บทที่ 399 ซูอีเข่อเมาเหล้า

หลังจากที่มู่เซิ่งออกมาจากสนามแข่งรถแล้ว ก็เตรียมที่จะไปส่งซูอีเข่อกลับบ้าน จากนั้นก็กลับไปที่โรงแรมของตน ซึ่งใครจะไปรู้ว่าซูอีเข่อนั้นจะขอร้องอย่างหนักให้เขาไปห้างสรรพสินค้าเป็นเพื่อนกับเธอเพื่อที่จะไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ไม่อย่างนั้นเธอก็จะไม่ปล่อยให้มู่เซิ่งกลับไปแต่โดยดี

มู่เซิ่งมองดูซูอีเข่อที่อยู่เบื้องหน้าราวกับเด็กน้อย จึงต้องจำใจตอบตกลง

งานเลี้ยงสังสรรค์ของกลุ่มเศรษฐีต่อจากนี้ มู่เซิ่งจะพาจางเสวียนหลงกับเหยาเผิงมาร่วมงานด้วย ถ้าหากไม่มีอะไรคลาดเคลื่อน เขาเตรียมที่จะหาตัวแทนจำหน่ายในเขตหนานเจิ้นและเป่ยไห่ เพราะว่าจางเสวียนหลงพวกเขาเป็นคนท้องที่ของเมืองเจียงหนาน หากไปจำหน่ายยาชำระล้างไขกระดูกขนาดเล็กยังสถานที่อื่นแล้ว ก็คงจะเสียเปรียบอยู่บ้าง

สำหรับค่าคอมมิชชั่นที่จะให้กับตัวแทนจำหน่ายนั้น มู่เซิ่งก็จะมอบให้จางเสวียนหลงเป็นคนไปจัดการ

หลังจากที่เข้าสู่ขั้นแดนนักเสวียนแล้ว เมื่อเขายิ่งฝึกฝน ก็ยิ่งรู้สึกว่าพลังเสวียนนั้นล้ำเลิศ อัศจรรย์ยากที่จะอธิบาย อีกทั้งบนโลกใบนี้ยังมีสิ่งมากมายที่เขายังไม่รับรู้ นอกจากกระบี่กระหายเลือดที่สามารถมีพัฒนาการได้ รวมถึงหนังสือลึกลับพิเศษเล่มนั้น และกุญแจลึกลับนั่นแล้ว......

พลังของสิ่งเหล่านี้ ก็เพียงพอที่จะทำให้มู่เซิ่งรู้สึกหวาดกลัว

“แต่ว่า......”

เมื่อมู่เซิ่งมองดูเวลา วันที่เหมียวหงอวี่ตกลงกับเขาไว้ ว่าจะนำอาวุธเสวียนมามอบให้กับเขานั้น ก็ใกล้จะถึงกำหนดแล้ว หากเมื่อถึงเวลาที่กำหนด เหมียวหงอวี่ยังไม่นำอาวุธเสวียนมาปรากฏที่ตรงหน้าของเขา เขาก็จะไปถล่มตระกูลเหมียว ด้วยตัวของเขาเองเลย!

“มู่เซิ่ง ฉันเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว......พวกเราเดินเล่นกันมาตั้งนานแล้ว ยังไม่ได้กินอาหารเย็นเลย ตอนนี้พวกเราไปดื่มกันสักแก้วไหมละ? ” เสียงพูดที่อ่อนโยนดังขึ้นมาจากด้านข้าง

มู่เซิ่งหันหน้ากลับมา ก็เห็นว่าซูอีเข่อได้เปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว ซึ่งเขาอยู่ใกล้กับมู่เซิ่งเป็นอย่างมาก อีกแค่สามเซนติเมตรทั้งสองคนก็จะแนบชิดติดกันแล้ว ซูอีเข่อหน้าแดงก่ำขึ้น และรีบถอยหลังลงไปกี่ก้าว

มู่เซิ่งที่สัมผัสได้ถึงไอร้อนของร่างกายแล้วก็ตกใจ ซูอีเข่อถอยหลังลงไปสองก้าว ทำให้เขามองเห็นร่างกายของซูอีเข่อในตอนนี้เกือบทุกส่วนได้อย่างชัดเจน

ตอนที่ซูอีเข่ออยู่ในห้องลองเสื้อผ้า เธอได้เปลี่ยนมาสวมใส่ชุดเดรสสีขาวที่สวยงาม ซึ่งรูปร่างที่มีทรวดทรงองเอวนั้น ได้แสดงออกมาให้เห็นอย่างชัดเจน

มู่เซิ่งตกใจ เดิมทีซูอีเข่อสวมใส่ชุดนักเรียนมาโดยตลอด ภายใต้ชุดนักเรียนที่หละหลวมนั้น เขาไม่เคยสังเกตรูปร่างของซูอีเข่ออย่างละเอียดเลย รู้สึกเพียงว่ามีใบหน้าที่เรียวงาม มีทรงผมหยักศกที่ดูเป็นผู้ใหญ่ แต่เมื่อมองดูในตอนนี้ รูปร่างของเธอนั้นไม่ธรรมดาเลยทีเดียว

มู่เซิ่งจ้องมองตาเป็นเกลียว ซูอีเข่อยิ้มอย่างภาคภูมิใจ: “เป็นอย่างไรบ้าง? ชอบไหมล่ะ? ”

“พอได้” มู่เซิ่งละสายตาลง และพูดขึ้นว่า: “ในเมื่อเธอเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว อย่างนั้นฉันก็ขอตัวกลับไปก่อนแล้ว”

“นายนี่ ก็แค่ไปทานข้าว ฉันไม่ได้จะกินนายสักหน่อย! ” ซูอีเข่อร้อนใจจนกระทืบเท้า ตอนที่เธออยู่ในห้องลองเสื้อผ้านั้นยังคิดอยู่เลยว่าจะตามจีบมู่เซิ่งอย่างไรดี ห้ามที่จะปล่อยให้มู่เซิ่งหลุดมือไปโดยเร็วแบบนี้ แล้วเธอก็คว้าไปที่แขนของมู่เซิ่งในทันที

มู่เซิ่งกับซูอีเข่อเดินออกมาจากห้างสรรพสินค้า พวกเขาสิ้นเปลืองเวลาไปที่สนามแข่งรถไม่น้อย ตอนนี้ก็เก้าโมงกว่าแล้ว แต่ภายนอกก็ยังคงคับคั่งไปด้วยผู้คนและรถราง แสงไฟที่มีสีสันสวยงามส่องกระพริบอยู่ทั่วท้องถนน

ซูอีเข่อกดที่กุญแจรถ รถบีเอ็มสีชมพูที่อยู่ระยะไกลนั้นก็กระพริบแสงขึ้น แล้วเธอก็ก้าวเข้าไปนั่งบนที่นั่งคนขับอย่างสง่างาม

มู่เซิ่งเองก็นั่งลงมาบนที่นั่งข้างคนขับอย่างสบายตัว

แก้มของซูอีเข่อก็ยังคงแดงระเรื่อ ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

หลังจากที่ขับรถไปสักระยะหนึ่ง ซูอีเข่อก็เหลือบมองไปที่มู่เซิ่ง และพูดขึ้นว่า: “มู่เซิ่ง ต้องขอโทษด้วย”

“อะไรนะ? ” มู่เซิ่งตกใจ

“ฉันไม่ควรที่จะพานายไปยังสนามแข่งรถ เดิมทีฉันอยากที่จะแนะนำนายให้กับเพื่อนใหม่ของฉันสักหน่อย แต่ใครจะไปรู้ล่ะว่า พวกเขาจะปฏิบัติกับนายแบบนี้” ซูอีเข่อพูดเบา ๆ ขึ้น

เรื่องที่เกิดขึ้นในสนามแข่งรถนั้นจนถึงตอนนี้เธอเองก็ยังคงหวาดกลัวอยู่บ้าง หากมู่เซิ่งไม่มีทักษะบู๊แล้ว เกรงว่าเธออาจจะเกิดอันตรายอะไรขึ้นก็ได้

“ไม่เป็นไร” มู่เซิ่งส่ายมือไปมาอย่างเคยชิน “เรื่องแบบนี้ฉันพบเจอมามากครั้งแล้ว เธอไม่ต้องโทษตัวเองหรอก พวกลูกเศรษฐีกลุ่มนั้นต่างหากที่เป็นเพื่อนไม่ดี ต่อไปเธอก็ควรที่จะตัดขาดสัมพันธ์กับพวกเขาโดยเร็วจะดีที่สุด”

“แน่นอนอยู่แล้ว มู่เซิ่งต้องขอบคุณนายมาก มิเช่นนั้นฉันเองก็ยังคงไม่เห็นธาตุแท้ของพวกเขาหรอก! ” ซูอีเข่อโบกกำปั้นไปมาด้วยความโกรธแค้น ต่อไปเธอก็คงจะไม่มีสัมพันธภาพอะไรกับพวกคนกลุ่มนั้นแล้ว