บทที่ 370 หยางฟางฟางทะลวง!

มองดูท่าทางจะฆ่าตัวตายของหยางฟางฟาง หยางฉางจวินกลัวว่าจะเกิดเรื่องไม่คาดคิดขึ้น และพูดอย่างปลอบโยนว่า: “เซียวจ้านมีอะไรไม่ดี? ฉันได้ยินครูฝึกฝานหรงบอกว่า ภายในเจ็ดปี จะต้องกลายเป็นนักเสวียน ด้วยผลงานของเขา ไม่ต้องพูดถึงการเป็นหัวหน้าทีม และเป็นครูฝึกคนใหม่ของสี่องค์กรใหญ่ ถึงขนาดเข้าสู่กลุ่มพันธมิตรนักเสวียน ก็เป็นเรื่องที่เป็นไปได้มากๆ”

“ถ้าหากตอนนี้แกไม่ฉวยโอกาสที่เซียวจ้านยังอยู่ทีมเต่าดำ จับเขาไว้ ถ้าอย่างนั้นต่อไปเขากลายเป็นนักเสวียน ต่อให้แกจะเป็นคนยอมเข้าหาก่อน เกรงว่าเขาก็ไม่เอา”

“ผู้ชายคนหนึ่ง ให้ความสำคัญกับศักยภาพของเขามากที่สุด”

หยางฉางจวินยังคงพูดอย่างจริงจังไม่หยุดหย่อน คำพูดนั้นของครูฝึกฝานหรง ก็ยิ่งทำให้เขาแน่ใจความเป็นไปได้ของเซียวจ้าน ไม่อย่างนั้นเขาก็ไม่มีทางเร่งรัดได้รีบร้อนขนาดนี้

“แต่งงานกับนักเสวียนคนหนึ่ง สำคัญขนาดนั้นเลยเหรอ?”หยางฟางฟางพูดทั้งน้ำตา

“ยังต้องถามอีกเหรอ? ตราบใดที่ในตระกูลมีนักเสวียนปรากฏตัว งั้นก็เป็นเปลี่ยนจากฐานะต่ำต้อยขึ้นเป็นฐานะสูง มูลค่าที่มันนำมานั้น ห่างไกลจากการประเมินค่าไม่ได้”หยางฉางจวินพูด

แม่ว่าเซียวจ้านไม่ใช่นักเสวียนของตระกูลหยาง แต่ลูกสาวตระกูลหยางของพวกเขาแต่งงานกับเซียวจ้าน หลังจากที่เซียวจ้านเป็นนักเสวียนได้สำเร็จ ตระกูลหยางของพวกเขาอาศัยบารมีก็เพียงพอที่จะน่าเกรงขาม

“งั้นมู่เซิ่งเขาก็เป็นนักเสวียน ถ้าหากต้องเลือกจริงๆ หนูยอมแต่งงานกับมู่เซิ่ง ก็ไม่ยอมแต่งงานกับเซียวจ้านหรอก!”หยางฟางฟางแทบจะตะคอก

“ฮ่าๆๆๆ!”

เมื่อหยางฉางจวินได้ยินคำพูดนี้ แม้ว่าเดิมทีสีหน้าของเขาจะแข็งทื่อแค่ไหน ในเวลานี้ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา

“นักเสวียนเหรอ? เขาเป็นนักเสวียน? ฟางฟาง แกเคยเห็นนักเสวียนมาก่อนหรือเปล่า รู้ว่านักเสวียนอายุยี่สิบคนหนึ่ง เป็นแนวคิดอะไรมั้ย? แม้แต่กลุ่มพันธมิตรนักเสวียนก็จะขอให้เขาเข้าร่วม ฉันจะบอกแกให้ ไอ้หมอนั่น ไม่มีคุณสมบัติพอที่จะถือรองเท้าให้เซียวจ้าน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงนักเสวียนแล้ว!”

หยางฉางจวินไม่เคยได้ยินเรื่องอะไรที่ตลกกว่านี้มาก่อนจริงๆ

ในขณะที่ยิ้ม ในใจของเขาก็เกลียดมู่เซิ่งเป็นอย่างมาก เพราะลูกสาวที่น่ารักเชื่อฟังของเขา หลังจากที่ออกไปไม่กี่วัน ไม่นึกเลยว่าจะกลายเป็นคนดื้อรั้นขนาดนี้ ไม่เชื่อฟังแม้แต่คำพูดของเขา เขาแน่ใจว่า มู่เซิ่งจะต้องพาลูกสาวของเขาเสียคนอย่างแน่นอน

“มู่เซิ่งเขาเป็นนักเสวียนจริงๆ ไม่เชื่อ หนูให้เขามาพิสูจน์ได้!”หยางฟางฟางพูด

“พอเถอะ อย่างหมอนั่น ชกหมัดเดียวได้พลังสองร้อยกว่า แกเชื่อคำพูดของคนแบบนี้ด้วยเหรอ? เฮ้อ ฉันว่าแกยิ่งอยู่ยิ่งไร้ประโยชน์ แม้แต่ศักยภาพของคนคนหนึ่งก็แบ่งแยกไม่ชัดเจน เมื่อไหร่แกจะมีความสามารถหนึ่งในสิบของพี่รองแก แบบนี้ ฉันก็ไม่ต้องหนักใจกับแก”หยางฉางจวินพูดพร้อมกับถอนหายใจ

“พี่รองอีกแล้ว ตั้งแต่เล็กจนโต พ่อเอาแต่สนใจพี่รองกับพี่ใหญ่มาโดยตลอด พ่อเคยสนใจความรู้สึกของหนูด้วยเหรอ? อย่าว่าแต่หนูมีความสามารถหนึ่งในสิบของพี่รองเลย ต่อให้หนูจะทำได้ดีกว่าพี่ของหนู ในสายตาของพ่อ หนูก็ยังสู้พวกเธอไม่ได้ เพราะว่าตั้งแต่ต้นจนจบ พ่อไม่เคยคิดว่าหนูมีความสามารถเลย!”หยางฟางฟางยิ่งพูดยิ่งโมโห จนถึงสุดท้าย เกือบจะคำรามพูดประโยคนี้ออกมา

“ไม่เคยมองแกเลยเหรอ? ตอนนี้พี่ใหญ่ของแกความแข็งแกร่งเข้าใกล้ปรมาจารย์บู๊แล้ว แม้แต่พี่รองของแก ก็ผ่านการทดสอบมาตั้งนานแล้ว หมัดเดียวได้พลังสามพันกิโลกรัม แกล่ะ? ตอนนี้แก เป็นยังไง?”หยางฉางจวินพูดอย่างเยือกเย็น

เมื่อหยางฟางฟางได้ยินคำพูดนี้ ก็กัดฟันในทันที และพลังงานในเลือดก็พุ่งออกมาจากร่างกายของเธอ มันคือยาที่มู่เซิ่งให้เธอกิน

เดิมทียานี้มีไว้เพื่อช่วยให้หยางฟางฟาง เพิ่มความแข็งแกร่งของไปถึงขอบเขตของแดนปรมาจารย์บู๊ แต่คาดไม่ถึงว่า ภายใต้สถานการณ์ที่หยางฟางฟางโกรธมาก ไม่นึกเลยว่าจะบังเอิญเปิดเส้นลมปราณ ทำให้ผลการฝึกตนทั้งตัว ทะลวงถึงแดนปรมาจารย์บู๊ในทันที

“ฮ่าๆ แดนปรมาจารย์บู๊ หนูบรรลุได้ยังไง”หยางฟางฟางพูดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น

เมื่อเสียงของเธอลดลง ไม่นึกเลยว่าเธอก็กระโดดขึ้นไปบนเวทีประลอง ชกลงไป บนเครื่องวัดกำลังของเวทีประลองอย่างแรง เครื่องทดสอบที่ห่อหุ้มด้วยโลหะด้านนอก ก็ระเบิดเสียงคำรามออกมาอย่างหนักหน่วงในทันที

ตูม

ทั่วทั้งเวทีประลองสั่นเทา

หยางฟางฟางถอยหลังไปสองก้าว และเตะลงบนเสามวยกังฟูอีกครั้ง เสามวยกังฟูที่คนคนหนึ่งกอดได้ ไม่นึกเลยว่าจะโดนหยางฟางฟางเตะกะทันหัน เผยให้เห็นตอซังสีขาวที่แสบตา