บทที่ 395 หลู่เจ๋อผู้บ้าคลั่ง

เถ้าแก่โจวไม่เหมือนกับหลู่เจ๋อพวกเขาที่ไม่มีประสบการณ์มากมายทางโลก แน่นอน เขารู้ดีว่าคำว่า"ปรมาจารย์บู๊"หมายถึงอะไร

ปรมาจารย์บู๊หนึ่งคน ก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้ตระกูลชั้นสองกลายเป็นตระกูลชั้นหนึ่ง

ถ้ามู่เซิ่งมีความแข็งแกร่งเป็นปรมาจารย์บู๊จริงๆ...

แม้ว่าเถ้าแก่โจวจะไม่กลัว แต่ก็ไม่ง่ายที่จะรับมือ ท้ายที่สุดแล้ว เขาเปรียบได้กับความแข็งแกร่งของตระกูลชั้นหนึ่งเท่านั้น ที่สำคัญกว่านั้น นี่ไม่ใช่สนามของเขา

“ให้ตายเถอะ เดี๋ยวกูโทรหาคุณชายกัวดีกว่า กล้ามาสร้างปัญหาที่นี่!”ผู้จัดการหวังลุกขึ้นจากพื้น แต่สายตาที่เขามองไปที่มู่เซิ่งด้วยความรู้สึกหวาดกลัวเล็กน้อย เขากล้าที่จะขู่อยู่ข้างๆเท่านั้น แต่ไม่กล้าที่จะก้าวไปข้างหน้าเพื่อต่อสู้เลย

หลังจากวางสาย ผู้จัดการหวังรู้สึกสบายใจขึ้นมาก

จากนั้น เขาหันกลับมาและพูดกับชายวัยกลางคนหัวล้าน"เถ้าแก่โจวรอสักครู่ ผมได้แจ้งให้ตระกูลกัวทราบแล้ว นี่คือที่ของตระกูลกัว ไม่ว่ามู่เซิ่งจะทรงพลังเพียงใด เมื่อสองพ่อลูกของตระกูลกัวมา เขาก็อวดดีไม่ได้อีกแล้ว"

อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ทุกคนไม่คาดคิดก็คือเถ้าแก่โจวโบกมือโดยตรงในเวลานี้ แสร้งทำเป็นไม่สนใจและพูดว่า"ไม่เป็นไร ให้มู่เซิ่งพาผู้หญิงคนนั้นไป"

ช่างเถอะ?

กลุ่มลูกคนรวยเหล่านั้น รวมถึงผู้จัดการหวัง และคนอื่นๆก็อดไม่ได้ที่จะตกตะลึง

เป็นถึงเถ้าแก่โจว ก่อนหน้านี้ยังทำท่าเหมือนไม่ยอม ไม่มีใครสามารถยั่วยุได้ ตอนนี้ทำไมปล่อยเรื่องนี้ไปง่ายๆล่ะ?

พวกเขาไม่รู้ว่าเถ้าแก่โจวกำลังคิดอะไรอยู่ เขามาที่นี่เพื่อเข้าร่วมงานเลี้ยงเศรษฐี เจ้านายอย่างเขา ยังไม่เป็นที่ยอมรับในงานเลี้ยง ดังนั้นเขาจึงมาที่นี่ในลักษณะที่ไม่สำคัญ พยายามถ่อมตนและไม่ก่อเรื่อง

แน่นอนว่าสำหรับหลู่เจ๋อพวกเขา ถ้าเถ้าแก่โจวจะจัดการ เป็นเพียงตัวเรือดที่สามารถถูกขยี้ให้ตายได้ง่ายดาย ดังนั้นพวกมันจึงไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไร

ส่วนมู่เซิ่ง ซึ่งเป็นปรมาจารย์บู๊ เถ้าแก่โจวอยากเป็นเพื่อนมากกว่า

มู่เซิ่งก็ผงะเช่นกัน เขาไม่คาดคิดว่าเถ้าแก่โจวจะใจกว้างขนาดนี้และปล่อยให้เขาไปโดยตรง เขาอดไม่ได้ที่จะมองไปที่เถ้าแก่โจวอีกครั้งและพยักหน้าเล็กน้อย

หลังจากนั้น มู่เซิ่งเดินไปหาซูอีเข่อและพูดว่า "ไปกันเถอะ"

ซูอีเข่อยังงงๆอยู่ และพยักหน้าด้วยความงุนงง"โอ้ อืม..."

"ถ้าอย่างนั้น คุณ คุณมู่ คนเหล่านี้ล่ะ?"ผู้จัดการหวังหยุดชั่วคราวและพูดพร้อมกับชี้ไปที่หลู่เจ๋อพวกเขา

เขาไม่รู้ว่าทำไมเถ้าแก่โจวถึงเปลี่ยนใจกะทันหัน แต่เถ้าแก่โจวคือตัวหลักสำหรับการเดินทางของวันนี้ เถ้าแก่โจวบอกให้มู่เซิ่งพวกเขาไป ดังนั้นผู้จัดการหวังจึงไม่กล้าหยุดเขา

“พวกเขา?”มู่เซิ่งเหลือบมอง ส่ายหัวและพูดว่า“พวกเขาไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับผม”

"คุณ!"

"มู่เซิ่ง อย่างน้อยพวกเราก็เป็นเพื่อนของซูอีเข่อ คุณทำกับเราแบบนี้ได้ยังไง?"

“ใช่ๆ เราเคยทำให้คุณขุ่นเคืองเหรอ?ทำไมคุณถึงไม่ช่วยเรา?”

เมื่อลูกคนรวยเหล่านั้นได้ยินเช่นนี้ พวกเขาก็เดือดทันที

โดยเฉพาะหลู่เจ๋อ โกรธมากเป็นพิเศษ เพราะหากเขาออกไปไม่ได้ คาดว่าเถ้าแก่โจวจะต้องให้เขาจ่ายหนึ่งพันล้านแน่นอน ดังนั้นเขาจึงชี้ไปที่มู่เซิ่งและขู่อย่างเย็นชาว่า"มู่เซิ่ง กูขอเตือนว่ามึงปล่อยกูซะ ไม่งั้นมึงตายแน่!"

"หลู่เจ๋อเมื่อกี้ที่เรากำลังออกไป คุณลากเราลงไปเกี่ยวพันกับเรื่องนี้ด้วย และตอนนี้คุณให้มู่เซิ่งมาช่วยคุณ คุณไร้เหตุผลจริงๆ!" ซูอีเข่อหน้าแดง เธอไม่เคยเห็นคนแบบนี้มาก่อน

“เหอะๆ เป็นเกียรติเขาที่เขาสามารถช่วยผม ไม่รู้จริงๆว่าเถ้าแก่โจวชอบอะไรในตัวเขา จึงปล่อยเขาไป มู่เซิ่ง คุณได้ยินไหม?” หลู่เจ๋อชี้ไปที่มู่เซิ่งและพูดอย่างหยิ่งยโส

ท่าทีแบบนั้น ดูเหมือนสั่งคนรับใช้

มู่เซิ่งอดหัวเราะไม่ได้

หลู่เจ๋อคนนี้ ถึงตอนนี้แล้วยังดูสถานการณ์ของเขาไม่ออกอีก หรือเขายังรู้สึกว่าเขาเหนือกว่าคนอื่นหรือ?

“หัวเราะ หัวเราะอะไร มู่เซิ่ง กูขอบอกมึงเป็นครั้งสุดท้าย พากูไป ได้ยินไหม?” หลู่เจ๋อพูดอย่างเย็นชา