บทที่ 91 นอนที่ไหน

ฟ้องตระกูลอู๋อย่างนั้นหรือ?

ทำลายสัญญาอย่างไร้เหตุผล ถึงแม้จะเป็นความผิดของตระกูลอู๋ แต่ถึงเหอซวี่จะเก่งกล้ามาแค่ไหน เขาก็ไม่กล้าไปฟ้องตระกูลอู๋หรอก

ขอเพียงแค่ตระกูลอู๋ยินยอมเช่นชอบเท่านั้น ก็จะมีคนจำนวนมากปรากฏกายเพื่อแย่งกันจัดการกับเหอซวี่อย่างนับไม่ถ้วน ต่อหน้ายักษ์ใหญ่อย่างตระกูลอู๋ เขาก็เป็นเพียงแค่กุ้งแห้งตัวหนึ่งเท่านั้น จะกล้าตั้งตัวเป็นปรปักษ์ต่อตระกูลอู๋ได้อย่างไร?

ในตอนนี้เอง อู๋หยู่เหวินยังคงคุกเข่าอยู่บนพื้น กล่าวขอโทษขอโพยต่อมู่เซิ่งไม่หยุด ตอนนี้ทุกคนต่างก็ชำเลืองมองกันอยู่ตรงหน้าทั้งสิ้น คิดอยากที่จะเปิดปากขึ้นมา ทว่ากลับเอ่ยคำใดไม่ออก

เจียงหว่านมองมู่เซิ่งที่นั่งอยู่ข้างกายเธอซึ่งสงบ เธอรู้สึกเพียงแค่ว่าสมองกำลังส่งเสียงระเบิดตูมขึ้นมา แต่ยังคงไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไร

ประมุขตระกูลชั้นหนึ่งที่องอาจทรงอำนาจ

กลับคุกเข่าด้วยสภาพเช่นนี้ต่อหน้าสามีตนเองเนี่ยนะ?

สวรรค์!

“เอ่อ พี่จ้าว ในบ้านฉันมีธุระอยู่นิดหน่อย ขอตัวกลับไปก่อนนะคะ”

“ใช่ค่ะพี่จ้าว ก่อนหน้านี้ที่ผิดใจต่อมากมาย พี่ได้โปรดให้อภัยเถอะนะคะ”

“ยินดีต้อนรับพวกพี่มาเป็นแขกที่บ้านของฉันในหนหน้านะคะ ฉันจะต้อนรับอย่างอบอุ่นแน่นอนค่ะ”

หลังเหล่าเพื่อนนักเรียนต่างก็ชำเลืองมองหน้ากัน ทุกคนต่างก็เปิดปากเอ่ยขึ้นมากันทีละคน

เนื่องด้วยอู๋หยู่เหวินที่เอ่ยปากกล่าวขึ้นมาและท่าทีทรงอำนาจเผด็จการอย่างถึงที่สุดของมู่เซิ่งที่ได้ประจักษ์ต่อหน้าทุกคนไปเป็นที่เรียบร้อยตั้งนานแล้ว ทุก ๆ คนต่างกำลังวิตกว่าก่อนหน้านี้เคยเย้ยหยันตระกูลของพวกเขามาก่อนนั้น ในภายหลังจะต้องถูกคิดบัญชีอย่างแน่นอน หลังจากนั้นก็จะถูกหาเรื่องหาราวเข้า

ถึงแม้ว่าสำหรับการเยาะเย้ยถากถางของพวกเขาในตอนก่อนหน้านี้นั้น เดิมทีมู่เซิ่งจะไม่แคร์เลยก็ตาม

ทว่าในเมื่อตอนนี้มีตัวอย่างเป็น ๆ ให้ได้เห็นกันอยู่ชัด ๆ แล้ว ตอนนี้พวกเขาจึงไม่กล้าที่จะแตะต้องมู่เซิ่งอีกแล้ว

ดังนั้นทุก ๆ คนจึงร่นถอยไปราวกับสายน้ำก็ไม่ปาน

ในคฤหาสน์จึงเหลือเพียงแค่อู๋หยู่เหวินที่กำลังคุกเข่าอยู่บนพื้น ยังมีมู่เซิ่ง เจียงหว่าน และจ้าวหลินกันอยู่สี่คน

บรรยากาศคับแคบคาดคั้นคนจนน่าเวทนา ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ จ้าวหลินเองก็ไม่กล้าเอะอะโวยวายอีก จึงกล่าวว่าเธอออกไปสูดอากาศโปร่งเสียหน่อย หลังจากนั้นก็ลากเจียงหว่านออกจากบ้านไปทันที

“คุณชายมู่ครับ...”

มือทั้งสองข้างของอู๋หยู่เหวินกำลังสั่นเทาและยังคงคุกเข่าอยู่ตรงหน้ามู่เซิ่ง เขาเป็นสุนัขของตระกูลมู่ หากมู่เซิ่งไม่เปิดปาก เขาก็ไม่กล้าลุกขึ้น!

“ลุกขึ้นเถอะครับ”

มู่เซิ่งกล่าวอย่างราบเรียบ

บอกตามตรง เขารู้สึกว่า “การแสดง” แสร้งว่าจงรักภักดีของอู๋หยู่เหวินพรรค์นี้มันเกินไปหน่อย แต่ก็ดีที่ทำให้เหล่าญาติพวกนั้นของจ้าวหลินตกใจเตลิดกันไปได้ ไม่ให้พวกเขามาสร้างความวุ่นวายให้กับตนเองได้อีกในหลังจากนี้ต่อไป

“ขอบคุณครับคุณชายมู่”

อู๋หยู่เหวินลุกขึ้นยืน ยืนอย่างเจียมเนื้อเจียมตัวตรงหน้ามู่เซิ่ง

หลังครู่หนึ่ง เขาพูดกับมู่เซิ่งว่า “คุณชายมู่ครับ ของที่คุณสั่งการให้ผมกับตระกูลกู่หานั้น ผมหาทั่วทั้งเจียงหนานมารอบหนึ่งแล้วครับ แต่ยังหาไม่พบสิ่งนี้เหมือนกัน”

“หินหยาบตี้หวังลู่ที่มีมูลค่ามากที่สุด ยังไม่ผ่านการเจียระไนมาก่อน ผมสืบมาแล้ว มีเพียงเมืองเยียนจิงเท่านั้นที่มีของจำพวกนี้ ทว่าพวกเขาไม่มีใครไม่ซ่อนมันเอาไว้ในตระกูล จากความสามารถของพวกเราแล้ว เดิมทีก็เอามาถึงมือไม่ได้เลยครับ”

“แต่ตระกูลกู่มีข่าวสารมาเรียบร้อยแล้ว ว่าในช่วงสองสามวันนี้ที่อาคารปี้ลั่วจะมีการจัดงานประเมินวัตถุล้ำค่าที่ตระกูลชั้นหนึ่งเท่านั้นสามารถเข้าร่วมได้ หนึ่งในนั้นนอกจากการประมูลวัตถุโบราณแล้ว ยังมีหินหยาบ (หินที่ยังไม่ผ่านการขัดมัน) ด้วย ได้ยินมาว่ามีหินหยาบที่มีมูลค่ามหาศาลอยู่หลายก้อนเลยทีเดียว หนึ่งในนั้นมี หยกจักรพรรดิ”

“คุณชายมู่ครับ ตอนนี้ผมส่งคนไปกว้านซื้อหินหยาบมูลค่ามหาศาลเหล่านั้นมาจนหมดเป็นที่เรียบร้อยแล้วครับ”

อู๋หยู่เหวินกล่าว

หินหยาบมูลค่ามหาศาลเหล่านี้ บวกเข้าด้วยกันแล้วมีราคาสูงถึงหลายพันล้าน หากต้องการที่จะค้าขายแล้วละก็ แทบจะต้องนำเงินทุนหมุนเวียนทั้งหมดของตระกูลอู๋มาจ่ายเลยทีเดียว ทว่าอู๋หยู่เหวินกลับไม่มีความลังเลใด ๆ เลยแม้แต่น้อย เป็นเพราะว่าทุกสิ่งทุกอย่างมันล้วนคุ้มค่าทั้งสิ้น!

“ไม่จำเป็นแล้วครับ”

มู่เซิ่งส่ายหน้าไปมา

ในช่วงเวลาก่อนหน้านี้ เขากับสวีเจ๋อปิงได้หารือกันมาก่อนแล้ว

จากสิ่งที่เขาบรรยายออกมาจากปาก มู่เซิ่งก็ทราบแล้ว ว่าบิดาของตนเองเป็นโรคเส้นเลือดตีบอย่างกะทันหันและหาพบได้ยากเป็นอย่างมากชนิดหนึ่ง โรคที่กะทันหันเช่นนี้จำเป็นที่จะต้องใช้หินหยาบ หยกจักรพรรดิ มาทำเป็นยาจึงจะสามารถรักษาได้ บิดาเจ็บป่วยเสี่ยงอันตราย เรื่องนี้จะประมาณเลินเล่อไม่ได้อย่างเด็ดขาด มู่เซิ่งจึงจำเป็นที่จะต้องเป็นคนมุ่งหน้าไปเองถึงจะวางใจลงได้

“อีกสักวันสองวันคุณรับผมไปก็พอแล้วล่ะ” มู่เซิ่งกล่าว

“ได้ครับ ผมจะไปเตรียมตัวประเดี๋ยวนี้เลยครับ”

อู๋หยู่เหวินรีบพยักหน้าก่อนจะกล่าวลาไปทันที