กชายก็พุ่งเข้ามา คว้าน้ำพริกที่ซ่อนอยู่ในครัว ราดใส่ตาของหลิวต้าเลี่ยงอย่างแรง และด่าทอเสียงดัง: “ชดใช้เงิน ไม่ชดใช้เงินก็จะสาดพริกใส่ตาของแก”

“อ๊าก! ไอ้เดียรัจฉาน ชดใช้เงินบ้าอะไร!”

หลิวต้าเลี่ยงปิดตา ปล่อยเสียงโหยหวนอย่างน่าสมเพช และตบจงหนิงออกไปไกลในทันที เลือดไหลซึมออกมาจากมุมปาก

ล่ายซิ่วฉินร้องไห้ออกมา เธอร้องไห้สะอึกสะอื้นออกมาในทันที“ฆ่าคนแล้ว ช่วยด้วย มีคนไม่เพียงแต่ขโมยเงิน ยังจะฆ่าพวกเราสองแม่ลูกเพื่อปิดปากด้วย ช่วยพวกเราด้วย ช่วยพวกเรา…….”

อย่างไรก็ตาม เสียงของล่ายซิ่วฉินเพิ่งจะดังขึ้นมา ก็หยุดลงในทันที

หลิวต้าเลี่ยงจับคอของล่ายซิ่วฉินไว้อย่างโหดเหี้ยม ยกเธอขึ้นมาในกลางอากาศทันที ล่ายซิ่วฉินจับคอด้วยมือทั้งสองข้าง เตะพื้นอย่างแรง และส่งเสียงหอบ‘ฟู่’

“หลิวต้าเลี่ยง แกโวยวายอะไรอยู่ข้างนอก? กูยังไม่ตื่นเลยนะ?”ในเวลานี้ ในห้อง เสียงที่หงุดหงิดของเหมียวหงอวี่ดังมา

หลิวต้าเลี่ยงพูดด้วยเคารพนบนอบในทันที: “พี่หงอวี่ สองแม่ลูกโดนขโมยเงินอยู่ข้างนอก แหกปากร้องอยู่นั่นแหละ ฉันทำให้พวกเขาหุบปากเดี๋ยวนี้”

หลังจากพูดจบแบบนี้ ล่ายซิ่วฉินถูกหลิวต้าเลี่ยงเหวี่ยงลงกับพื้นอย่างแรง

“แม่งเอ๊ย ลูกพี่ของฉันให้แกหุบปาก ถ้าหากกล้าแหกปากอีก แกเชื่อมั้ยว่าฉันจะฆ่าแกและไอ้เดียรัจฉานนั้นของแกพร้อมกัน?” หลิวต้าเลี่ยงจ้องมองล่ายซิ่วฉิน ขู่อย่างเย็นชา

ล่ายซิ่วฉินส่ายหัวครั้งแล้วครั้งเล่า บ่งบอกว่าไม่ตะโกนอีก ในสายตาของเธอ สีหน้าหวาดกลัวไปหมด

ว่ากันว่าคนชั่วก็ต้องให้คนชั่วมาทรมาน คำพูดนี้เผยให้เห็นในห้องอย่างถึงอกถึงใจ หลังจากที่ล่ายซิ่วฉินผ่านการขู่ฆ่า ก็ทำตัวดีๆในทันที และไม่กล้าพูดถึงเรื่องการขโมยเงินอีกเลย

จงหนิงยังดูหวาดกลัว ไม่ต้องพูดว่าท่าทางแก้แค้นกับหยางฟางฟางอย่างนั้น ตอนนี้เขาไม่มีความกล้าแม้แต่จะเข้าใกล้หลิวต้าเลี่ยง

“เห็นมั้ย นี่คือเงินที่กูเอามา!” หลิวต้าเลี่ยงยังคิดว่ามันไม่เพียงพอ เปิดกระเป๋าเป้ ทองข้างในราวกับภูเขา วนเวียนไปมา“นี่เป็นทองแปดล้านที่กูชนะในกาสิโน มึงคิดว่า กูจะขโมยแค่เงินห้าแสนนั้นของมึงเหรอ?”

ใบหน้าของล่ายซิ่วฉินซีดเซียว และไม่สามารถพูดอะไรได้

เธอมองไปทางทองที่กองอยู่ในกระเป๋าเป้ ในดวงตามีความช็อก หวาดกลัว และความโลภ……ที่ซ่อนอยู่ในส่วนลึกที่สุดของดวงตา

……