บทที่282 อาคันตุกะ

“น้ำ......ฮันนีมูน？” แก้มที่ใบหน้าเจียงหว่าน ระเรื่อแดงขึ้น

ตามหลักทั่วไปแล้ว หลังงานของคู่แต่งงานใหม่ทุกคู่ มักจะต้องมีเวลาเดินทางไปฮันนี่มูนกันเดือนหนึ่ง และในช่วงเวลานั้น ก็คือช่วงดื่มฮันนีมูน แต่ทว่าในตอนที่มู่เซิ่งแต่งงานกับเจียงหว่านนั้น เป็นการจัดการโดยเจียงเจิ้งจื๋อเองคนเดียวทั้งสิ้น ส่วนตัวเจียงหว่านเองก็ไม่ได้ยินยอมจะแต่งงานกับมู่เซื่งด้วยซ้ำ

และก็ด้วยความยินยอมกันแบบนี้ จึงกลายเป็นชนวนเรื่องตลก ที่สืบเนื่องมาจากพิธีสมรสในครั้งนั้น คนทั้งหมดใช้มู่เซิ่งสร้างเป็นเรื่องราวขำขัน งานพิธีสมรสถูกจัดขึ้นลวก ๆ คงทำอย่างขอไปทีแล้วจบลง

ฉะนั้น งานแต่งงานกันในครั้งนั้นไม่ได้มีอะไรไว้เก็บเป็นที่ระลึกได้ ไม่มีถ่ายภาพคู่ชุดวิวาห์ ไม่มีการดื่มฮันนีมูน รวมแม้กระทั่งแหวนแต่งงานก็ยังไม่ได้ซื้อ นี้ก็คือสาเหตุที่มู่เซิ่งพูดว่าอยากจะทำชดเชย

“งานแต่งงานครั้งก่อนนี้นั้น เป็นรอยด่างปมด้อยในใจด้วยกันมาตลอด แต่ผมก็คิดอยู่ตลอดว่าจะชดเชยกลับมา ทั้งจะจัดพิธีแต่งงานอีกครั้ง ประกาศไปให้รู้ทั่วทั้งเมืองเจียงหนาน ให้การแต่งงานกับผม เป็นเรื่องที่เธอมีความสุขที่สุดในชาตินี้” มู่เซิ่งพูดพร้อมกับบีบมือเจียงหว่านแน่น

“ความจริง ฉันก็มีความสุขมากที่สุดแล้ว” เจียงหว่านพูดเสียงค่อย ๆ ก้มหน้า ซึ่งตอนนี้แดงลงไปทั้งคอแล้ว

“ยังไม่พอ ผมจะเอาสิ่งที่พร่องไปในใจเธอก่อนหน้านี้ ชดเชยให้ทั้งหมด！” มู่เซิ่งพูดอย่างจริงจัง

เจียงหว่านผงกหัว ประทับใจอย่างสุดซึ้ง “ในเมื่อจะเอาแบบนี้ งั้นพรุ่งนี้ฉันจะไปจัดเตรียมงานในบริษัท วางแผนเวลา”

“ใช่สิ แล้วในใจเธอมีคิดชอบอยากจะไปที่ไหนไหม？” มู่เซิ่งถาม เขามองหน้าเจียงหว่านด้วยแววตาแจ่มแจ๋ว

เธอเพิ่งจะอาบน้ำเสร็จออกมา อยู่ในชุดนอน คอระหงขาวเนียนแดงเลือดฝาดใส เหมือนผลแอปเปิ้ลสุกยวนเย้า ทำเอามู่เซิ่งอดไม่ได้นึกอยากดึงกอดมาขบสักคำ

ถูกแววตาที่เร่าร้อนของมู่เซิ่งจ้องจนไม่กล้าสบตา เจียงหว่านพูดว่า “ฉันอยากไปเกาะสองใจเกาะสองใจ ที่นั่นทิวทัศน์สวยมาก แต่ก่อนฉันเคยมีวาดฝันไว้ ก็คือคิดอยากถ่ายชุดวิวาห์ที่ริมหาด”

“ไม่มีปัญหา งั้นเราก็ไปที่เกาะสองใจกัน” มู่เซิ่งผงกหัวตอบรับ

เกาะสองใจ เป็นเกาะเล็ก ๆ ที่ห่างออกไปจากเจียงหนานสามร้อยกว่ากิโล. ที่เกาะเล็ก ๆ นั่นก็ใหญ่มากอยู่ พื้นที่เกือบเท่ากับพื้นที่ของเจียงหนาน อีกทั้งลักษณะภูมิประเทศของเกาะก็มีความโดดเด่นมาก ดูภาพจากในแผนที่เหมือนรูปหัวใจรักสองอันอยู่ด้วยกัน จึงได้ถูกตั้งชื่อว่าเกาะสองใจ

ตามที่เขาเล่ากันมาว่า คู่รักที่มาเที่ยวที่เกาะสองใจนี้ ถ้ามาจัดพิธืแต่งงานกันที่นี่ จะได้อยู่กินด้วยกันจนแก่เฒ่า นี่เป็นส่วนที่ทำให้คู่รักจากทั่วทุกสารทิศเลือกอยากจะมากัน เจียงหว่านก็ได้ยินเรื่องเล่าของเกาะสองใจนี้ ฉะนั้นจึงได้เตรียมที่จะมาถ่ายภาพชุดวิวาห์บนเกาะสองใจนี้

ทั้งสองนอนกันอยู่บนเตียง บรรยากาศเกิดพิสดารดลบันดาลให้เกิดความรู้สึกใคร่ในรัก ตัวเจียงหว่านเองนั้น ใบหน้าแดงชัดบริเวณแก้ม ถึงกับมองดูเหมือนเป็นไอร้อนแผ่ออกมาแผ่ว ๆ

“คุณสามีขา ฉันร้อนจัง.....” เจียงหว่านโปรยสายตาพริ้ม

“ร้อน？”

สมองของมู่เซิ่งยังมุ่นอยู่กับการวางแผนเดินทางไปฮันนีมูนที่เกาะสองใจ ไม่ได้สังเกตถึงอากัปกิริยาของเจียงหว่าน ทั้งตอนนี้ก็อยู่ในเดือนสิบแล้ว เป็นช่วงเวลาอากาศเปลี่ยนหนาวลง เจียงหว่านทำไมเกิดรู้สึกร้อนขึ้นมาได้นะ？

เขายื่นมือไปแตะหน้าผากเจียงหว่าน พูดอย่างตื่นตระหนกว่า “เจียงหว่าน เธอคงไม่ได้เป็นไข้หวัดนะ？ช่วงนี้อากาศเปลี่ยนแปลงมาก เธอต้องระวังห่มผ้าให้ดีนะ”

“อ๋อ รู้แล้วรู้แล้ว！” ทันทีนั้น เจียงหว่านฉุนกึกดึงผ้าห่มม้วนกลับ หันหลังใส่ให้มู่เซิ่ง

ผู้ชายซื่อบื้อ！

อยู่โสดไปทั้งชีวิตเถอะ ไอ้ผู้ชายซื่อบื้อที่น่าตาย！ขนาดเทพเจ้าสื่อโยนโซ่เหล็กมาผูกสันนิวาสให้แกยังแกะทิ้งเสียได้！

เจียงหว่านแอบด่าอยู่ในใจ ไอ้เจ้าหมอนี่ ขนาดให้ท่ากันชัด ๆ ขนาดนี้ยังไม่รู้อีก

มู่เซิ่งกลับนอนเฉยอยู่บนเตียง งงเซ่ออยู่เต็มหน้า เจียงหว่านนี่ เป็นงอนอะไรไปอีกแล้ว？

หรือเราไปพูดอะไรผิดอีกแล้ว？เราเองห่วงเขาให้รักษาความอบอุ่นในตัวไว้ อย่าได้เป็นหวัด ไม่เห็นพูดผิดอะไรตรงไหนนี่นา

ให้คิดไปอีกครึ่งวันก็คงยังไม่มีข้อสรุป มู่เซิ่งส่ายหน้า ล้มตัวลงนอนในที่ของตัวเอง ใจผู้หญิงนี่หนอ เข็มจมใต้ทะเลยากจะงมหา เขารู้สึกว่าถึงยังไงก็ทายไม่ถูก