บทที่ 387 บ้าไปแล้ว

ซู่！

มู่เซิ่งถอยไปหนึ่งก้าว ยกเท้าขวาขึ้นทันที และยืดร่างกายของเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าเหมือนธนู ภายใต้แรงกระแทก ก้อนหินที่อยู่ใต้เท้าของเขาแตกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย แม้ว่าทุกคนในผู้ชมจะมองไม่เห็น แต่ก็สัมผัสได้ถึงคลื่นอากาศที่มองไม่เห็นซึ่งรวมตัวกันที่เท้าขวาของมู่เซิ่ง

จากนั้น เมื่อเท้าขวาของมู่เซิ่งถึงจุดสูงสุด ก็ผ่าลงมาอย่างแรง!

"ระวัง!"

สีหน้าของสมาชิกชมรมเทควันโดเปลี่ยนไป การเตะของมู่เซิ่งมีพลังมากกว่าการเตะของจี้เหว่ยมาก

อย่างไรก็ตาม ขณะที่พวกเขาอ้าปาก การเตะของมู่เซิ่งก็ตกลงมาในอากาศ

ความเร็วนั้นเร็วมาก ราวกับลูกปืนใหญ่ที่ยิงออกมาด้วยความโกรธ ตัดผ่านอากาศ ราวกับว่ายักษ์ป่ายกขวานผ่าภูเขาในมือของเขา แล้วฟันลงบนภูเขาอันใหญ่ ผ่าลงมาสุดแรง

ผ่าลงมา แหลกเป็นสองท่อน!

จี้เหว่ยยังคงเตะไปในอากาศโดยไม่หยุด ร่างกายของเขาลอยอยู่ในอากาศ แต่การเตะของมู่เซิ่งได้เปลี่ยนการเคลื่อนไหวของเขาโดยตรง และทำให้เขาล้มลง และเขาก็กระแทกลงไปที่พื้น กระเบื้องปูพื้นบนพื้นก็แตกออกและ ชิ้นส่วนระเบิดในอากาศไปทั่วทุกทิศ

มู่เซิ่งกลัวว่าการโจมตีจะหนักเกินไป ดังนั้นเขาจึงใช้พละกำลังเพียงไม่ถึงหนึ่งในสิบของพละกำลังของเขา แต่ยังไงซะ เขาก็เป็นนักเสวียนระดับสอง แม้ว่าพละกำลังของเขาจะถูกจำกัดไว้จนถึงขีดสุด และไม่ได้ใช้หมัดห้าสายฟ้า และการเตะนี้ก็ไม่ใช่สิ่งที่จี้เหว่ยสามารถทนรับได้เลย

"บูม!"

ทุกคนได้ยินเพียงเสียงระเบิดพร้อมกับเสียงกระดูกหักที่ทำให้เสียวฟัน

หลังจากที่จี้เหว่ยกระแทกกับพื้น เขาก็เด้งตัวขึ้นอีกครั้ง จากนั้นกลิ้งไปสองครั้งบนเวที และล้มลงไปบนพื้น ดวงตาของเขาปิดแน่น และร่างกายของเขาเต็มไปด้วยร่องรอยของเลือด

ผู้ชมทุกคนต่างตกตะลึง

ทุกคนเงียบกริบ

พวกเขาไม่คาดคิดว่ามู่เซิ่งจะชนะจี้เหว่ยจริงๆ และเขาก็ชนะอย่างง่ายดาย ด้วยการเตะอย่างสบายๆก็สามารถทำให้จี้เหว่ยไม่มีแรงสู้กลับ

“เขา ความแข็งแกร่งของเขาแข็งแกร่งขนาดไหนหรือ?”

ทุกคนสั่นสะท้านในใจ และคำรามเสียงต่ำด้วยความเหลือเชื่อ

จี้เหว่ยแข็งแกร่งขนาดนี้แล้ว เป็นแชมป์ระดับประเทศ และสายดำระดับ 5 ในเทควันโด

อย่างไรก็ตาม คนเก่งกาจเช่นนี้ ต่อหน้ามู่เซิ่ง กลับไม่สามารถรับไว้แม้แต่กระบวนท่าเดียว และได้รับบาดเจ็บสาหัสโดยตรง

สีหน้าของสมาชิกเทควันโดเปลี่ยนไปชั่วขณะ จากนั้นพวกเขาก็กระโดดลงจากเวทีประลองอย่างรวดเร็ว และวิ่งไปที่ด้านข้างของจี้เหว่ย เมื่อเห็นจี้เหว่ยหมดสติ แววตาก็แสดงความโกรธ

“คุณ คุณกล้าทำร้ายประธานของเราถึงขนาดนี้เหรอ?”

"คุณรู้ไหมว่าเขาเป็นน้องชายของจี้ชาวฉวิน?!"

มู่เซิ่งยักไหล่และพูดว่า"ก่อนหน้านี้ประธานของพวกคุณก็เคยพูดแล้ว สู้ไม่ไหวก็เพราะฝีมือด้อยกว่าคนอื่น ยิ่งไปกว่านั้น ผมไม่ได้ฆ่าเขานิ"

กลุ่มสมาชิกเหล่านั้นพูดไม่ออก แต่พวกเขายังคงส่งเสียงอย่างเย็นชา ในสายตาเต็มไปด้วยความเกลียดชัง

วันนี้ ชื่อเสียงชมรมเทควันโดของพวกเขาถือว่าดับไปหมดแล้วจริงๆ

มู่เซิ่งส่ายหัว รู้ว่าเขาถูกพวกสมาชิกชมรมเทควันโดเกลียดแล้ว แต่เขาไม่สนใจ นักศึกษาเหล่านี้เกี่ยวอะไรกับเขาล่ะ เขายังคงใช้นิ้วชี้ต่อและพูดว่า"ต่อจากนี้ ชมรมเทควันโดของพวกคุณ อย่าไปหาเรื่องซูอีเข่อกับถงเสี่ยวเย่อีกล่ะ ไม่งั้นคราวหน้าผมจะมาอีก”

สมาชิกชมรมเทควันโดไม่มีใครพูด

ไม่เพียงแต่ผู้คนบนเวทีเท่านั้น แต่ผู้ชมที่อยู่ด้านล่างก็เงียบเช่นกัน หมัดของมู่เซิ่งทำให้พวกเขาตกใจจริงๆ และทำให้พวกเขาเข้าใจความหมายที่ว่า เหนือฟ้ายังมีฟ้า เหนือคนยังมีคน

มู่เซิ่งพอใจกับผลการทำให้ตกตะลึงเป็นอย่างมาก พยักหน้าและกระโดดลงจากเวทีโดยตรง

ในเวลานี้ จี้เหว่ยลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ แต่ร่างกายของเขาอ่อนแรงและเท้าของเขาก็ชา ทำได้เพียงเฝ้าดูมู่เซิ่งจากไป

เขา จี้เหว่ย เป็นคนที่หยิ่งผยองเพียงใด เคยได้รับเกียรติมากมายเพียงใด นอกจากพี่ชายแล้วเขาไม่เคยยอมใครเลย แต่ตอนนี้ เขาพ่ายแพ้มู่เซิ่งในที่สาธารณะ เขารู้สึกอับอายและโกรธมาก ไม่ทันใดเลือดก็พุ่งกระฉูดออกมาเต็มปาก

“ไอ้หนู อย่าชะล่าใจไป!”เมื่อเห็นสิ่งนี้ สมาชิกชมรมเทควันโดก็ตะโกนว่า “ถ้าเก่งจริงก็รอพี่ชายของจี้เหว่ยมาสิ เขาเป็นนักบู๊ตัวจริง!”