บทที่186 ไอ้ขยะที่อาศัยเกาะกินกับผู้หญิง

“เฉินเสวียลี่ แกพูดเรื่องอะไรของแก แกหน้าใหญ่แค่ไหน ขนาดเจ้านายฉันจะส่งของขวัญให้？”

ประโยคเดียวของหลี่หราน เหมือนฟ้าผ่าลงมา เสียงระเบิดลั่นกันจนแต่ละคนตาค้าง

เสียงหลี่หราน จากอีกฟากโทรศัพท์ เหมือนเปลี่ยนไปเป็นคนละคน ไม่มีถ้อยทีถ้อยอาศัยอย่างเกรงใจ มาดเถ้าแก่ใหญ่เต็มตัว คำพูดที่ออกมานี้ ทำให้เฉินเสวียลี่เสียหน้าไปอย่างหมดรูป ยืนอึ้งอยู่กับที่ ทำหน้าเหมือนกินเอาขี้เข้าปาก

ในสายตาของเขา มู่เซิ่งเป็นผู้ชายที่คนตระกูลกู่ยังให้ความเคารพยำเกรง อย่างแค่เฉินเสวียลี่ กล้าบอกว่าอำพันทะเลเป็นของที่เขามอบให้ จะหาที่ตายหรือไงกัน！

ที่รู้สึกคาดคิดกันไม่ถึงก็ต้องเป็นพวกบรรดาญาติ ๆ ทั้งหลาย พวกเขารู้สึกแต่ว่า มีแต่เพื่อนของเฉินเสวียลี่เท่านั้น ที่เป็นไปได้ในการจะมอบของขวัญล้ำค่าขนาดนี้ได้ แต่ตามรูปการณ์ที่เห็น หรือว่าพวกเขาคิดผิดไปแล้ว？

แต่ทว่า ของขวัญล้ำค่าระดับนี้ นอกจากเฉินเสวียลี่แล้ว ยังมีใครจะมีปัญญาทำได้？

จ้าวเหมยเหมยอดไม่ได้ต้องถามไป “ท่านประธานหลี่ ที่ท่านพูดนั้นหมายความว่ายังไง？หรือว่า ท่านไม่ใช่เป็นเพื่อนซี้กับเฉินเสวียลี่หรือ？”

“นั่นสิ.......”

ถงเสว่เหมยก็ให้รู้สึกสมองเคว้งคว้างไปหมด ก็ถามไปจากข้าง ๆ อย่างซื่อ ๆ

หลี่หรานหัวเราะเยือก ๆ พูดอย่างเหยียด ๆ “เพื่อนซี้？ฉันก็ยอมรับได้นะ เฉินเสวียลี่เคยช่วยชีวิตฉันไว้จริงอยู่ แต่หลายปีมานี้ ที่ฉันให้เขาไปก็มากพอแล้วนะ รวมทั้งบริษัทที่เขาเปิดนั่น ฉันก็ลงทุนให้ไปหลายล้านแล้ว ถ้าจะว่ากันตามบุญคุณจริง ถึงขณะนี้ ฉันก็ไม่ได้ติดค้างอะไรเขาแล้วเลยนะ！”

คำพูดนี้ ทำเอาคนทั้งหมดที่อยู่ผวา บริษัทของเฉินเสวียลี่ ถึงกับเปิดขึ้นมาจากการช่วยของหลี่หรานเลยหรือ？

เฉินเสวียลี่นั้นแต่ไหนแต่ไรมา มีแต่คุยว่าด้วยความขยันของตัวเขาเอง ถึงเปิดบริษัทนี้ขึ้นมาได้ไม่ใช่หรือ？

“เสวียลี่ เรื่องเป็นยังไงกันนี่？”

“นั่นสิ ไหงกลายเป็นแบบนี้ไปได้？”

ญาติ ๆ ที่อยู่รอบข้างต่างคนต่างถามนู่นถามนี่กัน เฉินเสวียลี่ได้แต่ก้มหน้าเฉย เงียบเสียงไม่กล้าพูดอะไร

ที่หลี่หรานพูดนั้นถูกต้อง

ถ้าไม่ใช่เพราะหลี่หราน ก็ไม่มีทางจะมีตัวเขาในวันนี้ได้ และในหลายปีที่ผ่านมานี้ เขาก็รู้สึกอยู่ว่าได้รบกวนหลี่หรานมามากพอแล้ว ในครั้งนี้ หากไม่ใช่เพราะจ้าวเหมยเหมยเสนอมา เขาก็คงไม่มาขอความช่วยเหลือจากหลี่หรานเอง

แต่เขาก็คิดไม่ถึงเลยว่า มาครั้งนี้ กลับทำเอาหลี่หรานพลิกหน้าจากมิตรกลายเป็นศัตรูกันได้！

บรรยากาศรอบบริเวณ ตกอยู่ในสภาพกระอักกระอ่วน

“ท่านประธานหลี่ ผมพูดผิดไปเองครับ ขอท่านได้โปรดอภัย” เฉินเสวียลี่กล่าวคำขอโทษ

เขามองไปที่จ้าวเหมยเหมยกับถงเสว่เหมย ดูจากแววตาก็เห็นถึงภาพลักษณ์ของเขาในใจของพวกเธอนั้น จะต้องถูกกระทบกระเทือนจากเหตุการณ์ในครั้งนี้แน่นอน แต่ถึงจะยังไงก็แล้วแต่ เขาถึงยังไงก็ยังจะต้องขอโทษ

ด้วยเพราะว่า เขาจะกระทบกระทั่งหลี่หรานไม่ได้เด็ดขาด

“ขอโทษคงไม่ต้องนะ แต่ผมคงช่วยคุณได้ถึงแค่นี้แล้วแหละ น่าจะเต็มที่แล้วนะ ต่อไปคุณต้องดูแลด้วยตัวเองให้ดีแล้วนะ” หลี่หรานพูดอย่างหมดสิ้นใยดีจากโทรศัพท์อีกด้านหนึ่ง

“ขอคุณท่านประธานหลี่มากครับ” เฉินเสวียลี่พูดด้วยความรู้สึกมีเลือดซิบ ๆ อยู่ในใจ

ความหมายของที่บอกว่าต้องดูแลด้วยตัวเองให้ดีแล้วนะ นั่นก็คือต่อแต่นี้ไปถ้าเขาจะมีเดือดร้อนอะไร หลี่หรานจะไม่ช่วยอะไรเขาอีกแล้ว！

แต่ทว่า ก็ยังดีกว่าพลิกหน้าจากมิตรกลายเป็นศัตรูนะ เฉินเสวียลี่ได้แต่ปลอบใจตัวเอง

ในขณะที่หลี่หรานกำลังจะตัดสายโทรศัพท์ จ้าวเหมยเหมยก็โพล่งออกมาในทันที รีบพูดออกไปว่า “ประธานหลี่ ในเมื่อของขวัญชิ้นนี้ไม่ได้เกี่ยวกับเสวียลี่ คุณน่าจะบอกพวกเราได้นะ ตกลงใครเป็นคนให้มา？”

“นั่นสิ ใครเป็นคนให้มากันแน่”

บรรดาญาติ ๆ ต่างก็พากันสงสัย คนที่อยู่ในที่นี้ จะมีใครอีกที่จะมีความสามารถขนาดนั้น ส่งของขวัญได้ในระดับนี้

“เป็นเพื่อนของคุณมู่เซิ่งครับ” หลี่หรานทิ้งคำพูดนี้ไว้ แล้วตัดสายโทรศัพท์

“คือเพื่อนของมู่เซิ่งให้มา？”

เจียงหว่านหันหน้ามาขวับ คิดถึงกู่ชิงเสวียนที่เจอกันเมื่อวานขึ้นมาในทันที ที่แท้ของขวัญชิ้นนี้เธอเป็นคนส่ง ของล้ำค่าขนาดนี้ ตระกูลกู่ ช่างไม่ได้เห็นคุณค่าของเงินเอาเลยนะ

“มู่เซิ่ง เพื่อนคุณนี่ มีเงินมากจริงนะ” เจียงหว่านย่นคิ้ว อารมณ์หึงเต็มหน้า

“คุณเมียจ๋า ด้วยเพราะในโครงการของมู่ซื่อ กรุ๊ปก่อนหน้านี้ ได้ช่วยตระกูลกู่ไปเที่ยวหนึ่ง ฉะนั้นพวกเขาจึงได้ยืนยันจะส่งของขวัญมาให้ นี่เป็นความตั้งใจของเขาเอง ฉันก็ทำอะไรไม่ได้นะ” มู่เซิ่งพูดอย่างเสียไม่ได้

ในข้อเท็จจริง ถ้าเขาไม่ได้ปรามไว้ ชองกำนัลงานแซยิดนี้ น่ากลัวต้องมีหมื่นล้านขึ้นไป

โครงการเขตซีไห่ ตระกูลกู่ก็มีร่วมด้วย คิดมาถึงเรื่องนี้ เรื่องส่งของขวัญนี้ก็ไม่น่าจะต้องเข้าใจยาก