บทที่ 392 เถ้าแก่โจว

“อ๊าก อ๊าก อ๊าก!”

เลือดไหลลงศีรษะของหลู่เจ๋อพร้อมกับเศษขวดเบียร์ หลู่เจ๋อกุมศีรษะและร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด

ชายวัยกลางคนหัวโล้นเดินขึ้นไป เตะหลู่เจ๋อลงกับพื้นอย่างแรง และพูดด้วยความโกรธว่า"ไอ้สารเลว เก่งนักไม่ใช่เหรอ?ยังขู่กูว่าจะหักขากู ตอนนี้กูเรียกคนมาแล้ว อวดดีอีกสิ!"

หลู่เจ๋อล้มลงกับพื้น สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน เขาคาดไม่ถึงว่าชายหัวโล้นคนนั้นจะมีภูมิหลังอยู่บ้าง และลูกคนรวยเหล่านั้นก็อดไม่ได้ที่จะสั่นเมื่อเห็นอันธพาลที่สวมชุดดำ

หญิงสาวหลายคนหน้าซีดยิ่งกว่าเดิม ซ่อนตัวอยู่หลังฝูงชน ไม่กล้าพูด

แม้ว่าพวกเขาจะเป็นลูกคนรวย แต่พวกเขาก็ยังเป็นนักเรียนอยู่ดี ทุกคนกลัวมาก ถ้าพวกเขาต่อสู้กันจริงๆ พวกเขาสู้พวกอันธพาลกลุ่มนั้นไม่ไหวแน่นอน

“คุณชายหลู่ เราควรทำอย่างไรดี?”

คนกลุ่มนั้นไม่รู้จะทำอย่างไร และถามอย่างกระวนกระวาย

หลู่เจ๋อถูกพยุงขึ้นจากพื้น เขาเป็นคนที่มีอำนาจมากที่สุดในบรรดาลูกคนรวยเหล่านี้ และลูกพี่ลูกน้องของเขาก็เป็นรองผู้จัดการที่นี่ด้วย หลังจากที่เขาตั้งสติได้ เขาก็อดทนกับความเจ็บปวดและพูดว่า

“ทำไมไ?มึงแตะต้องผู้หญิงของกู กูทุบตีมึง ถือว่าไว้หน้ามึงแล้ว ถ้ารู้ที่ต่ำที่สูงก็รีบไสหัวออกไปซะ กูรู้จักคนที่นี่ เชื่อหรือไม่ว่ากูจะเรียกคนมาที่นี่?”

“รู้จักคน?”

“ไอ้เหี้ย ที่นี่เป็นที่ของกู มึงรู้จักใคร? บอกมาสิ กูจะให้มันไสหัวออกไปเป็นคนแรกเลย!”

ชายร่างกำยำที่มีรอยสักอยู่ข้างๆชายหัวโล้นชี้ไปที่หลู่เจ๋อและตะคอก

ทันทีที่เขาเปิดปาก เสียงดนตรีในโรงแรมรวมถึงรถแข่งเมอร์เซเดส-เบนซ์ในสนามก็หยุดลงทันที ฉากที่มีเสียงดังในตอนแรกก็เงียบลงอย่างมาก คิดไม่ถึงว่าไอ้ชายหัวโล้นจะมีอำนาจขนาดนี้

ในเวลานี้ ชายคนหนึ่งจากหลังเวทีของสนามแข่งเดินมา เขาได้ยินเสียงหยุดกะทันหัน เดิมทีเขาอยากจะถามว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เมื่อเขาเห็นหลู่เจ๋อและชายหัวโล้นในฝูงชน สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปทันที รีบไปข้างหน้าและพูดว่า

“ผู้จัดการหวัง เกิดอะไรขึ้น?”

หลังจากที่เห็นลูกพี่ลูกน้องของเขาออกมา หลู่เจ๋อพวกเขาก็รู้สึกสงบขึ้นมาก ไม่ว่ายังไง ลูกพี่ลูกน้องของเขายังเป็นรองผู้จัดการที่นี่ และตำแหน่งของเขาก็ไม่ต่ำ และจากน้ำเสียงของเขา เห็นได้ชัดว่าเขารู้จักชายหัวโล้นที่อยู่ตรงหน้าเขา

ตามกฎของสายนี้ ต้องไว้หน้าอยู่แล้ว แม้ว่าเขาจะทำอะไรผิด อย่างมากก็แค่โทษ

"ผู้ชายคนนี้เป็นลูกพี่ลูกน้องของคุณ?คุณรู้ไหมว่าเขาทุบตีเจ้านายของผม นี่คือเจ้านายที่มาจากต่างถิ่น!ถ้าไม่ได้มาเข้าร่วมงานเลี้ยงเศรษฐี ไม่มีทางที่จะมาที่นี่หรอก ผมใช้ความพยายามอย่างมากเพื่อเชิญพวกเขามาที่นี่ แต่กลับถูกลูกพี่ลูกน้องของคุณทุบตี!"

ชายผู้มีรอยสักกำยำโกรธจนกล้ามเนื้อสั่นสะท้านไปทั่วร่าง อยากจะตบหลู่เจ๋อให้ตายไปเลย

“หลิวเหว่ยคุณติดตามมานาน ผมรู้ว่าคุณทำงานหนักในสนามแข่ง แต่วันนี้ไม่ใช่เพื่อนไม่ไว้หน้าคุณ แต่เถ้าแก่โจวไม่ใช่คนที่คุณสามารถทำให้ขุ่นเคืองได้ ทุกอย่างฟังคำสั่งของเถ้าแก่โจวแล้วกัน!”

เมื่อหลิวเหว่ยได้ยินเช่นนี้ ในใจของเขาก็สั่นสะท้าน

เกี่ยวกับตัวตนของชายที่แข็งแกร่งต่อหน้าเขา เขารู้ดี เขาเป็นคนจากตระกูลกัว มีหน้าที่ดูแลสนามแข่งใต้ดิน ผู้นำแห่งตระกูลชั้นสองหลายคนต้องปฏิบัติต่อเขาด้วยความเคารพเมื่อเห็นเขา แขกผู้มีเกียรติที่เขาเรียกว่าเถ้าแก่โจว สถานะทางสังคมต้องไม่ธรรมดาแน่นอน

หลู่เจ๋อหน้าซีด

จนกระทั่งตอนนี้ ถึงพึ่งรู้ตัวว่าเขาเตะโดนแผ่นเหล็ก และเป็นแผ่นเหล็กที่มีความหนาถึงสิบเมตร

“เรื่องนี้เป็นความผิดของลูกพี่ลูกน้องของผมเอง ทุกอย่างฟังเถ้าแก่โจว”

หลิวเหว่ยกัดฟัน ก้มศีรษะและพูด

เมื่อเถ้าแก่โจวได้ยินสิ่งนี้ เขาก็อดไม่ได้ที่จะเยาะเย้ย แตะผ้าก๊อซที่พันรอบศีรษะล้านของเขา จากนั้นเดินไปหาหลู่เจ๋อและตบเขาอีกครั้งในที่สาธารณะ