บทที่ 42 เขาเป็นพวกสิบแปดมงกุฎ

เช้าวันรุ่งขึ้น เจียงหว่านตื่นแต่เช้าเพื่อไปทำงาน ครั้งนี้ เหตุการณ์ครั้งนี้ได้ส่งเสียงเตือนเธอด้วย ต้องพึงระวังคนอื่นคิดร้ายกับตน ด้านลูกน้อง ก็เข้มงวดขึ้นเยอะมาก

จ้าวหลินออกไปเล่นไพ่ตามปกติ ทิ้งให้มู่เซิ่งทำความสะอาดอยู่ที่บ้านเพียงลำพัง แต่ยังไม่ทันได้ว่าง ก็มีโทรศัพท์เข้ามา

“คุณชายมู่ อยู่หรือเปล่า?”

มู่เซิ่งฟังออกว่าเป็นเสียงของหลิวเจี้ยนหัว และพูดว่า "ตาเฒ่าหลิว ผมบอกแล้วใช่ไหมว่าเรียกผมว่าเสี่ยวมู่ก็พอแล้ว?"

“ได้ งั้นผมเรียกคุณว่าเสี่ยวมู่”หลิวเจี้ยนหัวกล่าว

เดิมที หลิวเจี้ยนหัวยังกังวลว่ามู่เซิ่งจะมีอคติกับเขาเพราะเรื่องของหลี่น่อง แต่ตอนนี้ได้ยินเสียงที่เป็นมิตรของเขาเหมือนปกติ หลิวเจี้ยนหัวที่ปลายอีกด้านหนึ่งของโทรศัพท์ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

“ตาเฒ่าหลิว มีธุระอะไรหรือเปล่า?”มู่เซิ่งถาม

“มันเป็นแบบนี้ ผมรู้จักเพื่อนคนหนึ่ง ตั้งแต่ปีที่แล้ว ร่างกายของเขาป่วยกะทันหัน และร่างกายของเขามักจะบวมและปวดตามแขนขา”หลิวเจี้ยนหัวอธิบายความตั้งใจของเขาอย่างเรียบง่ายและชัดเจน

"ในกรณีนี้ วิธีเดียวที่จะบรรเทาได้คือเอามือและเท้าแช่ในน้ำแข็ง"

“เขาฝึกฝนบูโดมาหลายสิบปี และอาการแบบนี้เพิ่งเกิดขึ้นในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา และมันรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ ผมมาที่เจียงหนานเพื่อจัดการกับอาการป่วยนี้ ผลก็คือ หนึ่งเดือนผ่านไป อาการก็ไม่ดีขึ้นเลย และประสาทก็ อ่อนแอลงเรื่อยๆ"

“เมื่อวาน ตอนที่เขาออกไปกับลูกศิษย์ เขาล้มลงไป ร่างกายของเขาเจ็บปวดสาหัส ถ้าไม่ใช่เพราะคนที่เดินผ่านไปผ่านมา เขาคงเกิดเรื่องแน่”

หลิวเจี้ยนหัวมีความมั่นใจในตัวมู่เซิ่ง และพูดว่า"เสี่ยวมู่ เกี่ยวกับโรคนี้ ผมทำอะไรไม่ได้จริงๆ ครั้งนี้ที่ผมมาที่นี่ ก็เพื่อขอให้คุณช่วยหน่อย"

“ไม่มีปัญหา ผมอยู่บ้านไม่มีอะไรทำพอดี”มู่เซิ่งตอบตกลง“แต่ผมไม่สามารถรับประกันได้ว่าจะรักษาให้หายขาดได้หรือไม่”

“ขอเพียงเสี่ยวมู่ยอมออกมาช่วย ผมก็โล่งใจ”

หลิวเจี้ยนหัวพยักหน้าอย่างมั่นใจ"เสี่ยวมู่ ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหน?ให้ผมไปรับคุณไหม?”

"ไม่ต้อง คุณส่งที่อยู่มาให้ผมเถอะ"

วางสายโทรศัพท์

ประมาณสิบโมง มู่เซิ่งนั่งแท็กซี่ไปที่คฤหาสน์ทางตะวันตกของเจียงหนาน

คฤหาสน์นี้มีขนาดใหญ่มาก และมีคนรับใช้และเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยอยู่รอบๆ อาจกล่าวได้ว่าผู้คนที่อาศัยอยู่ที่นี่ ล้วนเป็นตระกูลชั้นนำในเจียงหนาน แม้แต่ตระกูลท็อปๆทั่วไปก็ไม่มีคุณสมบัติที่จะอาศัยอยู่ที่นี่

หลังจากมู่เซิ่งจ่ายค่าแท็กซี่ เขาก็เดินไปสักระยะ ก่อนจะถึงคฤหาสน์

“รอให้มีโอกาส ต้องซื้อรถให้ตัวเองสักคันแล้ว”

ชอบออกไปทำธุระคนเดียวตลอด ถ้ามีรถจะสะดวกกว่ามากนี้

หลิวเจี้ยนหัวกำลังรอมู่เซิ่งอยู่ที่ประตู และทั้งสองก็เดินเข้าไปในห้องโถง ล้อมรอบด้วยการตกแต่งที่หรูหรา เต็มไปด้วยวัตถุโบราณ ดอกไม้และพืชผลที่หายากมากมาย

เฟอร์นิเจอร์ไม้พะยูงหอม ทุกชนิดวางอยู่ในห้องนั่งเล่น แค่ดูราคา อย่างน้อยก็หลายร้อยล้าน

ดูหรูมาก

“คุณหมอหลิว ในที่สุดคุณก็มาถึงแล้ว ปรมาจารย์ที่คุณพูดถึงอยู่ที่ไหนล่ะ?”

ขณะที่มู่เซิ่งกำลังมองไปรอบๆ ก็มีเสียงคนแก่ดังมาจากชั้นสอง

ชายชราเดินลงบันไดรายล้อมไปด้วยบอดี้การ์ดและคนรับใช้หลายคน ชายชราสูงมาก และดูกระฉับกระเฉง แต่ดวงตาของเขาเหนื่อยล้ามาก แม้เวลาเดินจะกระฉับกระเฉง แต่ให้ความรู้สึกเหมือนกำลังจะตาย

ราวกับว่ารัศมีที่เขาสร้างขึ้นนั้น เป็นเหมือนฟองสบู่ที่สามารถแตกได้เพียงปลายนิ้วสัมผัส

มู่เซิ่งจำอีกฝ่ายได้อย่างรวดเร็ว ชายชราคนนี้เป็นคนที่เป็นลมเมื่อวานนี้ไม่ใช่หรือ

เขาแอบตกใจว่าโลกช่างกลมจริงๆ

"ซ่งเหยียนหมิง ผมพาปรมาจารย์มาแล้ว"