บทที่ 390 แข่งรถ

"บูม!"

หลู่เจ๋อตีหัวของชายหัวโล้นด้วยแรงทั้งหมดของเขา

ไอ้ชายหัวโล้นแค่ดูก็รู้ว่ามั่วโลกีย์มากไป และเขาดูไม่มีแรงเลย การชกครั้งนี้ทำให้สมองของเขาแตกโดยตรง เลือดกระเด็น และเขาล้มลงกับพื้นด้วยความเจ็บปวด

“แม่งเอ้ย มึงรู้ไหมว่ากูเป็นใคร?กล้าตีกูหรือ?มึงจะเสียใจภายหลังแน่!”ชายหัวโล้นพูดอย่างเย็นชาพร้อมกับจับหัวของเขา

"กูไม่สนหรอกว่ามึงเป็นใคร กล้าทำลายเรื่องดีๆของกู เจอมึงเมื่อไหร่กูจัดการมึงแน่!"แน่นอน หลู่เจ๋อไม่สนใจว่าชายหัวโล้นเป็นใคร ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าเขาขับรถโตโยต้าเก่าๆแบบนี้ คนรวยอย่าง หลู่เจ๋อไม่สนใจหรอก

“ถ้ายังไม่ไสหัวไปอีก กูจะหักขามึงแน่!”

หลู่เจ๋อฟาดกระจกมองหลังสองครั้ง และชายหัวโล้นกลัวที่จะถูกทุบตี เขาจึงลุกขึ้นและวิ่งหนีไป

ตอนนี้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นกลางคันแล้ว ไม่มีทางไปต่อแน่ๆ เลยได้แต่ด่าในใจว่า ซวยจริงๆ แล้วเดินจากไปพร้อมกับนางแบบสาวข้างๆ

ในบาร์ ซูอีเข่อรู้สึกทึ่งกับรถแข่งที่แข่งขันกันอย่างดุเดือดนอกหน้าต่าง ดวงตาของเธอเบิกกว้าง ใบหน้าเล็กๆเกือบจะชนกับกระจก

“คุณชอบการแข่งรถมากไหม?”มู่เซิ่งสามารถดูออกว่าซูอีเข่อคนนี้แตกต่างจากคนอื่น ลูกคนรวยคนอื่นๆที่มาที่นี่เพื่อกิน ดื่ม เที่ยวและสนุกสนานเท่านั้น การแข่งรถเป็นเพียงการผ่อนคลายอารมณ์สำหรับพวกเขา แต่สำหรับซูอีเข่อนั้นเป็นสิ่งที่เธอสนใจมากที่สุด

"แน่นอน ฉันใฝ่ฝันที่จะลองสัมผัสความเร็วในสนามแข่งดู แต่น่าเสียดายที่ฝีมือการขับขี่ของฉันยังไม่ผ่าน ดังนั้นฉันจึงไม่สามารถเข้าร่วมได้"ซูอีเข่อส่ายหัวด้วยความผิดหวัง

ยิ่งไปกว่านั้น เธออาศัยอยู่ในเมืองและท้องถนนเต็มไปด้วยการจราจร ดังนั้นเมื่อความเร็วสูงจึงมักเกิดอุบัติเหตุ ดังนั้นเวลาขับเธอจึงขับด้วยความเร็วต่ำเท่านั้น

“ใช่แล้วพี่มู่ ที่ถามแบบนี้เพราะพี่ขับรถแข่งได้เหรอ?” ซูอีเข่อก็หันศีรษะไปมองมู่เซิ่ง

“เคยขับ” มู่เซิ่งกล่าว

“ถ้าอย่างนั้นฝีมือของคุณต้องดีแน่เลย?” ซูอีเข่อถามอีกครั้ง

“ก็ไม่เลวนะ อย่างน้อยเมื่อเทียบกับนักแข่งบนสนามแข่งเหล่านี้ ก็อาจเร็วกว่าพวกเขาสองเท่า”มู่เซิ่งพยักหน้าและพูดโดยไม่ปฏิเสธ

เนื่องจากเขาเข้าร่วมกองทัพตั้งแต่ยังเด็ก เขาจึงเริ่มขับรถตั้งแต่อายุยังน้อย มู่เซิ่งสามารถขับรถด้วยความเร็วมากกว่า 100 กิโลเมตรต่อชั่วโมงในสภาพแวดล้อมที่หนาแน่น เช่น ป่าฝนเขตร้อน แม้แต่บนหน้าผาที่สูงชันมาก ตอนนี้ ในสายตาของเขา ทางเรียบแบบนี้ สภาพแวดล้อมในการเล่นไม่ต่างจากพื้นราบ

ตั้งแต่ต้นจนจบ เขาทำแค่อย่างเดียว นั่นคือการเหยียบคันเร่งก็เพียงพอแล้ว

“หืม ขี้โม้จัง” ซูอีเข่อเบะปากและพูดอย่างไม่อยากเชื่อ

นักแข่งที่นี่เป็นนักขับมืออาชีพทั้งหมด คุณเก่งกว่าพวกเขา?แม้แต่แชมป์ระดับประเทศมายังทำไม่ได้เลย

อย่างไรก็ตาม เธอนึกถึงการแสดงของมู่เซิ่งในชมรมเทควันโดในระหว่างวัน และอดไม่ได้ที่จะแอบคิดว่า จะเป็นอย่างไรถ้าสิ่งที่มู่เซิ่งพูดเป็นเรื่องจริง

“ถ้าไม่เชื่อ ครั้งหน้าผมจะพาคุณไปเที่ยวชมวิวนะ”มู่เซิ่งพูดอย่างสบายๆ

ซูอีเข่อรีบยื่นนิ้วก้อยออกมา และพูดกับมู่เซิ่งว่า"โอเค มาเกี่ยวก้อยกัน!"

มู่เซิ่งยิ้มอย่างขมขื่น เขาจะไม่คืนคำอยู่แล้ว แต่ซูอีเข่อไม่ฟังและยืนยันที่จะเกี่ยวก้อยกับมู่เซิ่ง เมื่อทั้งสองกำลังจะเกี่ยวก้อย ทันใดนั้นพวกเขาก็เห็นหลู่เจ๋อกอดนางแบบหญิงเดินกลับมาด้วยความโกรธ

"แม่งเอ้ย!"

ทันทีที่หลู่เจ๋อกลับมา เขาก็ดื่มน้ำใส่น้ำแข็งแก้วใหญ่เพื่อดับกระหาย จากนั้นก็กระแทกแก้วในมือลงบนโต๊ะพร้อมกับเสียงดัง 'ปัง'

“ให้ตายเถอะ ช่างโชคร้ายอะไรอย่างนี้!”

เมื่อลูกน้องเหล่านั้นเห็นเข้าก็รีบถามทันที

"คุณชายหลู่เกิดอะไรขึ้น?"

"ไอ้คนตาบอดคนไหนกันที่กล้าทำให้คุณชายหลู่ของเราโกรธ?ผมจะไปสั่งสอนไอ้หมอนั่น"