บทที่ 342 ปรมาจารย์ก่วนหนีเอาตัวรอด? เผยธาตุแท้ออกมา!

“มีบางอย่าง มีบางอย่างอยู่ใต้ทะเลสาบ!”

เหมียวหงอวี่ปล่อยเสียงกรีดร้องที่น่ากลัวอย่างหาที่เปรียบมิได้!

“รีบกลับไปที่ฝั่ง!”ปรมาจารย์ก่วนก็ตกใจมากเช่นกัน

พวกเขาสองคนไม่กล้าอยู่ที่นี่แม้แต่ครู่เดียว ไม่หยุดฝีเท้าในทันที กระโดดข้ามหัวทุกคน และรีบออกไปที่ชายฝั่ง

ปรมาจารย์เตียวตามมาหลังมาติดๆ

อย่างไรก็ตาม วินาทีต่อมา

ด้วยการบิดและขยับของเกล็ดที่ด้านล่างทะเลสาบ ไม่นึกเลยว่าน้ำในทะเลสาบทั้งหมดเริ่มปั่นป่วนขึ้นมา และคลื่นก็กระเซ็นไปทุกทิศทุกทาง ก่อตัวเป็นคลื่นขนาดใหญ่ ร่างใหญ่เหมือนมังกรยักษ์ กระโดดขึ้นจากน้ำในวินาทีนี้

ซ่า! ซ่า! ซ่า!

น้ำกระเซ็นทุกที่

น้ำในทะเลสาบขนาดเท่ากำปั้นตกลงบนพื้น ราวกับว่ามีพายุฝนกระหน่ำอย่างหนัก และทุกคนก็โดนสาดราวกับไก่จมน้ำ และในขณะที่เงาดำกระโดดออกมาจากก้นทะเลสาบ ทุกคนถึงเห็น เป็นกระดูกขาวมากมาย ที่ก้นทะเลสาบ!

สัตว์ประหลาดตัวนี้ ไม่รู้ว่ากินสัตว์ไปมากมายเท่าไหร่ จนกลายเป็นรูปร่างใหญ่โตเช่นนี้ ทุกคนก็เข้าใจว่าอสูรรูปร่างแรดตัวนั้น ตกใจกลัวสัตว์ประหลาดตัวนี้นี่เอง ถึงรีบหนีออกจากป่าอย่างรวดเร็ว ไม่ได้เป็นเพราะว่าโดนเขาหลอกล่อมาด้วยซ้ำ

“นี่ นี่ นี่อสูรเสวียนขั้นสูง!”

ปรมาจารย์ก่วนเบิกตากว้าง

อสูร เทียบเท่ากับปรมาจารย์บู๊ในบรรดามนุษย์ และอสูรเสวียน ก็เทียบเท่ากับนักเสวียนในบรรดามนุษย์! และแต่ละระดับมีความสอดคล้องกัน

เขาเคยโชคดีเข้าสู่กลุ่มพันธมิตรนักเสวียนมาก่อน อยู่ในพันธมิตร เคยเห็นสัตว์ประหลาดที่เพิ่งบุกทะลวงมาตัวหนึ่ง จากอสูรก้าวเข้าสู่อสูรเสวียน

แต่อสูรเสวียนตัวนั้นเทียบกับสัตว์ที่อยู่ตรงหน้า ไม่ว่าจะเป็นไอพิฆาตที่พลุ่งพล่านหรือว่ารูปร่าง ก็ใหญ่กว่าหลายเท่านับไม่ถ้วน! นี่เป็นอสูรเสวียนที่เติบโตเป็นผู้ใหญ่อย่างแน่นอน และเข้าสู่แดนอสูรเสวียนอย่างน้อยก็มีหลายสิบกว่าปีแล้ว

“ในป่าเล็กๆแห่งนี้ จะมีอสูรเสวียนตัวหนึ่งได้ยังไง!” ปรมาจารย์เตียวตะโกนออกมาด้วยความสยดสยอง

แม้ว่าอสูรเสวียนจะทรงพลังเป็นอย่างมาก แต่ทั้งร่างกาย ก็มีค่ายิ่งกว่า ถ้าเกิดปรากฏตัว นักเสวียนจำนวนมากมายจะแห่กันไป ฆ่าอสูรเสวียนตัวนี้ อสูรเสวียนตั้งแต่การเล่นแร่แปรธาตุภายในไปจนถึงเกราะเกล็ดภายนอกของ ถ้าทุกคนนำไปประมูลขายที่ข้างนอก ก็พอที่จะขายได้ราคาสูงเสียดฟ้า!!

“มิน่าล่ะ ฉันก็ว่าผลมรกตนี้ ทั้งที่เป็นผลไม้หวาน ทำไมถึงได้เต็มไปด้วยชี่พิฆาต”

“ที่แท้ สมบัติในแผนที่สมบัตินี้ ไม่ใช่ผลไม้ แต่เป็นอสูรเสวียนที่ซ่อนอยู่ในทะเลสาบ”

เมื่อมองไปที่งูหลามยักษ์ที่โผล่ขึ้นมาในทะเลสาบ มู่เซิ่งก็ไม่ได้ตกใจกลัว และพึมพำกับตัวเอง

ก่อนที่เขาจะเหยียบเกาะเล็กๆแห่งนี้ ก็เริ่มสงสัยว่าเกาะนี้ เพราะว่ากันตามเหตุ ผลมรกตไม่ควรมีชี่พิฆาตเข้มข้นขนาดนี้ สถานการณ์เดียว ก็คือเขาดูดซับเลือดเป็นเวลานานเพื่อเติบโต แต่ทะเลสาบนี้ทั้งใสสะอาดไร้ร่องรอย สองอย่างนี้ ขัดแย้งกันอย่างเห็นได้ชัดมาก

ตอนนี้เขาสังเกตเห็นว่า ที่แท้บนเกาะนี้ยังมีอสูรเสวียนซ่อนอยู่ตัวหนึ่ง ปกคลุมกระดูกสีขาวด้านล่างด้วยร่างกาย และใช้ผลมรกตเป็นเหยื่อล่อ เพื่อดึงดูดกลุ่มอสูรมา

ในดวงตาของมู่เซิ่งมีความสุขอย่างไม่อาจควบคุมได้

ส่วนที่หนึ่งของการบำเพ็ญระดับที่สองของหมัดห้าสายฟ้านี้ ก็คือได้รับโครงกระดูกของอสูรเสวียน ไม่นึกเลยว่าตัวเองจะเจอเข้าในตอนนี้ แก่นเลือดของอสูรเสวียนตัวนี้จะหล่อเลี้ยงกระบี่กระหายเลือดของเขาได้ เป็นสมบัติทุกอย่างจริงๆ

“หนี หนี หนี! หนีเร็วเข้า!”

ปรมาจารย์ก่วนแหกปากไม่หยุด และวิ่งไปที่ฝั่งทันที เหยียบเถาวัลย์อย่างช่ำชอง ราวกับแมลงปอแตะน้ำ

ส่วนมู่เซิ่งยืนนิ่งไม่ขยับเขยื้อนอยู่ที่ไกลๆ เขาไม่อยากมองด้วยซ้ำ ไอ้โง่แบบนี้ น่าจะโดนงูเหลือมยักษ์ทำให้กลัวจนบ้าไปแล้วนะ ก็เป็นเหยื่อล่ออยู่ที่เดิมได้พอดี ให้พวกเขามีเวลาที่จะหลบหนีเล็กน้อย

งูเหลือมยักษ์ไม่สนใจมู่เซิ่งกับเหยาเผิงที่ยืนนิ่งอยู่บนเกาะด้วยซ้ำ พุ่งตรงไปทางปรมาจารย์ก่วนและปรมาจารย์เตียวทั้งสองคน งูเหลือมยักษ์ทั้งตัวยาวสิบเมตร และแม้แต่ต้นไม้ที่หนักใหญ่ก็รับน้ำหนักไม่ไหว แต่เมื่อมันเคลื่อนไหว ความเร็วนั้นเร็วราวกับสายฟ้า

“ฟิ้ว!”

ลมแรงพัดโชยมา พร้อมกับกลิ่นเหม็นรุนแรง งูเหลือมยักษ์อ้าปากเปื้อนเลือด และพุ่งตรงไปที่ปรมาจารย์เตียว

“ศิษย์พี่ ช่วยผมด้วย ช่วยผมด้วย!” ปรมาจารย์เตียวเห็นงูหลามยักษ์เข้ามาใกล้ ก็กรีดร้องด้วยเสียงโหยหวนอย่างสุดขีด

ปรมาจารย์ก่วนคว้าเถาวัลย์ในกลางอากาศไว้แล้ว เหวี่ยงออกไปด้านนอก พร้อมกับหันหน้าไปพูดว่า: “ศิษย์น้อง ยื่นมือมาให้ฉัน!”

“ขอบคุณบุญคุณศิษย์พี่ที่ช่วยชีวิต!”ปรมาจารย์เตียวยื่นมือออกมาด้วยความดีใจ