บทที่ 59 จ้าวหลินรู้สึกหวาดกลัว

มู่เซิ่งกลับบ้านพร้อมกล่องของขวัญ คราวนี้เขาไม่กล้าวางสร้อยคอไว้ตรงชั้นวางที่อยู่ตรงทางเข้าแล้ว เพราะถ้าจ้าวหลินเห็นอีก เขาก็จะไม่สามารถอธิบายได้

จ้าวหลินคุยโทรศัพท์อยู่บนโซฟา ดูเหมือนว่าเธอกำลังคุยกับจางเหวินเจี๋ย จ้าวหลินคุยโทรศัพท์ด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความคึกคัก

มู่เซิ่งไม่อยากจะสนใจ เขาเลยไปทำอาหาร

“คุณแม่ ได้เวลากินข้าวแล้ว”

เจียงหว่านเดินเข้ามาในห้องรับแขก ได้ยินจ้าวหลินยังคุยโทรศัพท์อยู่ ไม่รู้ว่าคุยเรื่องอะไร ถึงทำให้เธอมีความสุขขนาดนั้น

จ้าวหลินกล่าวด้วยรอยยิ้ม “รู้แล้ว! เจียงหว่าน พรุ่งนี้ลูกแต่งตัวสวย ๆ น่ะ”

“พรุ่งนี้? ทำไมเหรอ?” เจียงหว่านไม่เข้าใจ

“พรุ่งนี้ลูกก็จะรู้เอง มีเซอร์ไพรส์”

จ้าวหลินปฏิเสธที่จะพูด เจียงหว่านเลยไม่อยากจะถามต่อ แต่หลังจากเร่งเร้าหลายครั้ง เธอก็วางสาย แล้วนั่งบนเก้าอี้ด้วยรอยยิ้ม

“จริงสิ แล้วน้าชายกับน้าสะใภ้ล่ะ?”

ระหว่างทานอาหาร เจียงหว่านพูดถึงครอบครัวนี้ ดูเหมือนว่าช่วงนี้ พวกเขาจะไม่มาขอยืมเงินที่บ้านแล้ว

ถึงแม้พวกเขาจะยืมเงินเพียงแค่ห้าหมื่น กล่าวตามเหตุผลแล้ว ถึงแม้จะเป็นเพียงห้าพัน ครอบครัวของพวกเขาก็แทบจะรอไม่ไหวที่จะมาถึงบ้าน แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าพวกเขาไม่คิดจะมายืมเงินแล้ว?

“ไม่รู้ โทรศัพท์ของพวกเขาโทรไม่ติด เดาว่าอาจเกิดเรื่องอะไรบางอย่าง แล้วพวกเขาก็กลับบ้านเก่าก่อนเวลา?” จ้าวหลินกล่าว เพราะเงินห้าหมื่นนั้น เธอสามารถเล่นไพ่นกกระจอกได้เป็นเวลานาน เธอดีใจที่พวกเขาไม่มายืมเงิน ส่วนเรื่องที่เกิดอะไรขึ้นนั้น เธอขี้เกียจสนใจ

“โอเค”

อย่างไรก็ตาม เจียงหว่านรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ “คนอย่างจ้าวโป๋ บางทีเขาอาจจะสร้างปัญหาอีก? พวกเขาลองโทรศัพท์ไปถามดีไหม?”

“กินข้าวก่อน บางทีพวกเขาอาจจะกำลังยุ่งอยู่”

เมื่อมู่เซิ่งได้ยินประโยคนี้ เขาจึงก้มหน้ากินข้าวต่อ

“กิน ๆ ๆ แกรู้แต่กินเท่านั้น เลี้ยงแกมานานขนาดนี้ แต่ไม่มีประโยชน์อะไรเลย!” จ้าวหลินเหลือบมองมู่เซิ่งด้วยความเย็นชา “กินข้าวเสร็จแล้ว ก็รีบไปทิ้งขยะ!”

“ครับ” มู่เซิ่งพยักหน้า

โครงการของบริษัทมู่หรานใกล้จะเสร็จแล้ว กระบวนการทั้งหมดก็ถือว่าไม่เลว และบริษัทของเจียงหว่านก็ได้รับเงินแล้ว เธอกำลังนอนอยู่ในห้องนอน มีรอยยิ้มที่หายไปนานอยู่บนใบหน้า

“มีเรื่องอะไร? ถึงได้มีความสุขขนาดนี้?” มู่เซิ่งพิงอยู่ที่กรอบประตู แล้วเอ่ยถาม

“ไม่ต้องมายุ่ง”

เจียงหว่านตะคอกแล้วเบ้ปาก แต่ก็ไม่สามารถปกปิดรอยยิ้มได้

“คุณเป็นภรรยาของผม แล้วผมจะไม่ยุ่งได้อย่างไร?” มู่เซิ่งกล่าวด้วยรอยยิ้ม

“ฮึ่ม ๆ ถึงเป็นเช่นนั้น ก็ต้องเป็นสามีที่เป็นฝ่ายเชื่อฟังภรรยา!” เจียงหว่านยิ้มที่มุมปาก จากนั้นเธอมองมู่เซิ่งด้วยท่าทางกังวล และกล่าวว่า “อีกหนึ่งเดือนก็ถึงวันเปิดพินัยกรรมของพ่อฉันแล้ว ช่วงนี้คุณแม่จู้จี้กับคุณมาก เมื่อถึงเวลานั้น คุณจะทำอย่างไรล่ะ?”

การอยู่ด้วยกันหนึ่งเดือนที่ผ่านมา

ถึงแม้ว่าเธอไม่อยากยอมรับ แต่มู่เซิ่งก็ได้ครอบครองพื้นที่ในใจของเธอไปไม่น้อย

อยู่ด้วยกันแบบนี้ตลอดไป มันก็ไม่เลว

“เรื่องนั้น......”

มู่เซิ่งไม่รู้จะตอบอย่างไรดี เขาจึงรีบเปลี่ยนเรื่องและกล่าวว่า “วันนี้ผมเจอเพื่อนร่วมชั้นสมัยมัธยมปลายของคุณ”

“เพื่อนร่วมชั้นสมัยมัธยมปลาย? พวกเขามีอะไรดี? ตอนนี้มีแต่การเปรียบเทียบฐานะเท่านั้น”

เจียงหว่านพ่นลมออกมาอย่างเย็นชา ไม่อยากจะเอ่ยถึงอีก

“ไม่ใช่เรื่องนั้น พวกเขาพูดถึงเรื่องงานเลี้ยงรุ่น คุณไม่ได้ไปร่วมงานเลี้ยงรุ่นนานแล้ว ปีนี้ผมอยากไปร่วมงานเลี้ยงกับคุณด้วย”

มู่เซิ่งกล่าว

“ไม่ไป!”

เจียงหว่านปฏิเสธทันที เพราะจางเหวินเจี๋ยจะไปร่วมงานเลี้ยงรุ่นด้วย เธอไม่อยากพบเขามากที่สุด

“งานเลี้ยงรุ่น พูดคุยแต่เรื่องว่าใครซื้อรถ ใครได้เป็นประธาน ไม่มีความหมายเลยสักนิด มีแต่ความฟุ้งเฟ้อ” เจียงหว่านถอนหายใจ “ถ้าคุณไป อาจจะกลายเป็นตัวตลก”

“ดังนั้น พวกเราเลยต้องไป”