บทที่115 จะแจ้งหมดจด

ออกมาจากห้องเหมาส่วนตัวแล้ว มู่เซิ่งมาถึงหน้าประตูห้องที่ผู้จัดการบอกไว้ ที่หน้าประตูมีชายชุดดำยืนอยู่สองคน สายตาคอยกวาดมองคนที่เดินผ่านรอบข้างอย่างระแวดระวัง

จริงดั่งว่า ที่จางเสวียนหลงพูดไว้ไม่ผิด เย่ปู้เฟิงคนนี้ละเอียดสุขุมมาก ไม่ว่าจะทำอะไรอยู่ จะต้องมีการ์ดคอยดูแลอยู่รอบด้าน โดยไม่กลัวว่าการ์ดจะได้ยินเสียงอะไรพวกนี้ ไม่รู้สึกเคอะเขินกันมั่งไงไม่รู้

มู่เซิ่งแกล้งทำเป็นว่าเดินผ่าน มุ่งหน้าเดินตรงไปที่ประตู

การ์ดสองคนนั้นมองเห็นตัวมู่เซิ่ง วางมาดขรึมเข้มขึ้นมา สายตาจ้องจับอยู่ที่ตัวมู่เซิ่ง

หอจินหม่าเป็นสถานบันเทิงระดับสุดยอด บนชั้นที่สามนี้จะไม่มีการติดตั้งกล้องวงจรปิด เพื่อความเป็นส่วนตัวของลูกค้า ฉะนั้นกับแขกที่ผ่านไปมา การ์ดจะต้องระวังอย่างที่สุด แต่ผู้ที่มาที่นี่ได้นั้นไม่รวยมากก็ต้องบารมีสูงมาก พวกเขาก็ไม่กล้าเข้าไปขวางกั้นโดยพลการได้

ในสายตาของเขาทั้งสอง มู่เซิ่งที่อยู่เบื้องหน้า เดินผ่านไปอย่างสงบเงียบเรียบเฉย

“ก็น่าจะเป็นคนที่มาหาเที่ยวอีกคน”

การ์ดทั้งสองมองตามหลังมู่เซิ่งพ้นไป ถอนใจโล่งไปอีกเปลาะ

ซูว์！

แต่ทว่าเพียงชั่วแวบที่เขาผ่อนคลายลง มู่เซิ่งหันกลับมาอย่างเฉียบพลัน มือที่สะบัดขึ้น ตรงบริเวณคอหอยของทั้งสองคน ปรากฏเป็นแนวรอยเลือดสดแดงฉาน

การ์ดทั้งสองเหลือกตาโต คิดจะออกเสียงพูดก็เป่าลมออกมาไม่ได้แล้ว พิงอยู่กับกำแพง แล้วก็เงียบเสียงไป

ภายในห้อง

ชัดเจนว่าเย่ปู้เฟิงเพิ่งตื่น กำลังนอนบิดขี้เกียจบนเตียง ใช้โทรศัพท์อยู่ “คุณพ่อ ท่านวางใจเถอะ ผมได้มาถีงเจียงหนานแล้ว มีหมานหนิวกับหั่วจีลงมือด้วยกันสองคน ไอ้มู่เซิ่งนั่นตายแน่ไม่ต้องสงสัย！”

“ครับ ๆ ๆ ผมจะให้พวกมันเอาศพมู่เซิ่งกลับมาด้วย”

“ฮ่า ๆ รอให้มู่เซิ่งกับพ่ออายุสั้นของมันตายแล้ว บ้านตระกูลมู่ ยังจะไม่ใช่ของพวกเราหรือ？วางใจได้เลยคุณพ่อ คุณมู่เฉินเทียนนั่นมันสมใจมันไปได้ไม่นานแล้วแหละ！”

คลิก--------

ในเวลาเดียวกันนั้นเอง ลูกบิดประตูได้ถูกบิดเปิด มู่เซิ่งผลักประตูเดินเข้ามา

“เชียส ทำไมมากันช้านักวะ？รีบจัดการแก้ผ้ากันเองแล้วรีบขึ้นมา เวลาผมมันยุ่งมากนะ”

เย่ปู้เฟิงต่อว่าไปอย่างไม่หันกลับไปมองเลย มือคงยังประคองโทรศัพท์อยู่

“คุณพ่อ ผมกำลังทำอะไรอยู่หรือ？ผมก็ยุ่งอยู่กับงานวางแผนนี่ไง ท่านไม่ต้องห่วง ถึงแม้ถ้าหมานหนิวกับหั่วจี เกิดมีอะไรผิดพลาด ผมก็ยังมีแผน ‘บี’ ท่านวางใจไปได้เลยเต็มหัวใจทั้งหนึ่งร้อยยี่สิบ”

เย่ปู้เฟิงปิดเครื่องโทรศัพท์ เห็นว่าหญิงที่เรียกมาทำไมยังไม่เห็นทำอะไร อดไม่ได้จึงหันหน้ากลับไปดู มองไปกลายเป็นมู่เซิ่งที่เดินเข้ามา ทำเอาตัวแข็งทื่ออยู่กับที่

“เซอร์ไพร้ส์มากสินะ？”

มู่เซิ่งยิ้มอย่างเย็นชา

“แก.......”

เย่ปู้เฟิงถึงกับหน้าถอดดสี กระโดดขึ้นจากเตียงอย่างฉับพลัน พุ่งตัวไปทางหน้าต่าง

ความเร็วของเขาสูงมาก จัดว่าระดับฝีมือ แต่ฝีมือระดับนี้ต่อหน้ามู่เซิ่ง มันก็แค่ก้อนแป้งเปียก ไม่พอมือเอาเลย เขาขยับเอียงตัวนิดหนึ่ง ขาก็เตะใส่เย่ปู้เฟิงล้มกลับอยู่ที่เตียง

เย่ปู้เฟิงมือกุมท้องกระอักลมออกมา ใบหน้าขาวซีดเป็นแป้ง แข้งของมู่เซิ่งที่อัดมานี้แรงจัด เขาถึงกับรู้สึกกระดูกกระเดี้ยวจะถูกเตะหักหมดไปทั้งตัว

“อย่าฆ่าผม ทั้งหมดนี้พ่อบุญธรรมของผมเป็นคนทำ ไม่เกี่ยวกับผมเลยนะ！”

เย่ปู้เฟิงดูท่าก็รู้ว่าวิบากกรรมนี้รอดยาก รีบคุกเข่าลงกับพื้น โขลกหัวกับพื้นดังปึง ๆ ๆ ต่อหน้ามู่เซิ่ง “คุณมู่เซิ่ง ไม่ใช่ผมติดฆ่าคุณ เป็นบ้านตระกูลมู่ที่จะฆ่าคุณ ผมเป็นแค่คนนำส่งคำสั่ง ผมไม่รู้เรื่องเลยจริง ๆ นะครับ”

“ที่แกพูดว่าแผนBนั่นมันอะไรของแก？”

มู่เซิ่งใช้มือบีบคอแถวกระเดือก ยกขึ้นจนตัวลอย

ความรู้สึกเริ่มจะขาดลมหายใจ ความตายกำลังโถมเข้ามาหา เย่ปู้เฟิงร้องอย่างกลัวสุดขีด “อย่าฆ่าผม ผมบอก ผมจะบอก！”