บทที่288 เงื่อนไขของงานประมูล

ชุดวิวาห์สวยวิเศษอันเป็นซิกเนเจอร์ประจำร้าน ที่เคยวางอยู่ตรงกลางร้าน ทำให้ไม่ว่าใครจะอยู่ตรงมุมไหน ก็สามารถมองเห็นชุดวิวาห์สุดยอดนี้ได้ ฉะนั้นเจิ้นซินซินจำตำแหน่งนี้ได้แน่นอน

แต่ในครั้งนี้ ตอนที่พวกเขามาถึง ตู้กระจกเหลือแต่ความว่างเปล่า

นี้ทำเอาใจของเจิ้นซินซิน ในทันใดนั้นเหมือนตกวูบหล่นลงไปในเหวลึก

ชุดวิวาห์นี้ หายไปได้ยังไง？

หรือจะใช่ว่า ชุดวิวาห์ที่ผู้หญิงคนเมื่อกี้นี้ใส่นั้น เป็นของจริง？

สติปัญญาบอกความจริงให้หล่อน แต่เจิ้นซินซินก็ยังไม่เชื่อเรื่องนี้ หล่อนไม่ยอมเชื่อ ชุดที่ระดับอย่างหล่อนเองยังไม่มีปัญญาจะซื้อ คนอื่นจะใช้ปัญญาอะไรมาซื้อไปได้ ก็จึงถามไปอย่างหงุดหงิดใจว่า “คุณนายเจ้าของร้าน ชุดวิวาห์ชุดนี้หายไปได้ยังไงกัน？”

“ชุดวิวาห์ชุดนี้ ดิฉันเพิ่งจะขายออกไป” คุณนายเจ้าของร้านพูด แถมอธิบายถึงรูปร่างหน้าตาของเจียงหว่านให้ด้วย

จากความเป็นจริงที่เห็นอยู่ข้างหน้า เจิ้นซินซินย้อนพูดอะไรไม่ออกอีก ไฟริษยา ความอับอาย อารมณ์สับสนหลากหลาย ระดมปั่นป่วนอยู่ในใจหล่อน คำประชดเย้ยหยันต่อมู่เซิ่งที่ผ่านมานั้น ตอนนี้กลายเป็นฝ่ามือตบ ฟาดกลับใส่เข้าเต็มหน้าหล่อน

หวงอวี่ถึงกับเกิดความหวาดหวั่นขึ้น กำลังคิดจะโทรศัพท์ออกไป เพื่อบอกให้พ่อของเขาไม่ต้องมาแล้ว

ถึงยังไง คนที่ซื้อชุดเสื้อผ้าราคาสามสิบกว่าล้านได้ เบื้องหลังย่อมไม่ใช่ธรรมดา ไม่แน่ว่าตัวเองจะไปแหย่เอาคนระดับผู้ยิ่งใหญ่เข้า

ในขณะที่หวงอวี่กับเจิ้นซินซินต่างคนต่างคิดเรื่องต่าง ๆ กันอยู่ คุณนายเจ้าของร้านจู่ ๆ ก็เอ่ยปาก พูดอย่างสะเทือนใจว่า “เฮ้อ แต่ก็ไม่รู้ผู้หญิงคนนี้เนี่ยนะ ทำไมถึงได้ไปชอบเขาได้ ถึงแม้ดูว่าฝ่ายชายเป็นคนจ่ายเงิน แต่เงินนั่นมันของฝ่ายหญิงทั้งนั้น”

“เงินของฝ่ายหญิง？” พอหวงอวี่ได้ยินคำพูดนี้ ใจชื้นขึ้นมาทันที รีบจี้ถามต่อ

“นั่นแหละ ผู้หญิงคนนี้เปิดบริษัทเอง มีมูลค่าในตลาดถึงพันล้าน ผู้ชายไม่มีงานทำ เงินนี้ก็ขอมาจากฝ่ายหญิงนั้นเอง มีหรือที่เขาจะเสกออกมาได้？” คุณนายเจ้าของร้านพูด “แต่ผู้ชายคนนี้ก็เกินไป ผู้หญิงก็มีเงินอยู่แค่นั้น เสร็จแล้วเขาก็เอาไปใช้จ่ายอย่างไม่รู้จักเสียดาย อย่างกับว่าเป็นเงินของตัวเอง”

“เฮอะ ๆ ที่รัก เห็นไหมผมว่าไว้ไม่มีผิด ผู้ชายแบบนี้มันก็ไอ้พวกเหลือขอ ซื้อชุดวิวาห์ชุดหนึ่ง ยังทำเป็นฟอร์ม คนประเภทนี้ไร้ยางอายยิ่งกว่าที่ผมคิดอีก” หวงอวี่แค่นหัวเราะ เอ่ยปากว่าไป

เดิมทีเขายังคิดว่ามู่เซิ่งจะเป็นผู้ยิ่งใหญ่มาจากไหน ตอนนี้ดูแล้ว ก็ผู้ชายปะเหลาะเกาะผู้หญิงกินนั่นแหละ

ส่วนบริษัทของผู้หญิงคนนี้มีมูลค่าระดับพันล้านในตลาด คงไม่ได้อยู่ในสายตา

ผู้หญิงคนนั้นผงกหัวยิ้มเหยียด ๆ ต้องอย่างนี้สิ มู่เซิ่งเป็นพวกหนุ่มปะเหลาะ ถึงได้เป็นลักษณะของมู่เซิ่งตรงกับที่หล่อนมอง

“ไอ้ผู้ชายคนนั้นยังคุยโอ่อย่างไม่รู้จักเจียมว่าจะไปในประมูลที่กำลังจะจัดขึ้น งานประมูลระดับนี้เขาจะมีปัญญาเข้าไปร่วมได้หรือ？ทั้งยังคุยว่าจะซื้อแหวนที่เป็นตัวหลักของงาน พวกคุณอยากดูเขาเสียหน้า ก็น่าจะไปดูที่งานประมูลนั้นได้” คุณนายเจ้าของร้านชุดวิวาห์พูดต่อ

ชุดวิวาห์อันเป็นซิกเนเจอร์ของร้านนี้ แทบจะพูดได้ว่าเป็นเครื่องหมายการค้าของร้านชุดวิวาห์ซินซิน ตอนนี้ตั้งแต่ถูกซื้อไปแล้ว ก็ได้มีคนเข้ามาสอบถามหลายคนแล้ว คุณนายเจ้าของร้านชุดวิวาห์เห็นว่าการไปมุงดูเรื่องสนุกไม่ใช่จะเป็นเรื่องใหญ่ ก็จึงได้เชิญชวนพวกคนเหล่านั้นไปดูหนังสนุก ๆ กันที่งานประมูลด้วย

“ในเมื่อเขาจะไป ผมก็ต้องไปแน่ งานประมูลนี้เป็นงานประมูลระดับสุดยอดของเกาะนี้ เขาคงไม่ใช่จะไปประมูลซื้อของ แล้วยังใช้เงินของเมียได้มั้ง” หวงอวี่พูดเสียงหัวเราะ

“ฉันว่าเป็นไปได้มากนะ ไอ้คนขยะที่ไม่มีงานทำ ถ้าไม่ได้อยู่กับเมีย จะหากินข้าวยังยากเลย” เจิ้นซินซินพูด

หล่อนเดิมที่เดียวเห็นผู้หญิงที่สวยกว่าตัวเองก็หมั่นไส้อยู่แล้ว ยิ่งเจียงหว่านมีเงินมากด้วย ยิ่งทำให้ความอิจฉาริษยาในใจพุ่งปรี๊ดขึ้นมา หล่อนจึงตั้งใจเฝ้ารอจะไปงานประมูลนี้ เพื่อไปดูมู่เซิ่งไปทำขายหน้ายังไง

ความจริงในความตั้งใจของพวกเขา จะเที่ยวให้ทั่วเกาะนี้ในสามวัน สุดท้ายในช่วงบ่ายของทั้งวันเดียวนี้ ก็ได้แค่วนเวียนอยู่ที่วิวริมหาด จนเวลาใกล้ค่ำแล้ว ก็ไปได้แค่เพียงสองที่ ก็ต้องถอนกำลังกลับที่พักกันแล้ว