บทที่ 393 เธอรวย!

อย่างไรก็ตาม หลังจากมองไปที่เถ้าแก่โจว ผู้จัดการหวังหยุดชั่วคราวและพูดต่อไปว่า"เถ้าแก่โจวยังมีคำขออีกอย่าง นอกเหนือจากการซ่อมรถแล้ว คุณยังต้องจ่ายค่าชดเชยอีกหนึ่งพันล้าน เรื่องนี้ก็ถือว่าจบ"

ทันทีที่พูดคำเหล่านี้ออกมา หลู่เจ๋อก็รู้สึกโมโหทันที

หนึ่งพันล้าน?

สำหรับตระกูลชั้นหนึ่ง มันก็ไม่ใช่เงินจำนวนน้อยเลย และต้องหมุนเงินจึงจะเอาออกมาได้ แม้ว่าพ่อของเขาจะทำธุรกิจโรงแรม มีเงินหลายสิบล้านต่อปี แม้ว่าทรัพย์สินทั้งหมดของเขา รวมกันแล้วก็มีแค่หนึ่งพันล้าน เกรงว่าขายโรงแรมหมดแล้วเงินยังไม่พออีก

ถ้าต้องเอาออกมาหนึ่งพันล้าน พวกเขาตายแน่

"ไอ้คนหัวโล้น ถ้าต้องการเงินกูไม่มี ถ้าต้องการชีวิตกู ก็เอาไปซะ!" หลู่เจ๋อโกรธมาก และด่าเสียงดัง

“อย่าคิดว่าพวกมึงมีคนเยอะกูก็จะกลัว เชื่อไหมเดี๋ยวกูแจ้งตำรวจแล้ว?”

“รีบไสหัสออกไปซะ ต้องการหนึ่งพันล้าน ทำไมมึงไม่ไปปล้นล่ะ!”

กลุ่มลูกคนรวยเหล่านั้นตะโกนเสียงดัง ให้พวกเขาชดใช้เงินด้วยกัน กลับไปต้องโดนพ่อของพวกเขาทุบตีแน่ๆ

สีหน้าของหลิวเหว่ยก็น่าเกลียดมาก เดิมทีเขาคิดว่าจ่ายไม่กี่ล้านก็เพียงพอแล้ว แต่เถ้าแก่โจวเปิดปากก็ขอหนึ่งพันล้าน เว้นแต่พวกเขาจะล้มละลายและขอยืมเงินจากธนาคารเพิ่มอีก ไม่เช่นนั้นพวกเขาก็ไม่มีเงินมากขนาดนี้เลย

“ผู้จัดการหวัง ไม่จำเป็นต้องทำขนาดนี้มั้ง หนึ่งพันล้าน เราเอามันออกมาไม่ได้จริงๆ?เอาแบบนี้ไหม ขอเพียงคุณชอบ คุณสามารถเลือกรถคันใดก็ได้ในนี้ และจะถือเป็นการชดเชยแล้วกัน”

เถ้าแก่โจวมองอย่างเย็นชา ถุยน้ำลายใส่หน้าของหลิวเหว่ยและพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า "ไปให้พ้น กูจะทำอะไร ต้องให้มึงมาสอนด้วยเหรอ?"

ผู้จัดการหวังยังตบหน้าหลิวเหว่ยด้วยความโกรธ โดยกล่าวว่า"หลิวเหว่ยเพราะเห็นแก่ที่เราทำงานร่วมกันมาสองปีแล้ว ผมแนะนำให้คุณอยู่ห่างๆ และอย่ามายุ่งเรื่องของกู!"

"เถ้าแก่โจวและกัวเฉิงเป็นเพื่อนสนิทในโลกธุรกิจ ตอนที่ผมมาที่นี่ คุณชายกัวบอกเป็นพิเศษว่า วันนี้ให้ฟังเถ้าแก่โจว!"

เมื่อหลิวเหว่ยได้ยินคำว่ากัวปู๋เจิ้น เขาก็อดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลาย กลั้นทุกคำที่เขาต้องการจะพูดไว้

ไม่ว่าความสัมพันธ์ระหว่างเขากับหลู่เจ๋อจะดีแค่ไหน แต่ก็เป็นแค่ลูกพี่ลูกน้องกัน ไม่ว่าพ่อเขาจะรวยแค่ไหน และเคยสนับสนุนครอบครัวของเขาก็ตาม แต่ก็ไม่จำเป็นต้องเสี่ยงชีวิตเพื่อหลู่เจ๋อ

“กัวปู๋เจิ้นก็มาที่นี่ด้วยหรือ?”

ทุกคนตกใจเมื่อได้ยินสิ่งนี้

"แน่นอน นี่คือท่านอาของกัวปู๋เจิ้นเชียวนะ ทั้งสองมีความสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้น หากคุณกล้าผิดใจกับเถ้าแก่โจว ผมรับรองว่าแค่โทรก็สามารถเรียกกัวปู๋เจิ้นมาได้ คุณเชื่อไหม?"

เมื่อทุกคนได้ยินเช่นนี้ หัวใจของพวกเขาก็จมลงสู่เหว

ลูกพี่ลูกน้องคนเดียวที่หลู่เจ๋อรู้จักก็ไม่พูดแทนเขาอีกต่อไป แม้ว่าเขาจะไม่รู้ภูมิหลังของเถ้าแก่โจว แต่เขาก็รู้จักความแข็งแกร่งของกัวปู๋เจิ้นในเมืองหนานเจิ้นดี

ลูกคนรวยหลายคนที่ขี้ขลาดหน่อยกลัวจนไม่รู้จะพูดอะไร นั่นคือหนึ่งพันล้านเลยนะ ให้พวกเขารวมเงินออกมา แม้ว่าหลู่เจ๋อจะออกเยอะ แต่ส่วนที่เหลือก็ไม่ใช่เงินเล็กน้อย และพวกเขาเอาออกมาไม่ได้เลย

“เอาเงินมา” เถ้าแก่โจวหัวเราะอย่างเย็นชาและมองไปที่หลู่เจ๋อ

หลู่เจ๋อ ถอยหลังไปสองสามก้าวและหยุดเมื่อเขาชนเข้ากับชายที่แข็งแกร่งข้างหลังเขา เขาพูดตะกุกตะกักว่า"ผม ผมไม่มีเงิน..."

"ไม่มีเงิน?ไม่มีเงินก็ไม่เป็นไร คุณสามารถใช้อวัยวะในร่างกายของคุณมาชดใช้แทนก็ได้ หนึ่งมือเท่ากับหนึ่งร้อยล้าน เป็นไงล่ะ คุ้มพอไหม?" เถ้าแก่โจวกล่าว

หลู่เจ๋อจะเห็นด้วยได้อย่างไร แม้ว่ามือข้างหนึ่งจะมีมูลค่า 200 ล้าน แต่เขาก็ไม่ต้องการเป็นคนพิการ แต่ในขณะที่เขากำลังจะปฏิเสธ ผู้จัดการหวังก็จับหลู่เจ๋อลงโดยตรงและผลักเขาลงบนพื้น

“เอาเงินมา ไม่อย่างนั้นผมจะหักมือคุณ!”ผู้จัดการหวังพูดด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด