บทที่380 ลูกพี่ของลูกพี่

มู่เซิ่งผงกหัว มองตรงไปที่กล่องไม้นั้น

กล่องไม้ที่เห็นทำจากไม้สีทองแดงเก่า ข้างในเป็นหินหยกใสแวววาว ภายในหินหยก มีใบไม้เป็นแผ่นใสวางนอนอยู่ใบหนึ่ง

ใบไม้ใบนั้นดูเหมือนมีจิตวิญญาณของสิ่งมีชีวิต อยู่ภายในหินหยก หายใจอย่างช้า ๆ ดูเหมือนเด็กทารกที่กำลังนอนหลับ

แววตามู่เซิ่งทอประกายความดีใจ นี่ก็คือปลาใบไม้มรกตของแท้ที่เขาต้องการจริง ๆ

และปลาพิเศษเป็นเฉพาะนี้ สุดแสนจะหายาก เพราะสภาพแวดล้อมที่จะเอื้อให้มีชีวิตอยู่ได้นั้นโหดมาก มีแต่ในป่าดึกดำบรรพ์ถึงจะหาได้ และปลาพวกนี้จะหลบอยู่ในน้ำลำธาร เหมือนใบไม้ที่ร่วงอยู่ จึงมีชื่อเรียกกันว่าปลาใบไม้มรกต

ปลาชนิดนี้ถึงจะเป็นสิ่งมีชีวิต แต่ภายในตัวตนนั้นมีสภาวะของธาตุไม้อยู่มาก และเป็นตัวยาสำคัญชนิดพิเศษสุดของการปรุงยา แต่ด้วยความเป็นปลา เมื่อพ้นห่างออกจากสภาวะแวดล้อมที่เป็นอยู่ จะต้องเก็บรักษาอยู่ในหินหยก และก็จะเก็บอยู่ได้เพียงหนึ่งอาทิตย์ ฉะนั้นราคาในตลาดจึงสูงล้ำ และหาได้สุดยาก

หากไม่ใช่จางเสวียนหลงอาศัยยาชำระล้างไขกระดูกขนาดเล็ก สร้างชื่อเสียงให้เป็นที่รู้จักในอาณาบริเวณเขตเมืองโดยรอบแล้ว คงยังยากที่จะหาตัวยาตัวนี้ได้

“คุณมู่ สมุนไพรตัวอื่น ๆ ผมก็ได้เอาไว้อยู่ในลังไม้นี้แล้ว แต่สมุนไพรทั้งหมดสิบเจ็ดอย่าง พวกเราหามาได้แค่สิบหกอย่าง ยังมีอีกอย่างหนึ่ง พวกเราก็หาพบแล้ว แต่จะไปเอามาให้ได้นั้นยากมาก คงจะมีแต่คุณถึงจะไปเอามาได้ เพราะฉะนั้นผมก็ได้เขียนเส้นทางและวิธีการทั้งหมดไว้ในกระดาษจดบันทึกแล้ว และขอมอบให้คุณทั้งหมดนี้”

จางเสวียนหลงพูดรายงานต่อ

มู่เซิ่งผงกหัว จางเสวียนหลงถึงแม้จะมีอำนาจบารมีที่สูงส่งมากก็จริงอยู่ แต่ก็ยังมีอีกหลายอย่างที่เขาไม่สามารถเข้าสัมผัสถึงได้ เป็นต้นว่าเรื่องของนักเสวียน จางเสวียนหลงไม่มีทางที่จะเข้าสัมผัสถึงได้เลยแน่นอน ต้องให้เขาไปจัดการเองนั้นจึงถือเป็นเรื่องถูกต้องสมควร

“ใช่แล้วคุณมู่ ระยะนี้ในตลาด ผลการประมูลขายยาชำระล้างไขกระดูกขนาดเล็กนั้นดีมากเป็นพิเศษ มีเหล่าบรรดาเศรษฐีอิทธิพลไม่น้อยเสนอขอพบปะสังสรรค์กับคุณ เรื่องนี้น่าจะเป็นผลดีกับอนาคตที่จะช่วยพวกเราในการขยายกิจการธุรกิจอย่างมาก คุณมู่ท่านมีความเห็นว่ายังไงครับ？” จางเสวียนหลงถามขึ้นมา

เรื่องยาชำระล้างไขกระดูกตัวนี้ถึงยังไงก็เป็นธุรกิจระดับหมื่นล้าน พวกคนระดับบิ๊กพวกนี้ถึงแม้ยอมรับในสรรพคุณของตัวยา แต่ก็ยิ่งอยากที่จะได้พบเห็นให้รู้ว่าคนปรุงผลิตยาตัวนี้เป็นใคร

“ก็ได้นะ เดี๋ยวผมลองจัดหมายกำหนดการดู เอาเป็นอาทิตย์หน้าก็แล้วกัน” มู่เซิ่งผงกหัวพูดไป

จางเสวียนหลงรับคำสั่งในทันที พูดว่า “ได้ครับ ในเจียงหนานหรือเมืองหนานเจิ้นนี่ สถานที่ให้คุณมู่เซิ่งจัดมาเลย ถึงเวลานั้นผมก็จะสั่งการลงไปเอง”

“ลำบากคุณหน่อยนะ” มู่เซิ่งผงกหัวพูด

“ไม่มีอะไรลำบากหรอกครับ ได้รับใช้คุณมู่ ถือว่าเป็นวาสนาของผม！” จางเสวียนหลงรีบพูดขึ้น ด้วยสีหน้าส่อชัดในความเคารพนับถือ

ฐานะของเขาในเวลานี้ ให้ถึงตระกูลอันดับหนึ่ง เห็นเขาก็ยังต้องปฏิบัติต่อเขาอย่างพินอบพิเทา แต่เดิมของเขานั้น ก็เพียงแค่หัวหน้าแก๊งเล็ก ๆ ในเมืองเจียงหนานเท่านั้นเอง

ด้วยเพราะมู่เซิ่งช่วยสร้างเสริมฐานะให้เขา หลังจากถล่มไป๋เมี่ยนเซียวล่มสลายไปแล้ว คงความเป็นใหญ่อยู่คนเดียว การที่ได้มีวันนี้ ไม่มีมู่เซิ่ง ก็ไม่มีทางจะมีจางเสวียนหลง

ฉะนั้น จางเสวียนหลงจะวางตัวอยู่ในสติตลอดทุกเวลา ว่าเขาก็คือลูกน้องของมู่เซิ่ง

“ออกไปก่อนเถอะ”

มู่เซิ่งโบกมือ

จางเสวียนหลงลาจากไปด้วยความเคารพ

รอจนจางเสวียนหลงจากออกไปพ้นแล้ว เขาก็ให้เหยาเผิงขนเอาเตากลั่นยาออกมา อยู่คนเดียวในห้อง ส่วนเหยาเผิงก็ให้ออกไปอยู่ข้างนอกคอยเฝ้ายืนยามให้มู่เซิ่ง ป้องกันคนไม่รู้เหนือรู้ใต้โผล่เข้ามา จะเป็นการรบกวนมู่เซิ่งในเวลานี้

จากคำบอกเล่ากันของคนภายนอก ปลาใบไม้มรกตนี้มีวงจรชีวิตสั้นมาก เมื่อพ้นจากธารน้ำมาแล้ว จะต้องรีบทำการเข้ายา มิฉะนั้นความวิเศษในตัวจะหมดไปในเวลาไม่เกินหนึ่งอาทิตย์ ไม่มีวิธีอะไรที่จะเก็บรักษาได้ทั้งนั้น เพราะเหตุนี้จางเสวียนหลงถึงได้เร่งร้อนขนาดนี้ พอประมูลซื้อมาได้ ก็รีบนำส่งมอบให้มู่เซิ่งอย่างทันที ทั้งยังกลัวปลาใบไม้มรกตจะพลาดตกหาย ต้องเฝ้ากอดไว้ที่ตัวคอยดูแลตลอดเวลา

แต่ใน《ตำราทองตำนานเสวียน》ที่มีการแนะนำเกี่ยวกับปลาใบไม้มรกตนั้น กลับมีอะไรแตกต่างออกไปอยู่บ้าง

ปลาใบไม้มรกตถึงแม้มีปัญหากรณีสรรพคุณหายไปหมดได้ในเวลาจำกัด แต่ไม่ได้หมายความว่าจะไม่มีวิธีป้องกัน ขอเพียงจัดการปรุงกลั่นปลาใบไม้มรกตนั้นให้เป็นยาเม็ดได้ ก็จะบล็อกสรรพคุณอันวิเศษนั้นไว้ได้ สามารถยืดเวลาไปได้อีกสองเดือน เก็บไว้ได้จนกว่าจะปรุงกลั่นยาตามต้องการแล้ว จึงค่อยนำเอายาเม็ดนั้นออกมาใช้ปรุงกลั่น

ใช้ยาเม็ดมาทำยาเม็ด นี่เป็นหลักวิชาตามทักษะความสามารถพื้นฐานของนักกลั่นยาระดับสาม

แน่นอนที่สุด ทักษะความสามารถของมู่เซิ่งขณะนี้ ยังไปไม่ถึงขอบขีดระดับนักกลั่นยาระดับสาม ต้องให้เขาสามารถปรุงกลั่นยาให้ได้ยาลายวงสามชั้น จึงจัดได้เป็นนักกลั่นยาระดับสาม

ยังมีอีกหนึ่งปัจจัยอื่น นั้นก็คือสมุนไพรที่จะเอามาใช้ในการปรุงกลั่นยาระดับที่สาม หายากมาก มู่เซิ่งถึงตอนนี้ก็ยังรวบรวมได้ไม่ครบ

“แต่ว่าตัวยาเม็ดฟื้นฟูสามขั้นนี้ รอให้ผมปรุงกลั่นออกมาได้แล้ว ก็คือเวลาของการฝึกบำเพ็ญกับวิชาปรุงยาได้ทะลุเข้าในขั้นที่สามพร้อม ๆ กัน”มู่เซิ่งยื่นมือออกไป จับเอาปลาใบไม้มรกตมาไว้ในมือ ปลาสีเขียวดังหยาดหยกขยับตัวเบา ๆ ในฝ่ามือของเขา มู่เซิ่งรับรู้จากสัมผัสได้ถึง ความวิเศษในตัวนั้นไหลสูญไปอย่างรวดเร็ว

จากนั้น เขาก็เอาตัวยาสมุนไพรหลากหลายในห่อสัมภาระออกมา โยนใส่เข้าไปในหม้อกลั่นยา

ปลาใบไม้มรกตก็ได้ถูกประกายไฟกลืนหายไปพร้อมกับสมุนไพรพวกนั้นในพริบตา พลังเสวียนที่ดูเหมือนเป็นวัตถุที่เป็นรูปร่าง ไหลวนเวียนอย่างช้า ๆ ในหม้อกลั่นยา รวมตัวกันขึ้นมาเป็นรูปร่าง

มู่เซิ่งจ้องติดอยู่กับหม้อกลั่นยา ใจจดใจจ่ออย่างที่สุด

ยาเม็ดนี้แม้เป็นเพียงลูกยาเม็ด แต่ความยุ่งยากในขั้นตอน ก็ไม่ได้น้อยเอาเสียเลย

และในขณะเดียวกันนี้

กัวเฉิงที่อยู่หน้าโรงแรม ยืนพินอบพิเทาอยู่ข้างหน้าจางเสวียนหลง ท่าทางบนในหน้า แสดงออกอย่างกลัวเกรงเป็นที่สุด

“ท่านหลง ผม ผม.....” คนไม่ธรรมดาในสังคมข้างนอกอย่างกัวเฉิง ตอนนี้อยู่ต่อหน้าท่านหลง กลับตื่นตระหนกจนพูดอะไรไม่ออก

“ฮึ คราวนี้มู่เซิ่งไม่เอาเรื่อง ข้าก็ไว้ชีวิตแกไปครั้งหนึ่ง ถ้ายังมีครั้งหน้า ในเมืองหนานเจิ้น ก็จะไม่มีตระกูลกัวของแกเหลืออยู่อีกต่อไป” จางเสวียนหลงฮึเสียงเยือกออกจมูกพูดไป ก่อนจะมานี้ เขาสู้อุตส่าห์กำชับแล้วถึงฐานะของมู่เซิ่ง ใครจะคิดได้ว่าจะมีไอ้คนไม่มีตาไว้ดู ดันยังกล้ามากระทบกระทั่งมู่เซิ่งได้

นี่มันพวกอยู่จนเบื่อจะมีชีวิตแล้วจริง ๆ

“ครับ ๆ ผมต่อไปจะไม่ให้เกิดอีกเด็ดขาดแล้ว ต่อไปผมจะอบรมดูแลลูกของผมให้ดี！” กัวเฉิงผงกหัวพูดตอบรับ ความหวาดกลัวที่ส่อออกมาทางแววตา ล้นหลามกว่าที่จะอธิบายได้