บทที่ 73 ผู้มีฝีมือเหนือคนธรรมดา

สุรเสียงของมู่เซิ่งดังสนั่นราวกับสายฟ้าฟาด ทั้งดังกึกก้องไปทั่ว!

“มึงพูดว่าอะไรนะ? ให้กูโขลกหัวหรือ?”

ราวกับว่าหัวงูได้ยินเรื่องที่น่าขันที่สุดในใต้หล้าเรื่องหนึ่งแล้วก็ไม่ปาน ก่อนจะระเบิดหัวร่อออกมาในทันที “มึงถือดีอะไร? มึงคิดว่ามึงเป็นใคร กูจะบอกมึงให้นะ ถึงตอนนี้มึงจะโขลกหัวก็ตาม แต่มันก็สายไปแล้วเหมือนกัน!”

“เหลืออีกสิบวินาที” มู่เซิ่งสบตามองนาฬิกาข้อมือด้วยสายตาราบเรียบไปหนึ่งหน

ทว่าเขากลับหันศีรษะกลับไป ก่อนจะคว้ามือของฉู่อีอีมาจับเอาไว้แล้วเอ่ยอย่างอ่อนโยนว่า “ฉู่อีอี บ้านนี่เก่ามากเกินไปแล้ว ย้ายออกไปก่อนเถอะ ฉันจะหาที่อยู่แทนเธอเอง”

“อะ อืม...” ฉู่อีอีพยักหน้าขึ้นลงไปมาอย่างตะลึงงัน

ทั้งสองคนเปิดประตูออก ก่อนจะเดินไปยังตำแหน่งปากประตู

“ทำไม มึงคิดจะไปหรือ? หรือว่าไม่อยากให้เธอเห็นสารรูปที่มึงคุกเข่าลง?”

“ฮ่า ๆ ๆ ตอนนี้กูเข้าใจได้แล้วว่าทำไมถึงต้องให้เวลาสามสิบวินาที คือต้องการให้คนอื่นออกไปก่อน เพื่อไม่ให้ตัวเองต้องขายขี้หน้าสินะ”

หัวงูสบตามองท่าทางของมู่เซิ่งที่พาฉู่อีอีออกจากประตูไป ก่อนจะหัวเราะแล้วเอ่ยพูด หลังจากนั้นก็เดินเข้าไปหา มือข้างหนึ่งจึงหมายจะฉวยโอกาสไปคว้าเข้าที่หัวไหล่ของเขาเอาไว้ เพื่อต้องการที่จะกดมู่เซิ่งให้คุกเข่าลงไป

ปัง!

มือของหัวงูพึ่งจะยื่นออกไป จู่ ๆ มู่เซิ่งก็เบี่ยงตัวอย่างรวดเร็ว ก่อนจะกำมือขวาของเขาเอาไว้แน่น หลังจากนั้นก็ส่งไปทางด้านหน้าหนึ่งก้าว

กึก!

มือขวาของเขาส่งเข้าไปในรอยแยกระหว่างประตูเหล็กกับปากประตู ในตอนนั้นเอง ประตูเหล็กก็ปิดทับลงมาอย่างรุนแรง ในช่วงระยะเวลาเดี๋ยวกันนั้นเอง เสียงกระดูกที่ถูกบดละเอียดทำให้ทุกคนขนหัวลุกก็ได้ดังขึ้นที่ข้างใบหูของทุกคน

“อ๊ากกก! มือของกู มือของกู!”

ทั้งมือขวาแตกหักไปทั้งมือ หัวงูส่งเสียงร้องโหยหวนราวกับหัวใจฉีกทรวงอกแตก “เหี้ยเอ๊ย! ลุยเลย ทำให้มันตาย!”

สุรเสียงสิ้นสุดลง

เอ้อหู่ที่เป็นอันธพาลรูปร่างกำยำสูงใหญ่มากที่สุดคนหนึ่งก็พุ่งเข้าไปหามู่เซิ่งแล้ว มือกำกระบองเหล็กเอาไว้อยู่ ก่อนจะฟาดลงไปที่ศีรษะของมู่เซิ่งอย่างรุนแรง

อันธพาลทางด้านข้างเห็นสถานการณ์ดังนั้นแล้ว ทั้งก็เฮโลลุยเข้าไปด้วยเช่นเดียวกัน

หัวงูกำลังกุมมือที่หักเอาไว้อยู่ สบตามองไปยังฉากทั้งหมด มุมปากแสยะยิ้มร้ายออกมา

ต่อให้มึงจะสามารถสู้ได้อีกก็ตามเถอะ แต่จะสามารถสู้ชนะคนกลุ่มหนึ่งได้หรือ?

มู่เซิ่งไม่ได้กล่าวคำ ทว่าสิ่งที่ตอบกลับพวกเขานั้น มีเพียงหมัดในมือหมัดเดียวเท่านั้น!

ปัง!

เสียงดังสนั่นหนึ่งเสียงดังขึ้น ร่างกายของทุกคนล้วนนิ่งแข็งกันทั้งหมดในทันที เงาสายหนึ่งบินลอยออกมาจากริมฝีปากทันที เป็นเอ้อหู่เมื่อครู่นี้นี่เอง!

ผลัก!

ในที่สุดเอ้อหูชนเข้ากับโต๊ะน้ำชา แก้วชาที่อยู่ทางด้านบนหล่นแตกทันที เสียงตกกระทบดังสนั่นไปทั่วบริเวณ

สีหน้าบนใบหน้าของหัวงูแฝงไปด้วยความตะลึงทันที

เมื่อครู่นี้เขามองไม่ทันเสียด้วยซ้ำว่ามู่เซิ่งลงมืออย่างไร!

“ถึงเวลาแล้ว”

มู่เซิ่งสบตามองนาฬิกาข้อมือหนึ่งหน ก่อนจะสาวเท้ามุ่งหน้าออกตัวไปสองก้าว สายตาลอยตกกระทบไปบนร่างของหัวงู ทันทีที่เขาเปิดปากเอ่ยขึ้นมานั้นราวกับว่ากลายร่างเป็นดาบซามูไรเล่มหนึ่งเลยก็ไม่ปาน กลางนัยน์ตาดำขลับทั้งสองข้างมืดทมิฬเย็นยะเยือก จิตสังหารปรากฏตัวขึ้นมาในทันที

“กู...”

หัวงูละล้าละลังไม่ถึงหนึ่งวินาทีเท่านั้น!

ก่อนที่เขาจะคุกเข่าลงกับพื้นในทันที หลังจากนั้นก็โขลกศีรษะติดต่อกันดังปึก ๆ ๆ สามครั้ง ในหัวใจของเขามีลางสังหารที่รุนแรงชนิดหนึ่งว่าหากไม่คุกเข่าลงแล้วละก็ มีโอกาสสูงเป็นอย่างมากว่าเขาจะต้องตายที่นี่!

มู่เซิ่งกักเก็บจิตสังหาร ก่อนจะเช็ดไม้เช็ดมืออย่างไม่ใส่ใจ กล่าวว่า “ฉันหวังว่าหลังจากนี้จะไม่ไปปรากฏตัวต่อหน้าเธออีก มิฉะนั้น ตาย!”

“ไม่เด็ดขาดครับ จะไม่ทำอย่างเด็ดขาดเลยครับ”

หัวงูคุกเข่าอยู่บนพื้น ไม่กล้าเงยศีรษะขึ้น ก่อนจะเอ่ยพูดด้วยความตกใจหวาดกลัวอย่างไร้เทียบเทียมว่า “หลังจากนี้เธอจะเป็นบุคคลที่ผมเคารพครับ! หากพบเห็นเธอแล้วละก็ ผมก็จะจากไปทันที...”

“ไปกันเถอะ”

มู่เซิ่งเดินไปหยุดอยู่ที่ข้างกายของฉู่อีอี