บทที่191 จับมันโยนลงไป

“ไม่เป็นไร ลูก พวกเราไปกันก่อน！แต่เงินสี่ล้านนี่ แม่ไม่มีทางยอมให้มู่เซิ่งเอาไปแน่！” จ้าวเหมยเหมยขบเขี้ยวเคี้ยวฟันพูด

มู่เซิ่งให้เก่งกาจมากอิทธิพลแล้วจะทำไม？เขาก็ได้แต่ข่มขู่เราเองไปเท่านั้น มู่เซิ่งมีหรือกล้าที่จะฆ่าเธอ？

และยิ่งกว่านั้น มู่เซิ่งก็เป็นคนแย่งเอาเงินสี่ล้านที่เดิมต้องเป็นของพวกเขาไป เงินก้อนนี้ เธอจะต้องหาทางเอากลับให้ได้！

“ถงเสว่เหมย แม่เคยได้ยินว่าเธอรู้จักกับพี่ใหญ่คนหนึ่งในพวกกลุ่มสีเทา เธอไปขอร้องเขาหน่อย ให้เขาไปกระทืบไอ้มู่เซิ่งสักที เสร็จแล้ว จัดการชิงเอาเงินที่อยู่ในมือมันคืนมา เป็นยังไง？” จ้าวเหมยเหมยพูด

“ได้ค่ะ คุณแม่ หนูรู้จักเขา เขาอยู่ที่เจียงหนาน พรุ่งนี้พวกเราไปหาให้เขาช่วย！” ถงเสว่เหมยรับปากไปทันที

ผู้ชายคนนี้ เป็นเพื่อนชายคนก่อนหน้านี้ของเธอ ชื่อเจียงหง เล่น ๆ กันระยะหนึ่งแล้วก็ทิ้งเธอไป แต่ทั้งสองก็ยังมีติดต่อกันอยู่ คิดว่าใช้เงินสักหน่อยไปขอเขาช่วย น่าจะไม่มีปัญหา

“คุณเมียจ๋า คิดว่าไม่งั้นก็ช่างมันเถอะ......” ถงมู่อยู่ข้าง ๆ พูดขึ้นมาอย่างแหยง ๆ

ในใจของเขา คิดถึงการที่จะทำแบบนี้ ให้ความรู้สึกมีลางไม่ดีอยู่ตลอด

“ช่างมัน？เอาอะไรมาพูดว่าช่างมัน！เธอนี่ก็พวกขยะ ถูกเขารังแกแล้วยังคิดจะช่างมัน พูดเป็นแต่แบบนี้ มีแต่จะทำให้คนบ้านของมู่เซิ่งยิ่งทำเชิดจมูกมากขึ้น！” จ้าวเหมยเหมยขมึงตาจ้องใส่ พูดด้วยเสียงกร้าว

“เฮ้อ.......” ถงมู่ส่ายหน้า ถอนหายใจเฮือกหนึ่ง

เขาก็รู้อยู่ ตั้งแต่ต้นจนจบ มีแต่จ้าวเหมยเหมยเป็นต้นตอหาเรื่อง เชิดจมูกขึ้นหน้าตลอด ถ้าไม่ใช่เมียเขาคนนี้ทำเกินไป พวกเขาทั้งบ้าน ก็คงไม่ตกอยู่ในสภาพต้องมาลงเอยแบบนี้

แต่โดยประจำอยู่ทุกวัน เขาถูกจ้าวเหมยเหมยด่าว่าจนกลัวหงอแล้ว เรื่องพวกนี้ ถงมู่เองได้แต่ซุกเก็บไว้ในใจ พูดออกมาไม่ได้

“ช่วงนี้ ที่บ้านผมมีงานหน่อย ผมต้องแวะไปที่บ้านดูสักหน่อย ไว้พวกคุณหาคนทำธุระกันเสร็จแล้ว ผมค่อยกลับมานะ” ถงมู่หาข้ออ้างพูดไป

“ไสหัวไปเลย เรื่องแบบนี้ไม่มีแกก็ไม่ได้แตกต่างอะไรกัน！” จ้าวเหมยเหมยก็มอง ถงมู่ทะลุอยู่แล้ว พูดด้วยเสียงแค่นหัวเราะเย้ย

ถงเสว่เหมยก็ส่ายหน้าถอนหายใจ

พ่อของตัวเองแท้ ๆ ทำไมทำตัวเป็นเศษขยะถึงขนาดนี้ไปได้หนอ？

กลับไปถึงบ้าน จ้าวเหมยเหมยพบว่า ของในบ้านเธอทั้งหมด ได้ถูกบรรจุใส่หีบห่อไว้แล้วทิ้งออกมาอยู่ข้างนอก สภาพแบบนี้ ก็เหมือนกับวันนั้นที่เธอไล่คนทั้งบ้านของมู่เซิ่ง รูปแบบเหมือนกันอย่างลอกมา

จ้าวเหมยเหมยโกรธเจียนบ้า คนกลุ่มนี้ ถึงกับกล้าเข้ามายึดครองบ้านของเธอ！

เธอโวยวายขึ้นมาลั่น ทันทีนั้นก็มีกลุ่มรปภ.ที่อยู่รอบข้างเข้ามาตามเสียง แล้วก็ถูกหิ้วปีกพาตัวออกไป ชี้แจงให้รับรู้ว่ากำลังจะเริ่มลงมือทำงาน ขอให้บุคคลภายนอก อย่าได้เข้ามาในบริเวณเขตจำกัด

“จ้าวเหมยเหมย เธอเป็นอะไรไปล่ะ รอมาเสียตั้งนาน ในที่สุดเขตย่อยของพวกเราก็ถูกเวนคืนจนได้แล้ว เธอคงดีใจมากใช่ไหม？”

“ใช่สิ ฮ่า ๆ ๆ ห้องเดียวของฉันได้มาตั้งสองล้านกว่า พอไปซื้อบ้านหลังกำลังดีแล้ว ยังมีเงินเหลืออีกเพียบ ของเธอมีตั้งสองหลัง อย่างน้อยก็สี่ล้านเลยสินะ？คืนนี้เล่นไพ่นกกระจอกกันนะ？คืนนี้ฉันว่าจะจ่ายให้มันมือสักหน่อย！”

พวกเพื่อนบ้านได้รับแจ้งกันแล้ว แต่ละคนหน้าชื่นตาบานมาพูดคุยต่อหน้าจ้าวเหมยเหมยกัน

ในวันธรรมดาที่ผ่านมา จ้าวเหมยเหมยมักจะคุยอวดต่อหน้าพวกเขาจนเคย ตอนนี้กลับล่มจมไม่มีเหลือทั้งเงินทั้งบ้าน เรื่องที่น่าอับอายแบบนี้ เธอจะเล่าออกมาให้พวกฟังได้ยังไง

ได้แต่แค่นหัวเราะเยือก ๆ “อ๋อใช่ พวกเราวันนี้จะไปเจียงหนานกัน”

ตอนนี้บ้านก็หลุดไปแล้ว จะอยู่ก็ไม่มีที่จะอยู่ จ้าวเหมยเหมยเองก็ไม่คิดจะอยู่ที่นี่อีกต่อไป สองคนกับถงเสว่เหมย ก็รีบพากันเดินทางไปเจียงหนาน

ภายในบริเวณสังเวียนมวยใต้ดินของจางเสวียนหลง

มู่เซิ่งกลับมาถึงเจียงหนาน ก็ได้รับโทรศัพท์จากจางเสวียนหลง อีกฟากโทรศัพท์บอกว่า เตาจั๋วได้รับบาดเจ็บ

ฉะนั้น มู่เซิ่งจึงปลีกเวลาตอนกลางคืนเดินทางไป ตั้งใจเข้ามาดูให้รู้สภาพเท็จจริง

เท่าที่ตัวเขาเองรู้มา เตาจั๋วนั้นถึงแม้ฝีมือจะมาเทียบเขาไม่ได้ แต่อย่างน้อยก็เทียบเท่าได้กับนักบู๊ระดับปรมาจารย์อย่างโอวหยางฟู่เช่อแล้ว นอกจากพวกยอดฝีมือถือสันโดษลงมือเอง น่าจะไม่มีใครทำร้ายเตาจั๋วถึงบาดเจ็บได้

ที่ทำให้มู่เซิ่งรู้สึกแปลกใจอีกก็คือ พอเขามาถึงสังเวียนมวยใต้ดินแล้ว กลับได้เจอกับคนที่รู้จักคุ้นเคยกันอยู่คนหนึ่ง เซียวผิง

ไอ้หมอนี่โดนตบหน้าตอนอยู่ที่บ้านตระกูลหลิ่วแล้ว เก็บความแค้นต่อมู่เซิ่งอย่างเข้ากระดูก ตอนนี้พอเห็นมู่เซิ่งเข้า ก็รู้สึกคาดไม่ถึง ที่เขามานี่ เพราะทางบ้านของเขายากนักที่จะปล่อยให้เขาออกจากบ้านได้ ก็เตรียมที่จะมาระบายอารมณ์ให้ได้ผ่อนคลายหน่อย ไม่คิดว่ามู่เซิ่งจะส่งตัวเองมาขึ้นเขียงได้

“มู่เซิ่ง ช่างเหมาะเจาะดีแท้！” เซียวผิงยิ้มเยือก ๆ เดินตรงเข้ามา

ถูกขังตัวอยู่กับบ้านหนึ่งเดือน นานยิ่งกว่าที่ตระกูลไป๋อีก เล่นเอาเซียวผิงถูกขังเสียเกือบบ้า ในหนึ่งเดือนที่ผ่านมา เรื่องที่เกิดอะไรขึ้นข้างนอก เซียวผิงก็เลยไม่ได้รู้เรื่องเอาเลย

“ฟลุ๊คจริง ไม่คิดว่าอยู่ที่นี่ ก็ยังพบคุณได้อีก” มู่เซิ่งแค่นหัวเราะชืด ๆ