บทที่ 336 ยันต์กันน้ำ

ปัง!

เหมียวหงอวี่ถือปืนไรเฟิล ยิงลงไปในน้ำ กระสุนก็ผ่านไป ห่างจากแก้มของหยางฟางฟาง เพียงหนึ่งเมตร

“กูจะทำยังไง ก็ไม่ถึงรอบที่มึงจะมาว่าให้กู กูนับสาม กระโดดลงไปในน้ำทะเลเอง ไม่อย่างนั้น กระสุนนัดต่อไปจะโดนหัวมึง!” เหมียวหงอวี่แกว่งปากกระบอกปืนที่มีควัน และพูดอย่างไร้ความปรานี

สีหน้าของหยางฟางฟางกลายเป็นซีดเซียว หมอนี่ ไม่นึกเลยว่าจะกล้ายิงเขาจริงๆ!

“อย่ายิง อย่ายิง”เมื่อได้ยินเสียงปืน ชายชราหลี่ตกใจกลัวจนอกสั่นขวัญหายไปหมด ปีนขึ้นไปที่ขอบเรืออย่างสั่นเทาแล้ว และเตรียมตัวที่จะกระโดดลงทะเล

เขาตกปลามาหลายปีแล้ว ทักษะทางน้ำก็ถือว่าไม่เลว กระโดดลงทะเลในเวลานี้ ยังมีโอกาสรอด แต่ถ้ารอเหมียวหงอวี่ยิงปืน งั้นเขาก็ตายจริงแน่ๆ

ในเวลานี้ มู่เซิ่งซึ่งหลับตานั่งทำสมาธิอยู่บนเรือก็ลืมตาขึ้นมาอย่างกะทันหัน และพูดอย่างเยือกเย็นว่า: “ถ้าแกกล้าเข้าใกล้เรือลำนี้อีกครึ่งก้าว ฉันจะทำให้แกจมน้ำตาย!”

“ไอ้เหี้ย กล้าขู่กูเหรอ?” เหมียวหงอวี่โกรธในทันที

เขาปืนไรเฟิลในมือนอนลง จ่อปากกระบอกปืนไปที่หัวของมู่เซิ่ง และตะคอกเย็นชาว่า: “ไอ้หนู มึงไม่รู้จักคำว่าตายเขียนยังไงใช่มั้ย? เชื่อมั้ยกูจะระเบิดหัวของมึง ด้วยการเหนี่ยวไก่เดี๋ยวนี้?”

“แกจะลองดูก็ได้”มู่เซิ่งยังคงนิ่งไม่ขยับเขยื้อน ด้วยสีหน้าเรียบเฉย

ท่าทางนั้น ราวกับเผชิญหน้ากับเทพเจ้าแห่งสงครามผู้ไม่เกรงกลัวกองกำลังนับพัน แม้ว่าเหมียวหงอวี่จะถือปืนไรเฟิล แต่เมื่อเผชิญหน้ากับมู่เซิ่ง ความเกรงกลัวเล็กน้อยก็ปรากฏขึ้นในใจ

“อย่ากังวลไปเลย แค่เรือพังเท่านั้นเอง”

ขณะที่เขาไม่เชื่อในสิ่งชั่วร้าย กัดฟันกำลังจะเหนี่ยวไก ปรมาจารย์ก่วนก็ยืนขึ้นจากเรืออย่างกะทันหัน น้ำเสียงราวกับมีพลังเวทมนตร์พิเศษอย่างหนึ่ง ซึ่งทำให้ทุกคนสงบลงโดยไม่รู้ตัว

เสียงของปรมาจารย์ก่วน ทำให้สายตาของทุกคนมองไป แม้แต่เหมียวหงอวี่ก็วางปืนไรเฟิลลง และถามโดยไม่รู้ตัวว่า “ปรมาจารย์ก่วน ท่านมีวิธีเหรอ?”

ทุกคนก็สงสัยในใจอย่างฉับพลัน เรือลำนี้จะจมแล้ว ต่อให้ปรมาจารย์บู๊อย่างคุณจะสุดยอดแค่ไหน จะมีวิธีอะไร?

“แค่เรือพังไม่ใช่เหรอ สำหรับพวกเรา แค่เรื่องเล็กน้อยเท่านั้นเอง” ปรมาจารย์ก่วนพูด

มองดูสายตาที่ตกตะลึง ปรมาจารย์ก่วนหัวเราะอย่างได้ใจขึ้นมา เปิดกระเป๋าเป้อย่างกะทันหัน หยิบกระดาษยันต์สีเหลืองหนึ่งแผ่น ออกมาจากกระเป๋า และพูดกับปรมาจารย์เตียวว่า: “ศิษย์น้อง ขอพู่กันหน่อย”

“เชิญครับ”

ปรมาจารย์เตียวคร่ำครวญ หยิบพู่กันเขียนที่มียันต์พิเศษต่างๆ ออกมาจากเป้ ยันต์ที่อยู่ด้านบนนั้น ลึกลับและเข้าใจยาก

ทุกคนปิดปาก มองดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น อยากดูว่าปรมาจารย์ทั้งสองคน ต่อไปจะทำอะไรกันแน่

เหยาเผิงนิ่งไป และอดไม่ได้ที่จะพูดว่า: “หรือว่านี่ก็คือเทปกาวหน้าเดียวบนติ๊กต๊อก ที่สามารถยึดติดกับท้องฟ้าและพื้นดินได้เหรอ?”

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ออกมา คนเหล่านั้นก็มองไปที่เหยาเผิงอย่างดุร้ายทันที ในสายตาไม่มีความปรานี

มู่เซิ่งไม่ได้พูดอะไร หลังจากเห็นพู่กันแท่งนี้และยันต์มากมายบนนั้น ก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว

ยันต์เหล่านี้ ถ้าเปลี่ยนเป็นก่อนหน้านี้ เขาคงจะไม่เคยเห็นมาก่อนอย่างแน่นอน

แต่คำพังเพยกล่าวไว้ว่า อ่านหนังสือร้อยครั้ง รับรู้เข้าใจความหมายด้วยตนเอง บนเรือสำราญ มู่เซิ่งอุทิศตนให้กับการบรรจงวาดคาถาห้าสายฟ้าทั้งวันทั้งคืน ไม่ใช่แค่ร้อยครั้งตั้งนานแล้ว แม้ว่าเขาจะยังคงไม่เข้าใจหลักการของยันต์ แต่ตอนนี้เห็นยันต์นี้ สามารถคาดเดาความหมายในนั้นออกมาได้อย่างครอบคลุม

เหมือนกับยันต์บนพู่กันนี้ เขาไม่เข้าใจ แต่สามารถสัมผัสได้ว่า ยันต์บนปากกาแท่งนี้ มีไว้เพื่ออัญเชิญพลังเสวียน

นักบู๊อย่างมู่เซิ่ง ไม่ต้องอัญเชิญพลังเสวียนในการบรรจงวาดยันต์ เพราะว่าตัวของเขาก็มีพลังเสวียนที่ทรงพลัง ใช้พู่กันธรรมดาบรรจงวาดมาโดยตลอดก็พอ แต่ปรมาจารย์ก่วนและปรมาจารย์เตียวไม่ได้บรรลุถึงแดนเสวียน พวกเขาสองคนเป็นแค่ปรมาจารย์บู๊เท่านั้นเอง

ด้วยเหตุนี้ บรรจงวาดยันต์คาถา จำเป็นต้อง‘ยืมใช้’พลังเสวียนที่อื่น และพู่กันนี้ เป็นพู่กันพิเศษที่สามารถดึงพลังเสวียนจากโลกได้

“พลังฟ้าดิน!”