บทที่ 5 เข็มทองในมือ

มู่เซิ่งยืนอยู่ที่ทางเดินครู่หนึ่งก่อนจะเห็นหลิวเจี้ยนหัววิ่งขึ้นมาที่ชั้น 5 อย่างรีบร้อน

“คุณชายมู่ ในที่สุดผมก็ได้พบคุณสักที!”

หลิวเจี้ยนหัวจับมือมู่เซิ่ง ไว้แน่นด้วยความตื่นเต้น “ถ้าไม่ใช่เพราะคุณ ผมคงจะไม่มีวันบรรลุสิ่งที่เป็นในวันนี้ หลังจากที่ผมออกจากตระกูลมู่ ผมพยายามหาคุณอย่างเต็มที่ แต่ยังไงก็หาไม่พบ!คิดไม่ถึงเลยถึงว่าวันนี้ วันนี้……”

ดวงตาของหลิวเจี้ยนหัวเปียกชื้นเล็กน้อย เขาพูดต่อไม่ออก

“ฉันเข้าร่วมกองทัพในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา” มู่เซิ่งโบกมือและพูดอย่างเฉยเมย “เหล่าหลิว ตอนที่ผมยังอยู่ในตระกูลมู่ ผมแค่ให้คำแนะนำบางอย่างกับคุณ ที่คุณสามารถบรรลุความสำเร็จในวันนี้นั่นเป็นเพราะตัวคุณเองมากกว่า”

“ไม่เลยครับ! พระคุณของคุณชายมู่ ผมไม่มีวันลืม!” หลิวเจี้ยนหัวส่ายหัวไปมา

“เอาล่ะ คุณก็อายุ 60 ปีแล้ว ร้องไห้ต่อหน้าฉัน ผู้คนที่ผ่านไปมาจะคิดว่าฉันรังแกคนแก่เอาได้” มู่เซิ่งพูดติดตลก “นอกจากนี้ ฉันไม่ใช่คุณชายตระกูลมู่อีกแล้ว ต่อไปคุณเรียกผมว่าเสี่ยวมู่ก็พอ”

“เสี่ยว...เสี่ยวมู่” หลิวเจี้ยนหัวพูดตะกุกตะกักไม่ค่อยชิน “เสี่ยวมู่ คุณบอกผมทางโทรศัพท์เมื่อกี้ว่าหลี่น่องลูกศิษย์ของผมกำลังรักษาใครบางคน มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

มู่เซิ่งเล่าให้เขาฟังสั้น ๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น หลังจากฟังจบ หลิวเจี้ยนหัวก็อดไม่ได้ที่จะโกรธ “เจ้าเด็กบ้า ผมแค่ให้เขามาแจ้งอาการป่วยเท่านั้น ไม่ได้ให้เขามารักษา!”

“คุณเองเป็นถึงคนใหญ่คนโต ทำไมถึงมาเป็นลูกเขยบ้านนี้ได้ล่ะครับ? ถ้าคุณขาดเงินก็บอกผมได้”

มู่เซิ่งยิ้มและบอกว่าเขาอยู่ในตระกูลเจียงเพราะโชคชะตา เขาไม่ได้สนใจเรื่องเงิน เขาเรียก หลิวเจี้ยนหัวมาที่นี่เพื่อช่วยตัวเองให้พ้นจากปัญหา

“ได้ครับ ถ้ามันเป็นความตั้งใจของคุณ” หลิวเจี้ยนหัวถอนหายใจ “ถ้าคุณมีปัญหา โปรดมาหาผมได้เลยนะครับ ผมไม่มีทักษะอื่นใด นอกจากฝึกวิชาแพทย์มา 10 ปี ได้พบนักล่าแนวหน้ามากมายจากทุกสาขาอาชีพ!”

“อืม”

มู่เซิ่งพยักหน้าโดยไม่พูดอะไร เขามองออกไปนอกหน้าต่างด้วยอารมณ์ซับซ้อน

“ตระกูลมู่...”

“ฉันไม่ได้กลับไปที่นั่นมามากกว่าสิบปีแล้ว ไม่รู้ว่ามันเป็นยังไงบ้าง...”

ขณะที่ทั้งสองพูดจบ ก็มีเสียงคร่ำครวญจากห้องอยู่ข้างหลัง ภาพที่สามารถมองผ่านกระจกหน้าต่างเห็นผิวของชายชราทรุดโทรมลงอย่างรวดเร็ว ริมฝีปากของเขาเป็นสีม่วงคล้ำ ร่างกายของเขาสั่นเทาและแข็งทื่อ!

เมื่อเห็นฉากนั้น ตระกูลเจียงก็รู้ทันทีว่าสถานการณ์กำลังเลวร้ายมากขึ้น

“หมอหลี่ ปู่ของฉันจะไม่เป็นไรใช่ไหม?” เจียงมู่หลงที่ยืนอยู่ข้างๆ พูดด้วยความตื่นตระหนก

หากมีอะไรเกิดขึ้นกับคุณปู่ของเขา ตระกูลเจียงจะต้องจบเห่แน่

“ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน ผมเพิ่งเจาะเข็มเงินลงไปเอง” ตอนนี้หลี่น่องก็ไม่รู้เช่นกัน แม้ว่าเขาจะไม่ใช่หมอที่มีชื่อเสียง แต่เขาก็มีฝีมือบ้าง หลังจากเรียนแพทย์มานาน

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเจอสถานการณ์แบบนี้

“เกิดอะไรขึ้น?”

“คุณปู่ คุณปู่อย่าเป็นอะไรไปเด็ดขาดเลยนะคะ!”

“เจียงมู่หลง ดูซิว่าแกทำอะไรลงไป!”

“บัดซบ ถ้าปู่เป็นอะไรไป แกอย่าคิดว่าจะมีชีวิตอยู่ต่อเลย!”

เจียงมู่หลงได้ยินคำด่าทอโดยรอบจึงโกรธจัด เขาตบหน้าหลี่น่องอย่างแรง

เพี๊ยะ!

หลี่น่องล้มลงกับพื้นทันที มันเป็นความจริงที่สถานการณ์เปลี่ยนไปอย่างมากหลังจากที่ท่านสามถูกฝังเข็ม เรื่องนี้ไม่สามารถปฏิเสธได้เลย

“หรือว่า…”

หลี่น่องจำสิ่งที่มู่เซิ่งพูดก่อนที่เขาจะถูกไล่ออกไป เขาขมวดคิ้วพลางพึมพำ “สิ่งที่เขาพูดเป็นความจริงงั้นเหรอ?”

“ออกไป!”

เมื่อสถานการณ์ในห้องตกอยู่ในความโกลาหล ประตูก็ถูกเปิดออกโดยมู่เซิ่ง หลี่น่องเงยหน้าขึ้นมองและเห็นร่างที่ตามหลังมู่เซิ่ง “อาจารย์ ท่านมาที่นี่ได้ยังไงครับ?”

“หุบปาก ชื่อเสียงฉันต้องพังก็เพราะแก!” หลิวเจี้ยนหัวจ้องไปที่หลี่น่อง ก่อนจะมองไปที่ชายชราบนเตียงซึ่งตกอยู่ในอาการโคม่า ชายชรานอนหลับตา จุดด่างดำบนใบหน้ากระจายไปทั่วราวกับน้ำหมึก

ในเวลานั้นท่านสามได้ก้าวเข้าสู่ประตูนรกไปแล้วครึ่งหนึ่ง แม้แต่มู่เซิ่งก็สามารถสัมผัสได้ถึงความเร็วของการแพร่กระจายของจุดดำ

หากมันแพร่กระจายไปที่หน้าอกและบุกเข้าไปในหัวใจ แม้แต่พระเจ้าก็ช่วยไม่ได้!

รอช้าไม่ได้อีกแล้ว!